എനിക്കും.
അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം അവൾ തന്നെ എന്നോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചത്—
“ഒരു ദിവസം കൂടി വരാമോ?”
ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് അവൾക്ക് സ്കൂളിൽ പോയി പാഠപുസ്തകങ്ങൾ എടുക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.
“സ്കൂളിലേക്ക് വരുമോ?”
എന്ന് അവൾ ചോദിച്ചു.
ഞാൻ പിന്നെ എന്തിനാണ് ആലോചിക്കുന്നത്?
പറഞ്ഞ സമയത്തിന്
മുമ്പേ തന്നെ ഞാൻ അവിടെ എത്തി.
അത് ഒരു ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു.
ഞാൻ ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറിലധികം അവിടെ കാത്തുനിന്നു.
പക്ഷേ സത്യത്തിൽ…
അത് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരാൾക്കുവേണ്ടി ഞാൻ കാത്തിരുന്ന ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാത്തിരിപ്പുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു.
സമയം പോകുന്നത് പോലും എനിക്ക് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അങ്ങനെ അവസാനം അവൾ വന്നു.
പക്ഷേ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.
കുറെ പെൺകുട്ടികളുടെ കൂട്ടത്തിന്റെ കൂടെ.
അവളെ കണ്ട നിമിഷം തന്നെ എന്റെ ധൈര്യമൊക്കെ പോയി. 😂
“ഇനി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും?”
എന്നൊരു അവസ്ഥ.
എങ്കിലും എങ്ങനെയോ ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
അവളെ നോക്കി.
അവൾ എന്നെയും നോക്കി.
അവൾ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
എനിക്കും അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യം വന്നില്ല.
അവൾ റോഡിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് ഏകദേശം അഞ്ച് മിനിറ്റോളം എന്നെ നോക്കി നിന്നു.
അവളുടെ കൂട്ടുകാരികൾ അവളെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാനും സംസാരിക്കാനും നിർബന്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അവരോട് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും അവർ എല്ലാവരും എന്നെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് ഏതാണ്ട് ഉറപ്പായി.
അപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ഒരു കാര്യം തെളിഞ്ഞു—
“ശരി… ഇത് വെറുമൊരു സൗഹൃദമല്ല.”
എങ്കിലും അവൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നില്ല.
പകരം പോകുന്നതിന് മുമ്പ് വീണ്ടും ആ മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി.
പിന്നെ കൈകൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ ആംഗ്യം.
“ഞാൻ സന്ദേശം അയക്കാം.”
എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ.
അവൾ പോയി.
ഞാൻ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
ആ ദിവസം എനിക്ക് എന്താണ് തോന്നിയതെന്ന് ഇന്നും കൃത്യമായി പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്—
ആ തോന്നൽ എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.
⸻
അതിനുശേഷം ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
പരസ്പരം സന്ദേശങ്ങൾ അയച്ചു.
ഫോണിൽ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു.
ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കണ്ടുമുട്ടുകയും ചെയ്തു.
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ പതിയെ കൂടുതൽ അടുത്തു.
ആ സമയത്ത് ഞാൻ അവളോട് ഒരേ കാര്യം വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുമായിരുന്നു.
“എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.”
വീണ്ടും പറയും.
“എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്.”
വീണ്ടും പറയും.
“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.”
എല്ലാത്തവണയും അവളുടെ മറുപടി ഏതാണ്ട് ഒരുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു.
“ഇല്ല.”
പിന്നെ ഒരു ചിരി.
ആ ചിരിയിൽ തന്നെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ എനിക്ക് തന്നെ തോന്നിത്തുടങ്ങി—
“ഞാൻ അവളെ വെറുതെ പിടിച്ചുനിർത്തുകയാണോ?”
അവൾക്ക് അതേ തോന്നലുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
അങ്ങനെ അവളെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്നും തോന്നി.
അതിനാൽ ഒരുദിവസം ഞാൻ അവളെ വിളിച്ചു.
“ഞാൻ മുമ്പും പറഞ്ഞതുപോലെ, ഞാൻ നിന്നെ എന്നെന്നും സ്നേഹിക്കും.
പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചിട്ടില്ല.
ഇനിയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കില്ല.
ഇത് എന്റെ അവസാനത്തെ വിളിയാണ്.
നിനക്ക്
നിന്റെ വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കാം.
ഞാൻ എന്റെ വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കാം.”
അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോൾ…
അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി.
പിന്നെ ഫോൺ വെച്ചു.
അവളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടതോടെ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.
ഞാൻ ഉടനെ തന്നെ തിരിച്ച് വിളിച്ചു.
അവൾ ഫോൺ എടുത്തപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു—
“കരയല്ലേ…
ഞാൻ നിന്റെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്.
നമുക്ക് ഇത് ഇവിടെവെച്ച് അവസാനിപ്പിക്കാമെന്ന് മാത്രമാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.”
അവൾ കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ പതുക്കെയായി.
“ശരി.”
ഞാൻ ഞെട്ടി.
“ശരിയോ?”