ലതികയുടെ ഫിലോസഫി കേട്ടപ്പോൾ ശ്രീനാഥിന് അവളോട് വല്ലാത്തൊരു ബഹുമാനം തോന്നി. അവൻ അവരെ രണ്ടുപേരെയും തന്റെ മാറിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. “നിങ്ങൾ ഇനി പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് കരയരുത്. ലതികേ, നിന്റെ കണ്ണീരിന് ഞാൻ മറുപടി നൽകും. പ്രീതി മോളേ, നിനക്ക് ഇനി ഒന്നിനും കുറവുണ്ടാകില്ല. നിങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഇതോടെ തീർന്നു.”
കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്ത്, തന്റെ പൂർണ്ണ നഗ്നതയെക്കുറിച്ച് പോലും ബോധമില്ലാതെ ലതിക ഏങ്ങലടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പ്രീതിയും അമ്മയുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു തേങ്ങുകയായിരുന്നു. ശ്രീനാഥ് അവർക്ക് നടുവിൽ ഒരു കൽപ്രതിമയെപ്പോലെ ഇരുന്നു.
ലതിക പതുക്കെ ശ്രീനാഥിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ കടലായിരുന്നു. “സാറേ… എനിക്കൊരു കാര്യം ഏറ്റു പറയാനുണ്ട്. ഉള്ളിൽ വെച്ച് അനുഭവിക്കാൻ വയ്യ,” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ശ്രീനാഥ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെ നോക്കി. അവൾ തുടർന്നു: “നല്ല മാന്യമായി, ഒരു പതിവ്രതയായി ജീവിക്കണം എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം. പക്ഷേ ഈ പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവും എന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ… ആദ്യം ഞാൻ സാറിനെ സ്നേഹിക്കാനല്ല, മറിച്ച് ഉപയോഗിക്കാൻ തന്നെയാണ് തുനിഞ്ഞത്. സാർ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”
ശ്രീനാഥ് അമ്പരപ്പോടെ അവളെ നോക്കി. അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “സാറിന്റെ കയ്യിലെ കാശ് ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടുമെന്നും, ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടതൊക്കെ സാർ വാങ്ങി തരുമെന്നും കരുതിയാണ് ഞാൻ ആദ്യം സാറിന് എന്നെ തൊടാനും പിടിക്കാനും ഒക്കെ അനുവാദം നൽകിയത്. അതൊരു കച്ചവടമായിട്ടാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. പക്ഷേ… സാർ എന്നെ ആദ്യമായി തൊട്ടപ്പോൾ, ഞാൻ കണ്ടത് സാറിന്റെ ശരീരമല്ല, ആ നല്ല മനസ്സിനെയാണ്.”
ലതികയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു അരുവി പോലെ ഒഴുകി. “യാതൊരു അഴിമതിയും കൈക്കൂലിയും ഇല്ലാത്ത, സർക്കാരിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ആ ശമ്പളം മാത്രം വിശ്വസിച്ചു ജീവിക്കുന്ന സാറിന് ഒരു കുടുംബം പോറ്റാൻ തന്നെ കഷ്ടപ്പാടാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. എനിക്ക് സാറിന്റെ പണമോ വലിയ സമ്മാനങ്ങളോ ഒന്നും വേണ്ട സാറേ. ഈ സ്നേഹം… ഈ ഒരു കരുതൽ മാത്രം മതി. മാസാമാസം എനിക്ക് തരുന്ന ആ 1000 രൂപ കൂലി… അത് മതി എനിക്ക്. പിന്നെ ഇടയ്ക്ക് സാർ പൊതിഞ്ഞു തരുന്ന ആ ഭക്ഷണവും.”
അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ലതികയുടെ നിയന്ത്രണം പാടെ പോയി. തന്റെ നഗ്നമായ ഉടലോടെ അവൾ ശ്രീനാഥിന്റെ കാല്ക്കലിലേക്ക് വീണു. “എന്നെ വെറുക്കരുത് സാറേ…” അവൾ അവന്റെ കാലുകൾ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
ഇത് കണ്ടുനിന്ന പ്രീതിക്കും സഹിക്കാനായില്ല. അവളും അമ്മയോടൊപ്പം ശ്രീനാഥിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു. “അമ്മ പറഞ്ഞത് സത്യമാ സാറേ… ഞങ്ങളെ കൈവിടരുത്,” അവളും തേങ്ങി.
ശ്രീനാഥ് തന്റെ മുന്നിലെ ആ കാഴ്ച കണ്ടു സ്തബ്ധനായി നിന്നു. അമ്മയും മകളും ഒരു നൂൽബന്ധം പോലും ഇല്ലാതെ തന്റെ കാല്ക്കൽ വീണു കരയുന്നു. അവരുടെ നഗ്നതയേക്കാൾ അവരുടെ ഉള്ളിലെ സത്യസന്ധതയാണ് അവനെ സ്പർശിച്ചത്.
“എഴുന്നേൽക്കൂ ലതികേ… പ്രീതി മോളേ, എഴുന്നേൽക്കൂ,” അവൻ അവരെ രണ്ടുപേരെയും പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
“നിങ്ങൾ എന്നോട് ഒന്നും പറയേണ്ടതില്ല. നിങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ എനിക്കറിയാം. സ്നേഹത്തിന് പകരം സ്നേഹം മാത്രമേ എനിക്ക് നൽകാനുള്ളൂ. എന്റെ ഈ ചെറിയ ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾക്ക് എന്നും ഒരു സ്ഥാനമുണ്ടാകും,” ശ്രീനാഥ് അവരെ രണ്ടുപേരെയും തന്റെ മാറിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ലതികയുടെയും പ്രീതിയുടെയും സത്യസന്ധമായ വാക്കുകൾ ശ്രീനാഥിന്റെ ഉള്ളുലച്ചിരുന്നു. കാമത്തിനപ്പുറം സ്നേഹത്തിന്റെയും ആത്മബന്ധത്തിന്റെയും ഒരു പുതിയ തലം അവിടെ രൂപപ്പെട്ടു.
തന്റെ കാൽക്കൽ വീണു കരഞ്ഞ ആ അമ്മയെയും മകളെയും ശ്രീനാഥ് വാത്സല്യത്തോടെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. ഒരു നൂൽബന്ധം പോലുമില്ലാത്ത അവരുടെ നഗ്നമായ ഉടലുകൾ ആ സായം സന്ധ്യയിൽ പരസ്പരം ഉരസി നിന്നു. ആ ശരീരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇപ്പോൾ നാണമോ മറയോ ഇല്ലായിരുന്നു; പകരം പകർന്നു കിട്ടിയ സ്നേഹത്തോടുള്ള നന്ദി മാത്രമായിരുന്നു.