അടങ്ങാത്ത അലയടി – 2

[ രമേഷ് ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

---

രാവിലെ മുറിയിൽ വെളിച്ചം മങ്ങിയിരുന്നു. വിനോദ് കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു, ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൻ നേരെയാക്കി. നിവേദിത ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, മുടി ഒരു വശത്തേക്ക് വലിച്ചു കെട്ടി.

കഴിഞ്ഞ രാത്രിയുടെ ചൂട് ഇപ്പോഴും തുടകൾക്കിടയിൽ ശേഷിച്ചു. അവർ ചെക്ക് ഔട്ടിന് തയ്യാറായിരുന്നു. ബാഗ് അടച്ചു. കീ ടേബിളിൽ വെച്ചു.

«ഒരു മണിക്കൂറിനകം ഇറങ്ങണം,» വിനോദ് പറഞ്ഞു. «റിസപ്ഷൻ മൂന്ന് തവണ ബെൽ അടിച്ചു.»

നിവേദിതയുടെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ ഒരു പേര് — നയന. കോളേജിലെ പഴയ ക്ലാസ്സ്മേറ്റ്. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം. അവൾ ഒരു നിമിഷം നോക്കി, പിന്നെ സ്വീകരിച്ചു.

«നയന?»

«നിവേദിത. നീയാണോ. സെക്രട്ടേറിയറ്റിൽ നീ വന്നതായി കേട്ടു. ഞാനും ഇവിടെയുണ്ട്.»

ശബ്ദത്തിൽ തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നിൽ ആളുകളുടെ മൂളൽ. നിവേദിത ജനാലയിലേക്ക് നോക്കി. താഴെ നഗരം ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

«നീ എന്തിനാണ് അവിടെ?»

«ഒരു സർട്ടിഫിക്കറ്റ് തിരുത്തൽ. പേരിൽ അക്ഷരപ്പിശക്. കൗണ്ടറിൽ പറഞ്ഞു — ശരിയാക്കണമെങ്കിൽ പത്ത് ആയിരം. അല്ലെങ്കിൽ ഫയൽ നീങ്ങില്ല. എന്റെ കൈയിൽ അത്രയും ഇല്ല, നിവേദിതേ.

വീട്ടിൽ പറഞ്ഞാൽ കാര്യം വലുതാകും. നിന്നെ ഓർത്തത് അതുകൊണ്ടാണ്.»

നിവേദിത വിനോദിന്റെ മുഖം നോക്കി. അവൻ ചോദ്യചിഹ്നമായി തല ഉയർത്തി. അവൾ കൈകൊണ്ട് അവനോട് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ ആംഗ്യം കാട്ടി.

«ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഹോട്ടലിലാണ്. താഴേക്ക് വാ. മുറി ഒരു ദിവസം കൂടി നീട്ടാം. പണത്തിന് ഒരു വഴി ഞാൻ നോക്കാം. വിലാസം അയയ്ക്കാം. ഇപ്പോൾ നീ വാ.»

«ഹോട്ടലിൽ? നീ ഒറ്റയ്ക്കാണോ?»

«വന്നാൽ കാണാം. ഇപ്പോൾ കൗണ്ടറിൽ നിൽക്കണ്ട. ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് വേഗം വാ.»

കോൾ കട്ടായി. നിവേദിത ഫോൺ മടിയിൽ വെച്ചു. വിനോദ് കട്ടിൽ വിട്ടില്ല.

«ആരാണ്. എന്താണ് പത്ത് ആയിരം.»

«നയന. എന്റെ പഴയ ക്ലാസ്സ്മേറ്റ്. സെക്രട്ടേറിയറ്റിൽ ഒരു പേപ്പർ തിരുത്താൻ വന്നു. അവർ പത്ത് ആയിരം ചോദിക്കുന്നു. അവളുടെ കൈയിൽ ഇല്ല.

ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു. മുറി ഒരു ദിവസം കൂടി നീട്ടാം. പണം ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ ഏർപ്പാടാക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു.»

വിനോദിന്റെ മുഖം മാറി. ഒരു

പുഞ്ചിരി വന്നു; അത് ദയയുടെ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നില്ല. ഓർമ്മയുടെ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു.

«നയന. വലിയ മുലകൾ. തടിച്ചുരുണ്ട നിതംബം. കോളേജ് കോറിഡോറിൽ തിരക്ക്. ആരോ പിന്നിൽ തള്ളി. എന്റെ കൈ അവളുടെ മുലയിൽ പതിച്ചു.

ഞാൻ മാറ്റിയില്ല. ഒരു നിമിഷം പിടിച്ചു. അവൾ തിരിഞ്ഞ് ഒരു അടി കൊടുത്തു. കവിൾ ചൂടായി. ക്ലാസ് മുഴുവൻ കണ്ടു.

ഓ, ആ പെണ്ണ്. പത്ത് ആയിരം ഞാൻ തരാം. പക്ഷേ അവൾ എനിക്ക് കാൽ അകത്തി തരണം. ഒരു പ്രതികാരം ബാക്കിയുണ്ട്. അന്നത്തെ അടി ഇന്ന് അടിച്ചു തീർക്കണം.»

നിവേദിത അവന്റെ മുഖം നോക്കി നിന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രി ഈ മുറിയിൽ അവൻ അവളെ എങ്ങനെ പണ്ണി എന്ന് ശരീരം ഓർത്തു.

നയനയുടെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ അകത്ത് ഒരു ചെറിയ കുശുമ്പ് വന്നു; പിന്നെ അത് മാറി. നയനയ്ക്ക് പണം വേണം. വിനോദിന് പ്രതികാരം വേണം.

തനിക്ക് ഈ മുറി ഒരു ദിവസം കൂടി നീട്ടാം. മൂന്ന് ആവശ്യവും ഒരേ കട്ടിലിൽ നിർത്താമെന്ന് അവൾ കണക്കുകൂട്ടി. കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. പിന്നെ തലയാട്ടി.

«ഞാൻ അവളോട് സംസാരിക്കാം. നീ മിണ്ടാതെ ഇരിക്ക്. ഞാൻ കയ്യാളാകും.»

റിസപ്ഷന് വിളിച്ച് ഒരു രാത്രി കൂടി നീട്ടി. കീ തിരിച്ചു വാങ്ങി. ബാഗ് തുറന്ന് വീണ്ടും അടച്ചു. കാത്തിരിപ്പ് നീണ്ടു. ഡോർബെൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ നിവേദിത വാതിൽ തുറന്നു.

നയന മുന്നിൽ നിന്നു. സൽവാർ. ബാഗ് തോളിൽ. മുഖത്ത് ക്ഷീണവും ലജ്ജയും. അകത്തേക്ക് കയറി. വാതിൽ അടഞ്ഞു. പിന്നെയാണ് അവൾ കട്ടിലിന്റെ അരികിലെ വിനോദിനെ കണ്ടത്.

മുഖം മാറി. കോപം ഒരു തീപ്പൊരിപോലെ കണ്ണിൽ കത്തി.

«ഈ മയിരൻ. ഇവൻ ഇവിടെ എന്തിനാണ്. നിവേദിതേ, നീ എന്നെ ഇവന്റെ മുറിയിലേക്കാണോ വിളിച്ചത്.»

നിവേദിത അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. ശബ്ദം താഴ്ത്തി.