“കരയണ്ട ലതികേ… പ്രീതി മോളേ… നിങ്ങളെ ഞാൻ ഒരിക്കലും കൈവിടില്ല,” ശ്രീനാഥ് ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു.
അവൻ അവരെ രണ്ടുപേരെയും ഒരേസമയം തന്റെ കരുത്തുള്ള കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ലതിക അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി തേങ്ങിയപ്പോൾ, പ്രീതി അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ പിണച്ച് അവനോട് ചേർന്നുനിന്നു. ശ്രീനാഥ് ലതികയുടെ നെറ്റിയിലും കണ്ണുകളിലും ആവർത്തിച്ച് ചുംബിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുനീരിന്റെ ഉപ്പുരസം അവൻ തന്റെ അധരങ്ങളാൽ നുകർന്നു.
ലതിക തന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തി ശ്രീനാഥിന്റെ മുഖം കൈക്കുമ്പിളിലെടുത്തു. “ഈ ജന്മം ഇനി സാറിന് ഉള്ളതാണ്,” അവൾ വിതുമ്പലോടെ പറഞ്ഞു. അവൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ സ്നേഹപൂർവ്വം അമർത്തി ചുംബിച്ചു. അത് വെറുമൊരു കാമചുംബനമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തങ്ങളെ കാത്തുരക്ഷിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഒരാളോടുള്ള ആരാധനയായിരുന്നു.
പ്രീതിയും ആ സ്നേഹപ്രവാഹത്തിൽ പങ്കുചേർന്നു. അവൾ ലതികയുടെയും ശ്രീനാഥിന്റെയും കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അവരെ ഒന്നിച്ച് ചേർത്തുപിടിച്ചു. മൂന്ന് ശരീരങ്ങളും വിയർപ്പും കണ്ണുനീരും പടർന്ന് ഒന്നായി മാറി. ശ്രീനാഥ് പ്രീതിയുടെ കവിളുകളിൽ മാറി മാറി ഉമ്മ വെച്ചു. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലെ രോമങ്ങളിൽ മുഖം ഒളിപ്പിച്ചു.
“ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും സാറിനെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നു,” പ്രീതി അവന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
(അവസാനിച്ചു)