ഡെലിവറി ബോയ് ഡയറി 6

Delivery Boy diary Part 6 | Author: Sahil

[ PREVIOUS PART ] [ WWW.KAMBI.PW ]

---

 

മരിയയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞാൻ gate കടന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

പുറത്തിറങ്ങിയ ഉടനെ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി.

ആരെങ്കിലും കണ്ടോ?

ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധിച്ചോ?

ജനലിനരികിൽ കേട്ട ആ ചെറിയ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു.

അതൊരു യാദൃശ്ചിക ശബ്ദമല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.

അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് bike നിർത്തിയിരുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു.

ഒരു കാറിന്റെ പിന്നിലായിരുന്നു bike.

കാറിനടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് അകത്ത് ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നതായി ശ്രദ്ധിച്ചത്.

അലീന.

Phone നോക്കുന്നതുപോലെ ഇരിക്കുകയാണ്.

https://postimg.cc/kVcpgPvB

പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്തെ tension മറയ്ക്കാൻ അവൾക്ക് സാധിച്ചിരുന്നില്ല.

ഞാൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി.

“സംസാരിക്കണോ?”

“വേണ്ട, എന്തിനാ വെറുതെ ഒരു scene ”

ഞാൻ ആലോചിച്ചു.

“എന്തായാലും ഞാൻ അറിഞ്ഞത് ആന്റിക് അറിയണം”

”ആഹ്… ഒരു idea ഉണ്ട് “

ഞാൻ രണ്ടും കല്പിച്ചു bike start ചെയ്തു.

അലീനയുടെ ഹൃദയം കുതിക്കുകയായിരുന്നു.

“ഇവൻ എന്നെ കണ്ടോ?”

“അല്ലെങ്കിൽ വെറുതെയാണോ?”

ഞാൻ bike start ചെയ്തപ്പോ തന്നെ അലീന ഒരു വലിയ ആശ്വാസ ശ്വാസം വിട്ടു.

“രക്ഷപ്പെട്ടു…”

അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ കാറിന്റെ glassil രണ്ട് തവണ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.

ടക്… ടക്…

അലീന ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി.

തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ bikeil ഇരുന്ന് സഹിൽ.

അവൾ പതുക്കെ glass താഴ്ത്തി.

“ആന്റി… ഈ മഴയിൽ ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലല്ലോ. മുഴുവൻ നനഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്.”

അലീന കുറച്ച് നിമിഷം എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ നിന്നു.

“അത്… ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയായിരുന്നു… ഒരു call വന്നു… അതുകൊണ്ട് car ഒന്ന് നിർത്തിയതാ…”

“ഓഹ്…”

ഞാൻ തലയാട്ടി.

“വീട്ടിന്റെ ഇത്ര അടുത്ത് car park ചെയ്ത് call ചെയ്യുകയായിരുന്നു അല്ലേ… ശരി ശരി…”

അത് കേട്ടപ്പോൾ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

മഴത്തുള്ളികൾ കാറിന്റെ glassil വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.

കുറച്ച് നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“Don’t worry… മരിയ നിങ്ങളെ കണ്ടിട്ടില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അലീനയുടെ മുഖം മാറി.

അവൾ നേരെ എന്നെ നോക്കി.

ഞാൻ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കിയെന്ന കാര്യം അവൾക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു.

പക്ഷേ അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“എന്റെ number എടുത്തോളൂ…”

ഞാൻ number പറഞ്ഞു.

“എപ്പോഴെങ്കിലും സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നിയാൽ വിളിക്കാം.”

അത് പറഞ്ഞ ഉടനെ ഞാൻ gear ഇട്ട് bike മുന്നോട്ട് എടുത്തു.

അവളുടെ മറുപടിക്കായി കാത്തുനിന്നില്ല.

കാരണം ധൈര്യമായി അഭിനയിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിൽ എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പും സാധാരണ നിലയിലായിരുന്നില്ല.

മഴ നനഞ്ഞ റോഡിലൂടെ ഞാൻ അകന്നുപോകുമ്പോൾ അലീന അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു.

കാറിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അലീന കുറച്ചുനേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു.

അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ചിന്തകൾ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

“എന്താണ് അവൻ കരുതിയത്?”

“ഞാൻ അവനെ വിളിക്കുമെന്നോ?”

“അതിന് മാത്രം ധൈര്യം എവിടെ നിന്ന് കിട്ടി?”

സാഹിൽ പോയ വഴിയിലേക്ക് അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി നോക്കി.

സത്യം പറഞ്ഞാൽ അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസം അവളെ അമ്പരപ്പിച്ചിരുന്നു.

അതോടൊപ്പം അവൾക്ക് ദേഷ്യവും വന്നു.

അലീന അറിയാതെ പിറുപിറുത്തു.

പക്ഷേ അവൾക്ക് മറ്റൊരു സത്യം നിഷേധിക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല.

സാഹിലിനെ ആദ്യമായി കണ്ട നാളിൽ നിന്ന് ഇന്നുവരെ അവനെ അവൾ ഒരിക്കലും ആ രീതിയിൽ നോക്കിയിട്ടില്ല.

പക്ഷേ ഇന്ന്…

ഇന്ന് അവിടെ കണ്ടത് മാറിയിരുന്നു.

അതവൾക്ക് തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.

ഉടനെ അവൾ തല കുലുക്കി.

“ഇല്ല… ഇത് ശരിയല്ല.”

“എനിക്ക് എന്താണ് പറ്റുന്നത്?”

“എന്റെ മകളുടെ കാര്യമാണിത്.”

അവൾ സ്വയം ശാസിച്ചു.

സാഹിലിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ ബലമായി മനസ്സിൽ നിന്ന് തള്ളിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.

ഇപ്പോൾ അതൊന്നുമല്ല പ്രധാന വിഷയം.