“എന്താടാ ആലോചിക്കുന്നത്?” ഭാമേച്ചിയുടെ തേനൂറുന്ന സ്വരം കേട്ട് അവൻ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
അവൾ അവനെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. ശെടാ… താൻ വായി നോക്കുകയാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നിക്കാണുമോ?
“രമേശേട്ടന് എന്താ അവിടെ പണി?” സജു വിഷയം മാറ്റാൻ പെട്ടെന്ന് വായിൽ തോന്നിയ ചോദ്യമെറിഞ്ഞു.
“ബിസിനസ് ആണെടാ… ഡീറ്റെയിൽ ആയിട്ട് ഒന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല. നാട്ടിലും പല കച്ചവടം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒന്ന് രണ്ട് പാർട്ട്ണേഴ്സ് ഉണ്ട്. അവരുടെ കൂടെയാ പോയേക്കുന്നത്.” ഭാമേച്ചി പറഞ്ഞു. “ആദ്യമായിട്ടാണ് രാജ്യം വിട്ടു പോകുന്നത്. നേരത്തെ പലപ്പോഴും ബിസിനസ് കാര്യം പറഞ്ഞ് മാറി നിന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇത്രയും ദൂരത്തേക്ക് ആദ്യമായിട്ടാണ്… അതുകൊണ്ട് എനിക്കും ഒരു സമാധാനക്കേട്.”
ഭാമേച്ചിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊ? അവർ നോട്ടം മാറ്റി.
“ചേച്ചി ടെൻഷൻ ആവണ്ട. ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കല്ലല്ലോ… ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരില്ലേ കൂട്ടിന്?” സജു ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ എന്നോണം പറഞ്ഞു.
ഭാമേച്ചി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“ഓ ഇവന്റെ കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് വലിയ പ്രതീക്ഷയൊന്നും ഇല്ല. ഒന്നുകിൽ മൊബൈൽ ഫോൺ അല്ലെങ്കിൽ ക്രിക്കറ്റ്… ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾക്കൊന്നും ഇവൻ ഉണ്ടാവില്ല.”
വിനു അത് കേട്ട ഭാവം നടിക്കാതെ ഫോണിൽ തോണ്ടിയിരുന്നു. സജു അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “അതെന്താടാ അമ്മയെ സഹായിച്ചാൽ?”
“അമ്മയെ സഹായിക്കാൻ നിന്നാൽ അമ്മ പണിയെടുപ്പിച്ചു കൊല്ലും…” വിനു തല ഉയർത്തി ചിരിച്ചു.
“അമ്പടാ… പണിയെടുക്കുന്ന ഒരുത്തൻ വന്നിരിക്കുന്നു… നീ ഇവിടെ എന്തു പണിയാ എടുക്കുന്നത് എന്ന് കൂടെ പറഞ്ഞെ.” ഭാമേച്ചി ഇടപെട്ടു.
വിനു മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ ഫോണിൽ തലപൂഴ്ത്തി.
“പോട്ടെ ഭാമേച്ചി… ചേച്ചിക്ക് എന്ത് സഹായം വേണമെങ്കിലും എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മതി. ഞാൻ റെഡി” സജു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“എന്റെ പൊന്നു ചേട്ടാ… ഒടുക്കം പണിയാവും… വെറുതെ വയ്യാവേലി പിടിക്കേണ്ട.” വിനു അമ്മയെ ചൊറിയാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞു.
“നീ പോടാ അവിടുന്ന്. മടിയാ…” ഭാമേച്ചി കൃത്രിമ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മൂന്നുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. കൊച്ചു വർത്തമാനവും ചിരിയുമൊക്കെയായി സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല.
ഉച്ചയ്ക്ക് ഭാമേച്ചി വിനുവിനും സജുവിനും ചോറ് വിളമ്പി. സജു ചേച്ചിയെയും നിർബന്ധിച്ചു കൂടെ പിടിച്ചിരുത്തി. പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവൻ ചേച്ചിയുമായി നല്ല കമ്പനിയായി. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അല്പനേരത്തിനുള്ളിൽ വിനു അമ്മയുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റുമെടുത്ത് മുങ്ങി.
“കണ്ണ് തെറ്റിയാൽ ചെക്കൻ പുറത്ത് ചാടും…” കാര്യമറിഞ്ഞ് ഭാമേച്ചി പരിഭവിച്ചു.
“അവന്റെ പ്രായമതല്ലേ ചേച്ചി… പോയി കളിക്കട്ടെ… അവധിയല്ലേ?” സജു ന്യായീകരിച്ചു.
“അത് ശരി… പറയുന്ന ആൾക്ക് എത്ര പ്രായമുണ്ട്?” ഭാമേച്ചി കുസൃതി കലർന്ന കണ്ണുകളോടെ സജുവിനെ നോക്കി.
“എനിക്ക് വോട്ട് ചെയ്യാനുള്ള പ്രായം ആയല്ലോ… കല്യാണം കഴിക്കാനും” സജു ചുമ്മാ നാണം ഭാവിച്ചു. ഭാമേച്ചി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“അയ്യടാ… ഒരു പുതുമണവാളൻ! ഞാൻ ഒക്കത്ത് എടുത്തു കൊണ്ട് നടന്ന ചെക്കനാ..”
“പോ ചേച്ചി അവിടുന്ന്…” സജു അവിശ്വസനീയതയോടെ കണ്ണുമിഴിച്ചു. “ചേച്ചി എപ്പളാ എന്നെ ഒക്കത്തെടുത്ത് നടന്നത്?”
“നിനക്ക് ഓർമ്മ കാണില്ല… നീ അന്ന് കുഞ്ഞാണ്… എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ സമയം. രമേശേട്ടന്റെ കൂടെ നിന്റെ വീട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്. നിന്നെ കുറേ ഒക്കത്തെടുത്ത് നടന്നതാ… വേറെ ആരോടും നീ പെട്ടെന്ന് അടുക്കില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ എടുത്തപ്പോൾ നീ കൂൾ ആയിരുന്നു.” ഭാമേച്ചി പഴയ ഓർമ്മകൾ അയവിറക്കി.
സജുവിന് അതൊരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു. തന്റെ വാണ റാണി കുഞ്ഞിലേ തന്നെ ഒക്കത്തെടുത്ത് ആ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് നടന്നിട്ടുണ്ടത്രേ. ഹോ ആ വിലയേറിയ ഓർമ്മകൾ ഒക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയല്ലോ… തിരിച്ചറിയാവുന്ന പ്രായമായി കാണില്ല.
“എനിക്ക് ഇതൊന്നും ഓർമ്മ വരുന്നില്ല… ചെറിയ കുഞ്ഞ് ആയിരുന്നിരിക്കും അല്ലേ?” സജു കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.