“പൊളിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ,” പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. മീര വാതിൽക്കൽ കൈ കെട്ടി
നിൽക്കുന്നു. “അപ്പോൾ ഈ കഫേ?”
സെബാസ്റ്റ്യൻ അവളെ ഒന്ന് അടിമുടി നോക്കി. “ആഹ്, മോളാണോ ഇവിടത്തെ ചായക്കടക്കാരി? സാരമില്ല, വേറെ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു കട കിട്ടും.”
“ചായക്കട അല്ല, ഇത് ബുക്ക് കഫേയാ,” മീര ശബ്ദം ഉയർത്താതെ പറഞ്ഞു. “പിന്നെ, മോളെന്ന് വിളിക്കണ്ട. ഞാൻ ചേട്ടന്റെ മോളൊന്നുമല്ല.”
“അർജുൻ സാറേ, ഇതൊക്കെ ബിസിനസ്സാ…”
“ഞാൻ ആലോചിച്ച് പറയാം,” അർജുൻ ഇടയിൽ കയറി. “നാളെ വിളിക്കാം.”
സെബാസ്റ്റ്യൻ കാർഡ് കൊടുത്ത് ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് ചിരിയോടെ പോയി. കാർ വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ മീര അർജുനെ നോക്കി.
“ആലോചിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു. നീ തീരുമാനിച്ചിട്ടല്ലേ വന്നത്.”
“മീരേ…”
“ഞാൻ ഒന്നും പറയുന്നില്ല,” അവൾ കൈ ഉയർത്തി. “വീട് നിന്റേതാ. എനിക്ക് ഒരവകാശവും ഇല്ല.” അവൾ തിരിഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് നടന്നു. വേഗത്തിൽ. വളരെ വേഗത്തിൽ.
അവൻ കുറച്ച് നേരം മുറ്റത്ത് നിന്നു. കടലാസ് നോക്കി. പിന്നെ അത് ചുരുട്ടി പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു.
അകത്ത് മീര ഒരു മേശ തുടയ്ക്കുകയാണ്. വേണ്ടതിലും ഇത്തിരി കൂടുതൽ ശക്തിയിൽ. അവൻ വാതിൽക്കൽ ചാരി നിന്നു.
“ഈ മേശയോട് എന്തിനാ ഇത്ര ദേഷ്യം?”
“മേശയോടല്ല.”
“അറിയാം.” അവൻ അടുത്ത് ചെന്നു. “ഞാൻ ഒന്നും ഉറപ്പ് പറഞ്ഞിട്ടില്ല, മീരേ. ഇപ്പോൾ ആ കടലാസ് പോക്കറ്റിൽ ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ എനിക്ക് ഉറപ്പ് ഇത്തിരി കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കാരണം ഒരു ചായക്കാരി.”
“ബുക്ക് കഫേക്കാരി,” അവൾ തിരുത്തി. പക്ഷേ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വന്നു, അവൾ അത് അമർത്തി.
“ബുക്ക് കഫേക്കാരി.”
മീര തുണി താഴെ വെച്ചു. അവനെ നോക്കി.
കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ പതുക്കെ, “എനിക്ക് പേടിയാ, അർജുൻ. ഇവിടം എനിക്ക് എന്റെ സ്ഥലമാ. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാ ഒരിടം എനിക്ക് അങ്ങനെ തോന്നിയത്.”
“എനിക്ക് മനസ്സിലാകും.”
“ഇല്ല, നിനക്ക് മനസ്സിലാവില്ല.” അവൾ ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ നീ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അത് മതി ഇപ്പോൾ.”
\* \* \*
“നാളെ രാവിലെ ഒരു സ്ഥലം കാണിക്കാം,” ആ വൈകുന്നേരം മീര പറഞ്ഞു. “വീട് വിൽക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ആലോചിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഒന്ന് കാണണം.”
“എവിടെ?”
“കണ്ടാൽ മതി. പക്ഷേ അഞ്ച് മണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കണം.”
“അഞ്ച്?” അർജുൻ ഞെട്ടി. “ഞാൻ ലീവിലാ.”
“ലീവിൽ ആരും ഉറങ്ങുകയല്ല, ജീവിക്കുകയാ.”
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അഞ്ചരയ്ക്ക് അവൻ ഒരു ജാക്കറ്റും ഇട്ട് തണുത്ത് വിറച്ച് മുറ്റത്ത് ഇറങ്ങി. മീര ഒരു കുടയും കയ്യിൽ ഒരു ഫ്ലാസ്കും പിടിച്ച് കാത്തുനിൽക്കുന്നു.
“ഇതാണോ നിന്റെ ലീവ് സ്റ്റൈൽ?” അവൾ ചിരിച്ചു. “വാ.”
അവർ തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്നു. മഞ്ഞ് കാരണം പത്ത് അടിക്കപ്പുറം ഒന്നും കാണില്ല. ഇലകളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ അവരുടെ മുടിയിൽ വീണു. മീര മുന്നിൽ, അവൻ പിന്നിൽ. ഇടയ്ക്ക് അവൾ കാൽ തെന്നി, അവൻ വേഗം കയ്യിൽ പിടിച്ചു.
“ശ്രദ്ധിച്ച് നടക്ക് പെണ്ണേ.”
“ഞാൻ ഇവിടെ ദിവസവും നടക്കുന്നതാ,” അവൾ കൈ വിടുവിക്കാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു.
“എന്നിട്ടും തെന്നിയല്ലോ.”
“അത് നീ പിന്നിൽ നടക്കുന്നത് കൊണ്ടാ. ശ്രദ്ധ മാറി.”
അവൻ ചിരിച്ചു. കൈ വിട്ടില്ല. അവളും വിടാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. അങ്ങനെ കൈ കോർത്ത് അവർ കുന്ന് കയറി. ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മുകളിൽ
എത്തിയപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ പാറ. അവിടെ ഇരുന്ന് മീര ഫ്ലാസ്ക് തുറന്നു. ചൂട് ചായ. രണ്ട് കപ്പ് ഒഴിച്ചു. “ഇനി കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്ക്, മിസ്റ്റർ ദുബായ്.”
അവൻ നോക്കി.
ആ നിമിഷം സൂര്യൻ മലകൾക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു. മഞ്ഞ് സ്വർണ്ണ നിറമായി. താഴെ തേയിലത്തോട്ടം ഒരു പച്ച കടൽ പോലെ ഇളകി. മേഘങ്ങൾ അവരുടെ കാൽക്കീഴിൽ ഒഴുകുന്നു. അവൻ ശ്വാസം പിടിച്ച് ഇരുന്നുപോയി.
“ദുബായിൽ ബുർജ് ഖലീഫ ഉണ്ടാകും,” മീര പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ അതിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെ കാണാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.”
“ഇല്ല,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഇതൊരു വേറെ ലോകം തന്നെ.”