\* \* \*
രാവിലെ ആറ് മണിക്ക് അർജുൻ ഉണർന്നത് ഒരു മണം കാരണമാണ്. കാപ്പിയുടെയും ചൂടപ്പത്തിന്റെയും മണം. കുറച്ച് നേരം അവൻ കണ്ണടച്ച് കിടന്നു. കുട്ടിക്കാലത്തെ രാവിലെ പോലെ. പിന്നെ എഴുന്നേറ്റ് ജനൽ തുറന്നു.
മഞ്ഞ്. തേയിലക്കുന്നുകൾ മുഴുവൻ വെള്ള പുതച്ച് കിടക്കുന്നു. മഴ നിന്നിരുന്നു, ഇലകളിൽ നിന്ന് തുള്ളികൾ ഇറ്റുന്നു. ദൂരെ ഒരു അരുവി ഒഴുകുന്ന ശബ്ദം. ദുബായിലെ രാവിലെ ഒരു അലാറം ആയിരുന്നു. ഇവിടത്തെ രാവിലെ ഒരു സമ്മാനം പോലെ.
“ഹോ,” അവൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞു.
താഴെ ചെല്ലുമ്പോൾ മീര ചുവന്ന ഏപ്രൺ ഇട്ട് ഓരോ മേശയിലും ഓരോ ചെറിയ കാട്ടുപൂവ് വെക്കുകയാണ്. കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്. ഉറങ്ങിയോ?”
“ഉറങ്ങി. എത്ര കാലത്തിന് ശേഷമാണെന്ന് അറിയാമോ?”
“ഇവിടത്തെ കാറ്റ് അങ്ങനാ. ആദ്യത്തെ ദിവസം എല്ലാരും കല്ല് പോലെ ഉറങ്ങും. ഇരിക്ക്, അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും ഉണ്ട്. ഞാൻ
ഉണ്ടാക്കിയതാ. പിടിച്ചില്ലെങ്കിൽ മുഖത്ത് കാണിക്കരുത്. മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചോ.”
അവൻ ഒരു കഷണം അപ്പം മുട്ടക്കറിയിൽ മുക്കി വായിൽ വെച്ചു. മീര അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. കൈ അരയിൽ വെച്ച്, ചുണ്ട് കടിച്ച്.
“എങ്ങനെയുണ്ട്?”
“കുരുമുളക് ഇത്തിരി കൂടുതലാ.”
അവളുടെ മുഖം വാടി. “ഓ…”
“പക്ഷേ,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “ഇതുപോലെ ഒരു അപ്പം ഞാൻ കഴിച്ചിട്ട് കൊല്ലങ്ങളായി. ഒരെണ്ണം കൂടി തരുമോ?”
മീര അവനെ നോക്കി. പിന്നെ ചിരിച്ചു. കണ്ണ് വരെ എത്തുന്ന ചിരി. അർജുൻ ഉള്ളിൽ വിചാരിച്ചു, ഈ ചിരി കാണാൻ വേണ്ടി ഇനിയും കുറ്റം പറയാമല്ലോ. എന്നിട്ട് അങ്ങനെ വിചാരിച്ചതിൽ അവൻ തന്നെ അന്തംവിട്ടു.
എട്ട് മണിയായപ്പോൾ കഫേയിൽ ആളുകൾ വരാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം വന്നത് ഒരു വയസ്സൻ, ഖദർ ഷർട്ടും കയ്യിൽ കുടയും. “മീരക്കുട്ടീ, എന്റെ ചായ!” എന്ന് വിളിച്ച് നേരെ മൂലയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
“ഇതാരാ?” അയാൾ അർജുനെ ചൂണ്ടി.
“മേനോൻ സാറിന്റെ മോൻ. അർജുൻ.”
അയാൾ ചാടി എഴുന്നേറ്റ്, അർജുന്റെ കൈ പിടിച്ച് കുലുക്കി. “ഞാൻ ഗോപാലൻ. നിന്റെ അച്ഛന്റെ ചങ്ങാതിയാ. എല്ലാ ദിവസവും ഇവിടെ വരും. എടാ, ഇതാണോ നീ? ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടതിനെക്കാൾ മെലിഞ്ഞു പോയല്ലോ. ദുബായിൽ ഭക്ഷണം ഒന്നും കിട്ടില്ലേ?”
“കിട്ടും ചേട്ടാ, ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയില്ല.”
“അതിനല്ലേ കല്യാണം കഴിക്കുന്നത്!” ഗോപാലൻ കണ്ണിറുക്കി, എന്നിട്ട് മീരയെ നോക്കി. “എന്താ മീരക്കുട്ടീ?”
“ചേട്ടാ, ചായ എടുക്കട്ടെ?” മീര തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പക്ഷേ ചെവിയുടെ അറ്റം ചുവന്നത് അർജുൻ കണ്ടു.
ഉച്ച വരെ അവൻ അവിടെ തന്നെ
ഇരുന്നു. വരുന്നവരൊക്കെ അവനെ പരിചയപ്പെട്ടു. എല്ലാവർക്കും മീരയെ അറിയാം. ആർക്ക് മധുരം കുറവ്, ആർക്ക് ഇഞ്ചി കൂടുതൽ, ആർക്ക് ഒന്നും ചോദിക്കേണ്ട, അവൾക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മയുണ്ട്. ഓരോ ആളെയും അവൾ സ്വന്തം ആളെപ്പോലെ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അർജുന് മനസ്സിലായി, ഇത് ഒരു കട അല്ല. ഇത് അവളുടെ വീടാണ്.
“നീ ഇങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കാതെ ഒരു കപ്പ് എടുത്ത് തന്ന് സഹായിക്ക്,” മീര പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. “എന്നെ നോക്കിയിരുന്നാൽ ചായ ഉണ്ടാകില്ല.”
അർജുൻ ഞെട്ടി. “നീ… നീ എന്ന് വിളിച്ചു.”
മീര ഒരു നിമിഷം നിന്നു. “ശ്ശോ, ഞാൻ അറിയാതെ… സോറി, ‘നിങ്ങൾ’ എന്ന് പറയാം.”
“വേണ്ട,” അവൻ ഒരു കപ്പ് എടുത്ത് കൊടുത്തു. “നീ എന്ന് തന്നെ വിളി. നല്ല രസം.”
അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഒരു സ്പൂൺ താഴെ വീണു.
\* \* \*
ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു വെള്ള കാർ മുറ്റത്ത് വന്നു. ഇറങ്ങിയത് തടിച്ച ഒരു മനുഷ്യൻ, കഴുത്തിൽ വലിയ സ്വർണ്ണ ചെയിൻ, കയ്യിൽ ഒരു ഫയൽ. സെബാസ്റ്റ്യൻ. ഒരു റിസോർട്ട് കമ്പനിക്ക് വേണ്ടി വീടും സ്ഥലവും വാങ്ങാൻ വന്ന ബ്രോക്കർ.
“ഹാ, അർജുൻ സാർ! എന്തൊരു സ്ഥലം! ഈ പഴയ വീട് പൊളിച്ച് ഇരുപത് മുറികളുള്ള ഒരു ലക്ഷ്വറി റിസോർട്ട്. തുക കേട്ടാൽ സാർ ഞെട്ടും.”
അയാൾ ഒരു കടലാസിൽ ഒരു സംഖ്യ എഴുതി നീട്ടി. അർജുൻ നോക്കി. ദുബായിലെ പത്ത് വർഷത്തെ ശമ്പളത്തിനെക്കാൾ വലുത്.