“നീ ഇവിടെ ജനിച്ചവനാ, അർജുൻ. ഇത് നിന്റെ ലോകമാ. നീ മറന്നുപോയതാ.”
അവൻ അവളെ നോക്കി. പ്രഭാതത്തിന്റെ വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്ത് വീണു. കവിളിൽ ഒരു തുള്ളി മഞ്ഞ്. മുടിയിഴകൾ കാറ്റിൽ ഇളകുന്നു. അവൾ ദൂരേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ച് ഇരിക്കുകയാണ്, താൻ എത്ര ഭംഗിയുള്ളവളാണെന്ന് ഒട്ടും അറിയാതെ.
“മീരേ.”
“ഉം?”
“നീ നോക്കുന്നത് മലയാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ നോക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാ.”
അവൾ തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവളുടെ കയ്യിൽ ചായക്കപ്പ് ചെറുതായി വിറച്ചു.
“കവിതയൊക്കെ വരുന്നുണ്ടല്ലോ, ദുബായ്ക്കാരാ,” അവൾ ചെറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“അച്ഛന്റെ ഡിഎൻഎ ആയിരിക്കും.”
ആ വാക്ക് കേട്ട് അവർ രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു. ചിരി നിന്നപ്പോൾ മീര അവന്റെ തോളിൽ പതുക്കെ ചാഞ്ഞു. അവൻ കൈ അവളുടെ ചുറ്റും ഇട്ടു. അവർ കുറേ നേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നു. സൂര്യൻ
ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു വാക്കും വേണ്ടായിരുന്നു.
തിരിച്ച് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മഴ പെയ്തുതുടങ്ങി. കുട ഒന്നേ ഉള്ളൂ. അവർ ഒരു കുടയ്ക്കുള്ളിൽ ഒട്ടി നടന്നു. അവന്റെ കൈ അവളുടെ അരയിൽ. അവളുടെ തല അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന്. കുടയുടെ പുറത്ത് മഴ, അകത്ത് രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ ശബ്ദം.
“നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?” മീര ചോദിച്ചു.
“ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.”
“എന്ത്? മലയോ?”
“എല്ലാം.” അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പതുക്കെ ചുണ്ട് അമർത്തി. നടക്കുന്നതിനിടയിൽ, ഒരു നിമിഷം മാത്രം.
മീര നടത്തം നിർത്തി. പിന്നെ പറഞ്ഞു, “ഇനിയും ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ എനിക്ക് വഴി തെറ്റും.”
“എങ്കിൽ ഞാൻ വഴി കാണിക്കാം.”
\* \* \*
അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ വീണ്ടും കനത്തു. ഏഴ് മണിയായപ്പോൾ കറണ്ട് പോയി. കഫേയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നവർ കുട പിടിച്ച് ഓടി. വീട് മുഴുവൻ ഇരുട്ട്.
മീര ഒരു പെട്ടിയിൽ നിന്ന് മെഴുകുതിരികൾ എടുത്ത് ഓരോ മേശയിലും കത്തിച്ചു വെച്ചു. ചെറിയ തീനാളങ്ങൾ ഇളകി. പുസ്തകങ്ങളുടെ നിഴൽ ചുമരിൽ ആടി. മഴയുടെ ശബ്ദം, പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെ മണം. അർജുന് തോന്നി, ലോകത്തിൽ വേറെ ഒരു സ്ഥലം ഇല്ലെന്ന്.
“ഇതാ എന്റെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട സമയം,” മീര ഒരു മേശയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു. “കറണ്ട് പോകുമ്പോൾ. എല്ലാവരും തിരക്ക് മറക്കും. പിന്നെ ശരിക്കും സംസാരിക്കും.”
അവൾ രണ്ട് കപ്പിൽ ചൂട് ചോക്കലേറ്റ് ഒഴിച്ചു. “ഇത് എന്റെ സീക്രട്ട് റെസിപ്പി.”
അവൻ ഒരു കവിൾ കുടിച്ചു. “ഇതിൽ എരിവുണ്ടല്ലോ!”
“ഉണ്ടാകണം. ജീവിതത്തിലും ഇത്തിരി എരിവ് വേണം. ഇല്ലെങ്കിൽ വെറും മധുരം മാത്രമാകും. മടുക്കും.”
അവർ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു.
മണിക്കൂറുകളോളം. അവൾ ഇടുക്കിയിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ വളർന്നത് പറഞ്ഞു. അമ്മ തയ്യൽക്കടയിൽ പണിയെടുത്ത് അവളെ പഠിപ്പിച്ചത്. ഒരു ബുക്ക്ഷോപ്പിൽ പാർട്ട് ടൈം ജോലി ചെയ്തതും അവിടെ വെച്ച് പുസ്തകങ്ങളുമായി പ്രേമത്തിലായതും.
“മനുഷ്യരെ പേടിയായിരുന്നു,” അവൾ ചിരിച്ചു. “പുസ്തകം തിരിച്ച് ഒന്നും ചോദിക്കില്ലല്ലോ. ഇഷ്ടമുള്ളത്ര കൂടെ ഇരിക്കാം. മതിയായാൽ അടച്ചു വെക്കാം.”
“ഇപ്പോഴും മനുഷ്യരെ പേടിയാണോ?”
മീര അവനെ നോക്കി. മെഴുകുതിരിവെളിച്ചം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങി. “ചിലരെ. എല്ലാവരെയുമല്ല.”
“എന്നെ?”
“നിന്നെ ആദ്യത്തെ ദിവസം പേടിയായിരുന്നു. ‘ഇയാൾ എന്റെ എല്ലാം കൊണ്ടുപോകും’ എന്ന് തോന്നി.”
“ഇപ്പോൾ?”
“ഇപ്പോൾ പേടി വേറെയാ.”
“എന്തിനെ?”
അവൾ ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല. പകരം ചുമരിലെ പഴയ റേഡിയോ ഓൺ ചെയ്തു. ഒരു പഴയ മലയാളം പ്രണയഗാനം പതുക്കെ ഒഴുകി വന്നു. ആദ്യത്തെ രാത്രി അവൾ മൂളിയത് ഇതേ പാട്ടാണ്.
അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മുന്നിൽ കൈ നീട്ടി. “വാ.”
“എന്ത്? ഡാൻസോ? ഇവിടെ?”
“ഇവിടെ. ഇപ്പോൾ. ആരും കാണില്ല.”
“എനിക്ക് ഡാൻസ് അറിയില്ല.”
“എനിക്കും അറിയില്ല. അപ്പൊ തുല്യം.”
അവൾ ഒരു നിമിഷം ശങ്കിച്ചു, പിന്നെ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. അവൻ അവളെ പതുക്കെ ചേർത്തു. ഒരു കൈ അവളുടെ അരയിൽ, മറ്റേ കൈ അവളുടെ കയ്യിൽ. അവളുടെ നെറ്റി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ. അവർ ആടി. ഡാൻസ് എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല, വെറുതെ ഒരു ആട്ടം, ഒരു ഒഴുക്ക്.