🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 3 8

അതിനൊപ്പം എന്തെങ്കിലും പുതിയത് ഹൃദയത്തിൽ തന്നിട്ട് പോവും”.

 

 

ആ രാത്രി ഔട്ട് ഹൗസിലെ മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഫിലിപ്പ് ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു.

 

പക്ഷേ ഉറക്കം അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് വന്നില്ല.

 

അവൻ ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.

പുറത്ത് വൈകുന്നേരത്തിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം പടരുന്നു. മാവിൻ ഇലകൾ കാറ്റിൽ പതുക്കെ കുലുങ്ങുന്നു. വീട്ടിന്റെ മേൽക്കൂരയിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന വെളിച്ചം മുറ്റത്തിന്റെ ഒരുഭാഗം പൊൻ നിറത്തിൽ മുക്കിയിരുന്നു.

 

അവൻ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

 

അപ്പോഴാണ്..വീട്ടിന്റെ മുകളിലെ ജനലിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടത്.

 

സാറ.

 

അവൾ തന്റെ മുറിയിലെ ജനലിനരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

 

വൈകുന്നേരത്തെ മൃദുവായ വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്ത് പതിഞ്ഞു.

 

വെളുത്തൊരു സിമ്പിൾ ഡ്രസ്സ്.

മുടി തുറന്ന് കിടക്കുന്നു.

ഒരു കൈ ജനൽ ഫ്രെയിമിൽ ചാരിയിട്ട് പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.

 

 

ഫിലിപ്പിന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ നിശ്ചലമായി.

 

അവൻ നോക്കുന്നത് അവൾ അറിയാതെ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കടന്നു. പിന്നെ..അവളുടെ കണ്ണുകൾ താഴേക്ക് വഴുതി.

 

നേരെ ഫിലിപ്പിന്റെ ജനലിലേക്ക്. രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ ഒരേ നിമിഷം തമ്മിൽ ഉടക്കി.

 

ഫിലിപ്പിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് നിശ്ചലമായി.

സാറയും ഒരുനിമിഷം അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

അവൾ നോക്കി. അവനും നോക്കി.

 

ഒരു വാക്കുമില്ല.

 

ഒരു ചലനവും ഇല്ല.

 

പക്ഷേ ആ നിമിഷത്തിൽ

അവർ തമ്മിൽ പറഞ്ഞുപോയത്

ഒരു സംഭാഷണത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ആയിരുന്നു.

ഫിലിപ്പിന്റെ മുഖത്ത് എന്തോ ഒരു അപ്രതീക്ഷിതമായ നാണം കലർന്ന മൃദുത്വം തെളിഞ്ഞു.

 

സാറയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ ആശ്ചര്യവും…അതിലുപരി, വിവരിക്കാനാകാത്ത ഒരു ആകർഷണവും.

 

അവൾ ആദ്യം നോട്ടം മാറ്റിയില്ല.

അതാണ് ഫിലിപ്പിനെ കൂടുതൽ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിയത്.

 

അവന്റെ മുഖത്തിന്റെ വെളിച്ചം, മൃദുവായ കണ്ണുകൾ, ആ നിഷ്കളങ്കത..അവൾ കണ്ടുനിന്നു.

 

പിന്നെ, അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിന്റെ വക്കിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

അത് കണ്ട നിമിഷം ഫിലിപ്പിന്റെ ഹൃദയം ഒന്ന് മിടിച്ചു.

 

അവൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ചെറുതായി തല താഴ്ത്തി.

വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴേക്കും അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് മാറിയിരുന്നു.

 

പക്ഷേ..അവളുടെ ആ ചെറിയ പുഞ്ചിരി ഇനിയും ജനലിനരികിൽ നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

 

ഫിലിപ്പ് കുറച്ചുനേരം കൂടി അവിടെ തന്നെ നിന്നു. വൈകുന്നേര കാറ്റ് അകത്തേക്ക് വീശിയെങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിൽ പടർന്നത് മറ്റൊരുതരം ചൂടായിരുന്നു.

 

 

ആ രാത്രി അവൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നത് അവളുടെ മുഖമല്ലായിരുന്നു.

 

അവളുടെ ആ കണ്ണുകളായിരുന്നു.

 

അവൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് കീഴടങ്ങി.

 

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ.

 

 

 

ഫിലിപ്പ് വളരെ നേരത്തേ എഴുന്നേറ്റു.

 

പുതിയ ഇടത്തിന്റെ അപരിചിതത്വം കൊണ്ടാവാം, അല്ലെങ്കിൽ ഉള്ളിലെ ആ ചെറു അസ്വസ്ഥത കൊണ്ടാവാം,

അവന് വീണ്ടും ഉറങ്ങാനായില്ല.

 

പുറത്ത് ഇനിയും മഞ്ഞിന്റെ നനവ് മാറിയിരുന്നില്ല.

 

മുഖം കഴുകി, മുറി ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കി, പുറത്ത് ഇറങ്ങി ചെറുതായി തോട്ടത്തിനരികിൽ നിന്നു.

 

അപ്പോഴാണ് വീട്ടിനകത്ത് നിന്ന് അന്നാമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്. ഫിലിപ്പേ… മോനേ… ഭക്ഷണം കഴിക്കണ്ടേ? അവൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു. വരാം അമ്മച്ചി..അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അന്നാമ്മ ഒന്ന് നിശ്ചലമായി.

 

അമ്മച്ചി.

 

ആ വാക്ക് അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് അറിയാതെ വഴുതി വന്നിരുന്നു. വാതിലിനരികിൽ നിന്ന അന്നാമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരുനിമിഷം ഒരു സ്നേഹവേദന തെളിഞ്ഞു.

 

പക്ഷേ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വാ മോനേ…എന്ന് മാത്രം മൃദുവായി പറഞ്ഞു.

 

ഫിലിപ്പ് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ഡൈനിങ് ടേബിളിനരികിൽ ഇതിനകം രണ്ട് പേർ ഇരുന്നിരുന്നു.