അമ്മയുടെ മുഖം വിളറി. “ബിജോ… നീ… നീ അതിര് കടക്കുകയാണ്. ഞാൻ എങ്ങനെ അങ്ങേരോട് ഇത്രയും തുക ചോദിക്കും?
“ചോദിക്കാം അമ്മേ… അമ്മയ്ക്ക് നന്നായി ചോദിക്കാൻ അറിയാം. ഇന്നലെ അയാളുടെ കുണ്ണയുടെ താഴെ കിടന്ന് പാലിന് വേണ്ടി കെഞ്ചിയില്ലേ അതുപോലെ ചോദിച്ചാൽ മതി… പിന്നെ ഇന്നലെ രാത്രി അദ്ദേഹം പോകുമ്പോൾ പറഞ്ഞത് ഞാൻ കേട്ടു , ‘ഇനി അവൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ വിളിക്ക്’ എന്ന്.
അമ്മയുടെ മുടിയിലുള്ള എന്റെ പിടി ഒന്നുകൂടി മുറുകി. വേദന കൊണ്ട് അമ്മയുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു, പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ പെയ്യുന്നത് ദേഷ്യത്തിന്റെ കനലുകളായിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം എന്നെ അടക്കി ഭരിച്ച, ആ മാന്യരൂപം ഇപ്പോൾ എന്റെ മുന്നിൽ തകർന്നു തരിപ്പണമായി നിൽക്കുന്നു.
“നല്ല ഒന്നാന്തരം ടീച്ചറമ്മ! പകൽ മാന്യത പ്രസംഗിച്ച് പള്ളിയിലും സ്കൂളിലും നടക്കും, എന്നിട്ട് രാത്രിയായാൽ അന്യപുരുഷന്റെ മുമ്പിൽ ഇങ്ങനെ നായയെപ്പോലെ കിടന്നു കൊടുക്കും?” പൊലയാടി മോളെ ! സത്യം പറ… എത്ര നാളായി ഈ കൂത്തിച്ചിത്തരം തുടങ്ങിയിട്ട്?” എന്റെ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. ”
അമ്മയുടെ മുടിയിലുള്ള എന്റെ പിടി ഒന്നുകൂടി മുറുകി. ” പറയാം പറയാം…. ”
അമ്മ സത്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി പറയാൻ തുടങ്ങി
“ഒരു ദിവസം അടുക്കളയിലെ പൈപ്പ് പൊട്ടി. വെള്ളം ശക്തിയായി ഒഴുകി. ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, ‘സെബാസ്റ്റ്യൻ ആളെയും കൂട്ടി വരും, അവൻ നോക്കിക്കോളും’ എന്ന്. പക്ഷേ ഉച്ച വരെ ആരും വന്നില്ല. വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ ആകാശം കറുത്തു. നീ അന്ന് നിന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഇടിമിന്നലോടുകൂടി മഴ തുടങ്ങി.
മുറ്റത്ത് ഒരു വണ്ടി നിന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ വാതിൽ തുറന്നു. സെബാസ്റ്റ്യൻ ചേട്ടൻ മഴയത്ത് നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് നിന്നിരുന്നു.
‘അയ്യോ… ഈ മഴയത്ത് എന്തിന് വന്നു ചേട്ടാ?’ ഞാൻ പതറി ചോദിച്ചു.
‘പൈപ്പിന്റെ കാര്യം ജോൺ പറഞ്ഞിരുന്നു. പ്ലംബർ കിട്ടിയില്ല, ഞാൻ തന്നെ നോക്കാമെന്ന് കരുതി വന്നതാണ്. മഴ ഇത്ര കടുക്കുമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല,’
അദ്ദേഹം കിതച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് വന്നു. മുടിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം ഷർട്ടിലേക്കും മുണ്ടിലേക്കും ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ ഒരു തൂവാല എടുത്തു കൊടുത്തു. അദ്ദേഹം സോഫയിൽ ഇരുന്ന് തല തുവർത്തി. ഞാൻ അടുക്കളയിൽ പോയി ഒരു കപ്പ് ചൂടുള്ള ചായ ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടുവന്നു. എന്റെ മനസ്സ് അന്ന് വല്ലാതെ ആകുലമായിരുന്നു.
ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു, ‘എന്താ മെർലിൻ, മുഖം വല്ലാത്തതുപോലെ? ജോൺ വിളിക്കാറില്ലേ?’
ഞാൻ മറുപടി പറയാതെ ചായക്കപ്പിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം വീണ്ടും ചോദിച്ചു, ‘നിങ്ങൾ തമ്മിൽ എന്താണ് പ്രശ്നം? ജോൺ എന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അസ്വസ്ഥനായിരിക്കുന്നു. എപ്പോഴും ഒരു ദേഷ്യം ഉള്ളപോലെ. മെർലിൻ, എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ?’
ഞാൻ മറുപടി പറയാതിരുന്നു. പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
‘ഒന്നുമില്ല ചേട്ടാ… സാധാരണ കാര്യങ്ങൾ,’ ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
‘അല്ല മെർലിൻ… നിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്തോ ഒളിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. പറയൂ… നമ്മൾ തമ്മിൽ എന്തിന് മറച്ചുവെക്കണം? ഞാൻ നിന്നെ സഹായിക്കാൻ ഉള്ളവനല്ലേ? ജോണിനോട് പറയാൻ പറ്റാത്തത് എന്നോട് പറയാം. ഒരു സുഹൃത്തായി കാണൂ.’
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആർദ്രതയും ഗൗരവവും എന്നെ ദുർബലപ്പെടുത്തി. ഞാൻ ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു.
‘സെബാസ്റ്റ്യൻ ചേട്ടാ… എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. പണം അയക്കുന്നതിനെച്ചൊല്ലി, വീട്ടുചെലവിനെച്ചൊല്ലി എല്ലാം തർക്കമാണ്. അവിടെ ഇരുന്ന് അദ്ദേഹം എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തും. നിന്റെ പഠനം, ഫീസ്, എല്ലാം ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണ്. എനിക്കും ഒരു മനസ്സുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർക്കുന്നില്ല.’
എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകി. സെബാസ്റ്റ്യൻ ചേട്ടൻ സോഫയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.