ഞാൻ വേഗം കൃത്യമായി സ്കെർട്ട് താഴ്ത്തിയിട്ട് നേരെ നിൽക്കാൻ പാടുപെട്ടു.
യാത്രക്കാരുടെ ഒച്ചയും ബഹളവും ഉയർന്നു തുടങ്ങി, ഒപ്പം തിക്ക് കൂടി.
ഞാൻ എവിടെയും പോകാതിരിക്കാൻ പുറകിൽ നിന്ന ചേട്ടൻ എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്നു. ഉടനെ വശത്തു നിന്ന ചേട്ടനും എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.
“എന്തോന്നടെയ് ഈ പാട്ട ബസ്സ്..! കൊണ്ട് കളയടെ..”
പുറകിലെ സീറ്റിൽ നിന്ന് ആണുങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
“ആരും ബഹളമാക്കരുത്. ഇതിപ്പോ ശെരിയാക്കാം. സ്ത്രീജനങ്ങൾ ആരും പേടിക്കേണ്ടതില്ല..”
കണ്ടക്ടർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഉടനെ എന്റെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. ഞാൻ രണ്ടാളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും കൈ വിടുവിച് ബാഗിൽ നിന്ന് ഫോണെടുത്തു.
ഭർത്താവിന്റെ അമ്മയായിരുന്നു.
“ഹലോ എവിടെയെത്തി മോളെ?? “
“അമ്മേ ഞാൻ..!”
പറയാൻ തുടങ്ങിയ എന്റെ ശബ്ദം താണു പോയിരുന്നു. വായയിൽ വലിഞ്ഞ ഉമിനീരിറക്കി ഞാൻ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു.
“ഞാൻ വന്നോണ്ടിരിക്കുവാ.. ബസിലാ..”
“നേരം വൈകിയില്ലേ..!”
“ബസിനു എന്തോ ഒരു കേടു പറ്റി, അതാ..!”
“ഓ..വേഗം പോരെ മോളെ..”
“ആ..!”
ഞാൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
ഒരഞ്ചു മിനുട്ടിന്റെ പരിശ്രമത്തിന് ശേഷം വണ്ടിയിൽ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു. എനിക്കല്പം ആശ്വാസം തോന്നി.
ബസ് വണ്ടി വീണ്ടും ചലിച്ചു തുടങ്ങി.
പുറകിൽ നിന്ന ചേട്ടൻ വീണ്ടുമെന്റെ അരയിൽ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഞാൻ കുതറി കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് പോയി, അവരിൽ നിന്നു വഴുതി.
പത്തു മിനുട്ട് കൂടെ കഴിഞ്ഞപ്പോ എന്റെ സ്ഥലമെത്താനായിരുന്നു. ഞാനെന്റെ ചുളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഡ്രസ്സ് നേരെയാക്കി.
ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത തരത്തിൽ പാന്റി വലിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ബസ്സ് നിർത്തിക്കളഞ്ഞു.
ഇറങ്ങുമ്പോൾ, പുറകിലുള്ള പല കണ്ണുകളും എന്റെ നേരെ തന്നെ ആയിരുന്നു.
കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഞാനിറങ്ങി നടന്നു. ഏറ്റവും പുറകിലുണ്ടായിരുന്ന ബംഗാളികൾ പണി സാധനങ്ങളൊക്കെ എടുത്ത് പുറകിലൂടെ ഇറങ്ങുന്നുണ്ട്.
ഇപ്പോൾ ബംഗാളികൾ പാട്ടത്തിനെടുത്ത കേരളമാണല്ലോ കാണാൻ കഴിയുക.
“ഗൂബ്സൂരത്ത് ഔരത്…!”
എന്നെ നോക്കി അതിലൊരുവന്റെ ശബ്ദം. ഞാൻ നന്നായി പേടിച്ചു. ഇവർ എന്തെങ്കിലും ശ്രദ്ധിച്ചുട്ടുണ്ടാവുമോ എന്നായിരുന്നു ചിന്ത. അവർ സാധനങ്ങൾ ഇറക്കുന്ന സമയം കൊണ്ട് ഞാൻ വേഗം റോഡ് മാറി നടന്നു.
സമയം ഏഴ് കഴിയാൻ പോകുന്നു. സാധാരണ ഈ സമയം, വീട്ടിലെത്തി കുളി കഴിയേണ്ട സമയമാണ്.
ഫോൺ നോക്കിയപ്പോ ചാർജ് കമ്മി.
ചുറ്റും ഇരുട്ട് പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കുറച്ചൂടെ നടന്നകന്നപ്പോൾ പുറകിൽ ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി പാന്റീസ് വലിച്ച് നേരെയിട്ടു. മദജലത്തിൽ കൂട്ടിയിരുമ്മുന്ന തുടകളെയും വലിച്ച് നടന്നു.
വീട്ടിലേക്കു നീളുന്ന പുഴയുടെ തീരത്തെ കാടുപ്പിടിച്ച വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ഒരു കുഞ്ഞ് പോലുമില്ല ഈ ഭാഗത്ത്.
അൽപം നീങ്ങവേ പുറകിൽ ചരൽ ഞെരിയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ട്. കുറച്ചു കാലടികളുടെ..!
തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. അൽപം സംസാരങ്ങളും കേൾക്കുമ്പോ പേടിയോടെ ഞാൻ നിന്നു.
തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
പെട്ടെന്നൊരു മൂന്നാളുകൾ എന്റെ മുന്നിലേക്ക് നിഴലുകൾ പോലെ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു. മുഖത്ത് ആർത്തി നിറഞ്ഞ ഭാവങ്ങൾ.
അവർ എന്നെയും കൊണ്ട് അല്പം വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
“ഹലോ, നീയാ സുശീലിന്റെ ഭാര്യയല്ലെ??”
കേട്ടപ്പോ തളർന്നു പോയി ഞാൻ. ഇതുവരെ കാണാത്ത ചുറു ചുറുക്കുള്ള ആണുങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കുമ്പോ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഞാൻ വിക്കി.
“എന്തായിരുന്നു ബസ്സിൽ. നീ കേറുമ്പോ തൊട്ടു ഞങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു..!”
ഞാനാകെ തരിച്ചു സ്തംഭിച്ചു. കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നത് പോലെയൊരു അവ്യക്തത.
“പ്ലീസ്..!”
ഒന്നും ചെയ്യരുതെന്ന് പറയാൻ വന്നെങ്കിലും വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ ഞാൻ വീണ്ടും വിക്കി.
“എന്ത് പ്ലീസ്.. ഞങ്ങൾക്കും കൂടെയൊന്ന് സഹകരിച്ചൂടെ..”
“അയ്യോ.. എന്നെ വീട്ടിൽ ന്ന് തിരക്കും ഞാൻ കാലുപിടിക്കാം..”
“എന്താണ് പിടിക്കേണ്ടതെന്ന് ഞങ്ങൾ പറയാം. ചെറിയൊരു സഹായം. അത് ചെയ്ത് തന്നാൽ മതി..!”
“എന്ത്..??”