🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 3 8

 

 

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജോസഫ് പുറത്തുനിന്ന് അകത്തേക്ക് വന്നു. എടാ, കഴിച്ചോ? ‘കഴിച്ചു ഫാദർ…’ ഫിലിപ്പ് ഒന്നു നിൽക്കുകയും, പിന്നെ ഉടൻ തിരുത്തുകയും ചെയ്തു….ജോസഫ് ചേട്ടാ.

ജോസഫ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു. ഫാദർ, അപ്പൻ എന്നൊന്നും വിളിച്ചാൽ തെറ്റില്ലെടാ. പക്ഷേ നീ ഇഷ്ടമുള്ള പോലെ വിളിച്ചോ. ഫിലിപ്പ് മിണ്ടാതെ നിന്നു. വാ… ഞാൻ ഒന്ന് ചുറ്റി കാണിച്ചുതരാം, ജോസഫ് പറഞ്ഞു.

 

 

 

രണ്ടുപേരും മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. കുറച്ചു നടന്നു. ഇതാണ് തോട്ടം.

 

ഇവിടെയൊക്കെ വെള്ളം, വളം, ആളുകൾ വന്നാൽ നോക്കൽ ഇതൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കണം.

 

പിന്നെ ആ കാറുകൾ…ജോസഫ് ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു,

അവയെല്ലാം നിന്റെ കണ്ണിൽ പതിഞ്ഞെന്ന് ഇന്നലെ തന്നെ മനസ്സിലായി.

 

ഫിലിപ്പ് ഒന്ന് നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു.” ഇഷ്ടമാണോ വണ്ടികൾ”? വളരെ…. നന്നായി ജോലി നോക്കിയാൽ ഇടയ്ക്കൊക്കെ സ്റ്റാർട്ട് ആക്കാൻ തരാം.

 

ഫിലിപ്പിന്റെ മുഖം ഒന്ന് തെളിഞ്ഞു.

 

“അതെ…പക്ഷേ ആദ്യം ജോലി”

 

ജോസഫ് ചിരിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കർശനതയേക്കാൾ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.

 

നീ നല്ല കുട്ടിയാണെന്ന് അച്ചന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോഴേ മനസ്സിലായി.

 

എന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ നിന്നാൽ,

ഞാനും നിന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കില്ല.

 

ശരി ചേട്ടാ…ഇനി ഒരു കാര്യം…ജോസഫ് കുറച്ച് ഗൗരവമായി പറഞ്ഞു. ഇവിടെ നീ ജോലി ചെയ്യുന്ന ആളാണ്. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് തല താഴ്ത്തി നടക്കേണ്ട. മനസ്സിലായോ?

 

 

ഫിലിപ്പ് അവനെ നോക്കി. ആ വാക്കുകൾ അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.

അവൻ പതുക്കെ തലതാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. ‘മനസ്സിലായി’.

 

 

ജോസഫ് അവനെ തൊട്ടപ്പുറത്തെ ഔട്ട് ഹൗസിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

 

ചെറുതെങ്കിലും വൃത്തിയായൊരു മുറി.

ഒരു കട്ടിൽ. ഒരു മേശ. ഒരു ചെറിയ അലമാര. ഒരു ജനൽ.

പുറത്ത് നോക്കിയാൽ തോട്ടത്തിന്റെ പച്ചപ്പ്.

 

ഇതാണ് നിന്റെ മുറി.

 

ഫിലിപ്പ് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് പതുക്കെ കയറി.

 

ചെറിയ മുറിയായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന് അത് പോലും വലിയതായി തോന്നി. അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ

സ്വന്തമായി ഒരു മുറി എന്നത് തന്നെ ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു.

 

എന്തെങ്കിലും വേണമെങ്കിൽ ചോദിച്ചോ, ജോസഫ് പറഞ്ഞു.

 

ശരി ചേട്ടാ. ജോസഫ് പുറത്തേക്ക് പോയതും ഫിലിപ്പ് ബാഗ് കട്ടിലിൽ വെച്ചു.

 

മുറി മുഴുവൻ ഒന്ന് നോക്കി. ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്ത് കാറ്റ് ഇലകളെ തഴുകി കടന്നുപോയി.

 

ആ കാറ്റിൽ എവിടെയോ നിന്നും

അവന് പള്ളിയുടെ മണം ഓർമ്മയായി. ‘ഫാദർ!…’

 

ആ ചിന്ത വന്നതും അവന്റെ നെഞ്ച് വീണ്ടും ഒന്ന് ഭാരമായി.

 

അവൻ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. കൈ നീട്ടി ബാഗ് തുറന്നു. അകത്ത് വൃത്തിയോടെ മടക്കി വെച്ച വസ്ത്രങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഒരു ചെറിയ ബൈബിൾ.

അത് കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകൾ മങ്ങിപ്പോയി.

‘ഫാദർ വെച്ചതായിരിക്കും’. അവൻ അതെടുത്തു നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.

 

കുറച്ചു നിമിഷം മുറിയിൽ ഒന്നും കേട്ടില്ല. കാറ്റിന്റെ ശബ്ദവും അവന്റെ ശ്വാസവും മാത്രം.

 

 

വൈകുന്നേരം വരെ ജോസഫിനൊപ്പം ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും

ഫിലിപ്പിന്റെ മനസ്സ് ഇടയ്ക്കിടെ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് വഴുതിപ്പോയി.

 

ഒരിക്കൽ ജനലിലേക്കും, ഒരിക്കൽ വീടിന്റെ വരാന്തയിലേക്കും,

ഒരിക്കൽ സാറയെ കണ്ട ഗേറ്റിലേക്കും.

 

അവൻ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

 

തനിക്ക് എന്തോ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

 

പക്ഷേ അതിന് പേരിടാൻ അവന് ഇപ്പോഴും കഴിയുന്നില്ല.

 

അത് പ്രണയമോ? ആകർഷണമോ?

അല്ലെങ്കിൽ ആദ്യമായി ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യം മനസ്സിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നതോ? അവന് അറിയില്ല.

 

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം വ്യക്തമായിരുന്നു ഇന്ന് ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ

താൻ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു വന്നുവെന്ന് അവൻ കരുതിയിരുന്നു.

 

പക്ഷേ…”ജീവിതം ചിലപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും എടുത്തുകളയുമ്പോൾ,