കുറേനേരം അവർ ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ ആ കിടപ്പിൽ തന്നെ തുടർന്നു. മുറിയിലെ ഫാനിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം അവിടെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വിയർപ്പും ഉമിനീരും മദജലവും കലർന്ന ആ പ്രത്യേക ഗന്ധം ആ മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഒരു അമ്മയും മകളും ഒരേ പുരുഷന്റെ തണലിൽ, തങ്ങളുടെ എല്ലാ മറകളും നീക്കി, ആശ്വാസത്തോടെയും സംതൃപ്തിയോടെയും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീഴാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
ആ പഴയ തറവാട്ടിലെ ജനൽപ്പാളികളിലൂടെ നേർത്ത സൂര്യവെളിച്ചം അരിച്ചെത്തിയിരുന്നു. വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് പടർന്ന ആ സമയത്ത് ശ്രീനാഥ് ഒരു നേരിയ തേങ്ങൽ കേട്ടാണ് ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്നത്. തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് പ്രീതി ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ ചുരുണ്ടുകൂടി ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ മറുവശത്ത് ലതിക കിടന്ന് വിതുമ്പുകയായിരുന്നു.
നിലാവിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം ജനൽപ്പാളികളിലൂടെ ആ മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചെത്തിയിരുന്നു. വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് പടർന്ന ആ പുലർച്ചെയിൽ, ഒരു നേരിയ തേങ്ങൽ കേട്ടാണ് ശ്രീനാഥ് ഉറക്കമുണർന്നത്. അവന്റെ ഇരുവശത്തുമായി ലതികയും പ്രീതിയും ചേർന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ലതികയുടെ തോളുകൾ ഏങ്ങലടികളാൽ കുലുങ്ങുന്നത് കണ്ട ശ്രീനാഥ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
“ലതികേ… എന്തുപറ്റി? എന്തിനാ ഈ സമയത്ത് ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്?” അവൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ആർദ്രതയോടെ ചോദിച്ചു.
ലതിക മുഖം പൊത്തി അല്പനേരം കൂടി തേങ്ങി. പിന്നെ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് ശ്രീനാഥിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “സാറേ… സന്തോഷം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും കരഞ്ഞു പോയതാ. ഞാൻ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് ഒരു കണക്കുമില്ല. മദ്യപാനിയായ ഒരു ഭർത്താവ്… അയാളുടെ ക്രൂരതകൾ… ഒരു പെണ്ണെന്ന നിലയിൽ എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ മണ്ണിലിട്ട് ചവിട്ടി അരച്ച ദിവസങ്ങളായിരുന്നു അതൊക്കെ. അയാൾക്ക് ഞാൻ വെറുമൊരു ഉപഭോഗവസ്തു മാത്രമായിരുന്നു.”
അവരുടെ സംസാരം കേട്ട് പ്രീതി പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അമ്മ കരയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളും പിടഞ്ഞു. അവൾ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് ലതികയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. പ്രീതിയുടെ കണ്ണുകളിലും വെള്ളം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.
“അമ്മേ… ഇനി അത് ഓർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട,” പ്രീതി ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൾ ശ്രീനാഥിനെ നോക്കി. “സാറേ, സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ കീറിയ ഉടുപ്പിട്ട് ചെല്ലുമ്പോൾ കൂട്ടുകാർ കളിയാക്കുമായിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ അമ്മ എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറയുമായിരുന്നു, നമുക്കും ഒരു കാലം വരും മോളേ എന്ന്. വീട്ടിൽ ഒരു തരി ചോറില്ലാതെ വെള്ളം കുടിച്ചു കിടന്നുറങ്ങിയ രാത്രികളിൽ അമ്മ കരയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.”
ലതിക വിതുമ്പലോടെ തുടർന്നു, “അതെ സാറേ… പട്ടിണി കിടന്ന ദിവസങ്ങളിൽ വിശപ്പടക്കാൻ പാത്രത്തിൽ വെള്ളം ഒഴിച്ച് കലക്കി കുടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇവളെ. ഒരു നല്ലടുപ്പോ നല്ലൊരു വാതിലോ പോലുമില്ലാത്ത ആ കുടിലിൽ കിടന്ന് ഞാൻ പേടിച്ച രാത്രികൾ… അന്നൊന്നും ആരും ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ലോകം നമ്മൾ ചെയ്തതിനെ ‘വൃത്തികേട്’ എന്ന് പറയുമായിരിക്കും. ഒരു അമ്മയും മകളും ഇങ്ങനെ ഒരാളുടെ കൂടെ കിടക്കുന്നത് ചീത്ത വിളിക്കുമായിരിക്കും.”
അവൾ ശ്രീനാഥിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “പക്ഷേ സാറേ… ഇത്രയും ദുഃഖം തന്ന ദൈവം ഈ ഒരു സുഖം ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മാറ്റി വെച്ചതാകില്ലേ? ജീവിതത്തിൽ ഒന്നും കിട്ടാത്തവർക്ക് ദൈവം നൽകുന്ന ഒരു ‘നഷ്ടപരിഹാരം’. സാറിന്റെ ഈ സ്നേഹവും കരുതലും ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു വലിയ ആശ്വാസമാണ്. ശരീരത്തിന്റെ സുഖം എന്നതിലുപരി, ഞങ്ങളെ സ്നേഹിക്കാൻ ഒരാളുണ്ടെന്ന തോന്നൽ…”
“അതെ സാറേ,” പ്രീതി അവന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “ദൈവം ഞങ്ങളെ മറന്നു എന്ന് കരുതിയതാ. ഈ നിമിഷം ഞങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ സന്തോഷം വലിയൊരു പുണ്യമായിട്ടേ ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നുള്ളൂ. ഇതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് നാണമില്ല, സന്തോഷമേയുള്ളൂ. തകർന്നുപോയ രണ്ട് മനസ്സുകൾക്ക് കിട്ടിയ വലിയൊരു താങ്ങല്ലേ സാർ?”