ഒരേ വഴിയെ മാത്രം പോയാൽ ജീവിതം ബോറടിക്കില്ലേ? ചില സമയത്ത് പുതിയ അതിരുകൾ കടന്നു നോക്കുന്നതല്ലേ അതിന്റെ ഒരു സുഖം?”
ആനന്ദ് സൂസനെയും അന്റണിയെയും മാറി മാറി നോക്കി. അവരുടെ വാക്കുകളിലെ സൂചനകൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ നിഗൂഢത നിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അതു പിന്നെ… നമ്മൾ എപ്പോഴും നമ്മുടെ ഒരു സേഫ് സോണിൽ നിൽക്കാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്,” ആനന്ദ് പറഞ്ഞു.
“സേഫ് സോൺ ഒക്കെ നല്ലതാണ് ആനന്ദ്,” അന്റണി മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞിരുന്ന് ശബ്ദം അൽപ്പം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ വേറൊരാളുടെ കണ്ണിലൂടെ നമ്മളെത്തന്നെ ഒന്ന് കണ്ടുനോക്കൂ…
നമ്മൾ വിചാരിക്കാത്ത എത്രയോ കാര്യങ്ങൾ നമ്മളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാകും. വിഭജിച്ചു കഴിക്കുമ്പോഴാണ് ഭക്ഷണത്തിനായാലും… അനുഭവങ്ങൾക്കായാലും രുചി കൂടുന്നത്. ഞാനും സൂസനും അങ്ങനെയാണ്, ഒന്നും ഒറ്റയ്ക്ക് ആസ്വദിക്കാറില്ല.”
സൂസൻ ആനന്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് വൈൻ ഗ്ലാസ് ഉയർത്തി: “തീർച്ചയായും! പങ്കുവെക്കുമ്പോഴാണ് സന്തോഷം ഇരട്ടിയാകുന്നത്. ഇന്നത്തെ ഈ രാത്രി നമുക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത ഒരു രാത്രിയിൽ ആക്കണം… എന്തേ?
കുട്ടികൾ ഉറങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ നമുക്ക് വെളിയിലെ ആ ക്യാമ്പ് ഫയറിന് അടുത്തിരിക്കാം… കുറച്ചുകൂടി തുറന്ന് സംസാരിക്കാം.”
ശ്രീബാല ആനന്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവരുടെ വാക്കുകളിലെ ആകർഷണത്തിലും ദ്വയാർത്ഥങ്ങളിലും
തങ്ങൾ പതുക്കെ വീണുപോകുകയാണോ എന്നൊരു സംശയം ആനന്തിന്റെയും ശ്രീബാലയുടെയും മനസ്സിൽ ഒരു മിന്നൽ പോലെ കടന്നുപോയി.
അതെ…. മക്കൾക്ക് ഉറക്കം വരുന്നു…. ഞങ്ങൾ അവരെ കൊണ്ട് കിടത്തട്ടെ…
കുട്ടികൾ രണ്ടുപേരും ഉറക്കം തൂങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആനന്തും ശ്രീബാലയും യാത്ര പറഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റു. കുട്ടികളെ തോൾ തട്ടി ഉറക്കിക്കൊണ്ട് അവർ മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, യാത്രയാക്കാൻ കൂടെ വന്ന സൂസന്റെയും അന്റണിയുടെയും കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം വിജയചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
കേറി കിടന്നു ഉറങ്ങിയേക്കരുത്….. രണ്ടും
അവർ രണ്ടുപേരും ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞ നിമിഷം, സൂസൻ അന്റണിയെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു. അന്റണി അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈ ചേർത്ത് പിടിച്ച് പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“വല നന്നായി വീണിട്ടുണ്ട് അല്ലേ അന്റണി?” സൂസൻ തന്റെ വൈൻ ഗ്ലാസിലെ അവസാന തുള്ളിയും കുടിച്ചിറക്കി പറഞ്ഞു. “രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകളിൽ ആ ഒരു ഭയവും ഒപ്പം ചെറിയൊരു ആകാംക്ഷയും ഞാൻ കണ്ടു. പ്രത്യേകിച്ച് ആനന്തിന്റെ.”
“തീർച്ചയായും,” അന്റണി അവളെ തന്നിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി അടുപ്പിച്ചു. “ആദ്യത്തെ മടിയൊക്കെ അത്രയേ ഉള്ളൂ. നമ്മൾ എറിഞ്ഞു കൊടുത്ത ആ വാക്കുകൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ വലിയൊരു ചിന്തയായി മാറിക്കാണും.
ശ്രീബാല പുറമെ ശാന്തത നടിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ ആ ജിജ്ഞാസ ഉണർന്നിട്ടുണ്ട്.”
“ഇനി അടുത്ത സ്റ്റെപ് എന്താണ്?” സൂസൻ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വിരലുകൾ കൊണ്ട് പതുക്കെ വരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഇനി നമ്മൾ ധൃതി കാണിക്കരുത്,” അന്റണി പ്ലാൻ വിശദീകരിച്ചു. “അവർ കുട്ടികളെ കിടത്തിയിട്ട് നമ്മൾ വിളിച്ചാൽ പുറത്തേക്ക് വരുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്.
നമ്മൾ ക്യാമ്പ് ഫയറിന് അടുത്ത് കാത്തിരിക്കാം. അവർ വരുമ്പോൾ, വളരെ സ്വാഭാവികമായി സംഭാഷണം തുടരണം. എന്നാൽ
ഇത്തവണ ദ്വയാർത്ഥങ്ങൾ കുറച്ച്, കൂടുതൽ പേഴ്സണൽ ആയ, അവരുടെ ബന്ധത്തിലെ വിരസതകളെ തൊട്ടുണർത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കണം.”
സൂസൻ : അതെ അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല, രണ്ടും നല്ല കളിയ….
ആന്റണി : ഓഹോ…. എന്നാൽ കുറച്ച് ഫ്രീ ആക്കാം.
“അതെ, അവരെ മാനസികമായി കുറച്ചുകൂടി റിലാക്സ് ചെയ്യിക്കണം. ഡ്രിങ്ക്സ് ഓഫർ ചെയ്യാം. മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയും ഈ മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പും കൂടുമ്പോൾ അവരുടെ പ്രതിരോധം താനേ തകരും,” സൂസൻ അന്റണിയുടെ ചുണ്ടിൽ പതുക്കെ ഉമ്മ വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“പെർഫെക്റ്റ്! അപ്പോൾ വാ… നമുക്ക് തീപ്പൊരികൾ കൂട്ടാം. അവർക്കുള്ള കെണി റിസോർട്ടിന്റെ ആ തണുപ്പുള്ള മുറ്റത്ത് തയ്യാറാകട്ടെ.”