ലതിക അവളുടെ കൈ പതുക്കെ പിടിച്ച് ശ്രീനാഥിന്റെ മുണ്ടിന് മുകളിലെ ആ തള്ളിച്ചയിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുത്തു. “തൊട്ടു നോക്ക് പ്രീതി… കമ്പിയാണോ അതോ പഞ്ഞിയാണോ എന്ന് നീ തന്നെ അറിഞ്ഞോ.”
ആ മുണ്ടിന്റെ മറയ്ക്കുള്ളിലെ ചൂടുള്ള കടുപ്പമേറിയ ആ ഭാഗത്ത് പ്രീതിയുടെ വിരലുകൾ ആദ്യമായി സ്പർശിച്ചു. അമ്മ പറഞ്ഞ ആ ‘കമ്പി’ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം പ്രായോഗികമായി അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. അവൾ അറിയാതെ ശ്രീനാഥിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി.
ശ്രീനാഥ് അടുത്ത ചോദ്യത്തിലേക്ക് കടന്നു. പ്രീതിയുടെ പൊക്കിളിൽ വിരൽ കൊണ്ട് വട്ടം വരച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു:
“ശരി, എങ്കിൽ അടുത്തത് നോക്കാം. ഒരു പെണ്ണ് ഹോട്ടലിൽ പോയി ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്തു. വെയിറ്റർ ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്ന് അവളുടെ നേരെ മുന്നിൽ വെച്ചു. പക്ഷേ അവൾക്ക് ആ ഭക്ഷണം കാണാൻ പറ്റിയില്ല! തനിക്ക് ഭക്ഷണം കിട്ടിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അവിടെ വലിയ ബഹളമുണ്ടാക്കി. അപ്പോൾ വെയിറ്റർ വന്ന് ആ പ്ലേറ്റ് പതുക്കെ കുറച്ച് മുന്നോട്ട് നീക്കി വെച്ചു. അപ്പോൾ അവൾ ഭക്ഷണം കണ്ടു, ബഹളം നിർത്തി. എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും അവൾക്ക് ആദ്യം ആ ഭക്ഷണം കാണാൻ കഴിയാതിരുന്നത്?”
പ്രീതിയും ലതികയും വീണ്ടും ചിന്തയിലാണ്ടു.
“അവൾക്ക് കണ്ണിന് കാഴ്ച കുറവാണോ സാറേ?” പ്രീതി സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. “അല്ല മോളേ, അവൾക്ക് നല്ല കാഴ്ചയുണ്ട്,” ശ്രീനാഥ് പറഞ്ഞു.
“അല്ലെങ്കിൽ ആ പ്ലേറ്റ് വല്ലാതെ കുഞ്ഞാണോ?” ലതിക ചോദിച്ചു. “അതുമല്ല,” അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി.
അമ്മയും മകളും പല ഉത്തരങ്ങളും പറഞ്ഞു നോക്കി. മേശയുടെ ഉയരം കൂടിയതാണെന്നും, വെളിച്ചം കുറവാണെന്നും ഒക്കെ അവർ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ശ്രീനാഥ് സമ്മതിച്ചില്ല. ഒടുവിൽ അവർ രണ്ടുപേരും കൈമലർത്തി.
“ഞങ്ങൾ തോറ്റു സാറേ… ഉത്തരം പറയ്,” ലതിക അവനോട് ചേർന്നിരുന്നു ചോദിച്ചു.
ശ്രീനാഥ് പ്രീതിയുടെ അരക്കെട്ടിൽ ഒന്ന് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല… അവൾക്ക് നല്ല വലിയ മുലയായിരുന്നു! ആ മുലകൾ കാരണം താഴെ ഇരിക്കുന്ന പ്ലേറ്റ് അവൾക്ക് കാണാൻ പറ്റിയില്ല. പ്ലേറ്റ് കുറച്ച് മുന്നോട്ട് നീക്കിയപ്പോഴാണ് മുലകളുടെ മറ നീങ്ങി അവൾക്ക് ഭക്ഷണം കാണാൻ പറ്റിയത്. ഹ ഹ!”
ഹാളിൽ ചിരി പടർന്നു. ലതിക തന്റെ മാറിലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അയ്യോ സാറേ… ഇതിപ്പോൾ എന്നെ ഉദ്ദേശിച്ചാണോ പറഞ്ഞത്?”
പ്രീതിയുടെ മുഖം നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു. അവൾ തന്റെ ചെറിയ മാറുകളിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. “സാറേ… എനിക്കും അത്രയും വലിയ മുല വരുമോ?” അവൾ അറിയാതെ ചോദിച്ചു പോയി.
“വരും മോളേ… ഈ സാർ ഒന്ന് വിചാരിച്ചാൽ നിന്റെ മുലകൾ ആ സിനിമയിലെ നായികയുടേതിനേക്കാൾ വലുതാകും,” ശ്രീനാഥ് അവളുടെ ബ്ലൗസിന്റെ അഴിഞ്ഞ വിടവിലൂടെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
ശ്രീനാഥ് അടുത്ത ചോദ്യത്തിലേക്ക് കടന്നു. പ്രീതിയുടെ പൊക്കിളിൽ വിരൽ കൊണ്ട് വട്ടം വരച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു:
“ശരി, എങ്കിൽ അടുത്തത് നോക്കാം. ഒരു പെണ്ണ് ഹോട്ടലിൽ പോയി ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്തു. വെയിറ്റർ ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്ന് അവളുടെ നേരെ മുന്നിൽ വെച്ചു. പക്ഷേ അവൾക്ക് ആ ഭക്ഷണം കാണാൻ പറ്റിയില്ല! തനിക്ക് ഭക്ഷണം കിട്ടിയില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അവിടെ വലിയ ബഹളമുണ്ടാക്കി. അപ്പോൾ വെയിറ്റർ വന്ന് ആ പ്ലേറ്റ് പതുക്കെ കുറച്ച് മുന്നോട്ട് നീക്കി വെച്ചു. അപ്പോൾ അവൾ ഭക്ഷണം കണ്ടു, ബഹളം നിർത്തി. എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും അവൾക്ക് ആദ്യം ആ ഭക്ഷണം കാണാൻ കഴിയാതിരുന്നത്?”
പ്രീതിയും ലതികയും വീണ്ടും ചിന്തയിലാണ്ടു.
“അവൾക്ക് കണ്ണിന് കാഴ്ച കുറവാണോ സാറേ?” പ്രീതി സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. “അല്ല മോളേ, അവൾക്ക് നല്ല കാഴ്ചയുണ്ട്,” ശ്രീനാഥ് പറഞ്ഞു.
“അല്ലെങ്കിൽ ആ പ്ലേറ്റ് വല്ലാതെ കുഞ്ഞാണോ?” ലതിക ചോദിച്ചു. “അതുമല്ല,” അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി.
അമ്മയും മകളും പല ഉത്തരങ്ങളും പറഞ്ഞു നോക്കി. മേശയുടെ ഉയരം കൂടിയതാണെന്നും, വെളിച്ചം കുറവാണെന്നും ഒക്കെ അവർ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ശ്രീനാഥ് സമ്മതിച്ചില്ല. ഒടുവിൽ അവർ രണ്ടുപേരും കൈമലർത്തി.