“അർജുൻ.”
“ഉം.”
“നിന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കുന്നുണ്ട്.”
“അറിയാം.”
“എന്താ കാരണം?”
“നീ.”
മീര തല ഉയർത്തി. അവരുടെ മുഖങ്ങൾ ഒരു ശ്വാസത്തിന്റെ
അകലത്തിൽ. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചെറുതായി വിടർന്നു. അവൻ അവളുടെ മുഖം രണ്ട് കൈകൊണ്ടും എടുത്തു. പെരുവിരൽ കൊണ്ട് അവളുടെ കവിളിൽ തൊട്ടു.
“ഞാൻ ഒന്നും ഉറപ്പ് പറയുന്നില്ല,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു. “പക്ഷേ ഈ നിമിഷം ഞാൻ ഇവിടെ അല്ലാതെ വേറെ എവിടെയും ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.”
“അത് മതി,” മീര പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോൾ അത് മതി.”
അവൻ കുനിഞ്ഞു. അവൾ കാൽവിരലുകളിൽ ഉയർന്നു.
ആദ്യ ചുംബനം ഒരു ചോദ്യം പോലെ ആയിരുന്നു. ചുണ്ടുകൾ തമ്മിൽ പതുക്കെ, ഒരു ചെറിയ സ്പർശം. മീര കണ്ണടച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ കഴുത്തിന് ചുറ്റും കയറി. രണ്ടാമത്തെ ചുംബനം ഉത്തരം ആയിരുന്നു. ആഴമുള്ള, ദീർഘമായ, ഇത്രയും ദിവസത്തെ മുഴുവൻ കാത്തിരിപ്പും ഒറ്റയടിക്ക് ഒഴുകിയ ഒന്ന്. അവളുടെ ശ്വാസം അവന്റെ ശ്വാസത്തിൽ ലയിച്ചു. അവൻ അവളെ കൂടുതൽ ചേർത്തു പിടിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ ഇഴഞ്ഞു.
പുറത്ത് മഴ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. റേഡിയോയിൽ പാട്ട് തീർന്നിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ മുറിയിൽ അവരുടെ ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം.
ഒടുവിൽ അവർ പിരിഞ്ഞു. മീരയുടെ കണ്ണുകൾ പാതി അടഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ച് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“എന്താ?”
“ഒന്നുമില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു. “എന്റെ കാല് വിറയ്ക്കുന്നു. അത്രേയുള്ളൂ.”
അവൻ ചിരിച്ചു. അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു. “എന്താ ഇത്?” അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ തോളിൽ അടിച്ചു. “ഇറക്കി വിട്! വീഴും!”
“വിടില്ല.”
“അർജുൻ!”
“ഇന്ന് ഒന്നും ഇറക്കി വിടുന്ന പ്രശ്നമില്ല.”
\* \* \*
ആ രാത്രി കഫേയിലെ മെഴുകുതിരികൾ ഒന്നൊന്നായി ഉരുകി തീർന്നു. മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ
ഒരു വിളക്ക് മാത്രം ബാക്കി. അതിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം ചുമരിൽ രണ്ട് നിഴലുകളെ ഒന്നാക്കി.
മീര ജനലരികിൽ നിൽക്കുകയാണ്. മഴ ചില്ലിൽ വരകൾ വരയ്ക്കുന്നത് നോക്കി. അവൻ പിന്നിൽ വന്ന് അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. അവന്റെ താടി അവളുടെ തോളിൽ. അവളുടെ ചെവിക്ക് പിന്നിൽ അവൻ പതുക്കെ ചുംബിച്ചു. അവൾ ഒന്ന് വിറച്ചു.
“തണുക്കുന്നുണ്ടോ?”
“ഇല്ല.” അവൾ പറഞ്ഞു. “നീ ഉള്ളപ്പോൾ ഇല്ല.”
അവൾ തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ മുഖം രണ്ട് കയ്യും കൊണ്ട് എടുത്തു. “അർജുൻ, ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ? എനിക്ക് ഇതൊക്കെ പുതിയതാ. ഇത്ര അടുത്ത് ആരെയും ഞാൻ വിട്ടിട്ടില്ല. എനിക്ക് ഇത്തിരി പേടിയുണ്ട്, പക്ഷേ… പക്ഷേ എനിക്ക് വേണം.”
അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു. “ഒരിക്കലും നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കില്ല. എപ്പോഴെങ്കിലും വേണ്ടെന്ന് തോന്നിയാൽ, ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ മതി. ഞാൻ നിർത്തും. ഒരു ചോദ്യവും ഇല്ല.”
മീരയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് സന്തോഷത്തിന്റെ നനവായിരുന്നു. “നീ എന്താടാ ഇങ്ങനെ?”
“എങ്ങനെ?”
“ഇത്ര നല്ലവനായി.”
“ഞാനോ? ഞാൻ നിന്റെ കഫേ പൊളിക്കാൻ വന്നവനാ.”
“അത് പിന്നെ നോക്കാം.” അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണിൽ വിരൽ ഓടിച്ചു. “ഇപ്പോൾ നീ വെറുതെ നിൽക്കാതെ എന്നെ ഒന്ന് ചേർത്തു പിടിക്ക്.”
അവൻ പിടിച്ചു. അവളെ കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു. ചുണ്ടുകൾ വീണ്ടും കൂടിച്ചേർന്നു, ഇത്തവണ ധൃതിയില്ലാതെ. ഓരോ ചുംബനത്തിലും അവൻ അവളെ പുതുതായി അറിയുന്നതുപോലെ. അവളുടെ കഴുത്തിൽ, തോളിൽ, കൈത്തണ്ടയിൽ. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ പുറത്ത് ഇഴഞ്ഞു. ഓരോ സ്പർശവും ഒരു ചെറിയ ചോദ്യമായിരുന്നു, ഓരോ
ഉത്തരവും ഒരു ചെറിയ മന്ത്രമായിരുന്നു.
“ഇത്രയ്ക്ക് സുഖം ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല,” അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
“ഞാനും.”
വിളക്ക് ആരോ കെടുത്തി. ഇരുട്ടിൽ മഴയുടെ ശബ്ദവും രണ്ട് പേരുടെ ശ്വാസവും മാത്രം. ഒരു ചെറിയ ചിരി, ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം, പിന്നെ ഒരു നീണ്ട നിശബ്ദത. ആ രാത്രി അവർക്ക് ഒരുമിച്ച് മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒരു ഭാഷ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ വാക്കുകൾ വേണ്ടായിരുന്നു.
\* \* \*
പുലർച്ചെ മഴ ഒന്ന് ശമിച്ചപ്പോൾ മീര അവന്റെ കയ്യിൽ തല വെച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുടി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പടർന്നു കിടന്നു. അവൻ അത് വിരലുകൾ കൊണ്ട് പതുക്കെ ചുറ്റി കളിച്ചു.