🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 3 8

 

പക്ഷേ ഭംഗിയേക്കാൾ കൂടുതലായി അവളെ പിടിച്ചു നിർത്തിയത് അവന്റെ മുഖത്തിലെ ആ നിഷ്കളങ്കതയായിരുന്നു.

 

കോളേജിൽ അവൾ കാണുന്ന പല ആൺകുട്ടികളിലും ഇല്ലാത്ത ഒരുതരം ശാന്തത.

ഒരുതരം ഭദ്രത.

ഒരുതരം സത്യസന്ധത.

 

അത് അവളെ അവനിലേക്ക് അറിയാതെ അടുപ്പിച്ചു.

 

 

അപ്പോഴാണ് ജോസഫ് പുറത്തുനിന്ന് അകത്തേക്ക് വന്നത്.

 

‘സാറാമ്മേ’, ഇന്നെന്താ ബസ്സിൽ ആണോ പോകുന്നത്?/

അതെ അപ്പച്ചാ..

 

ജോസഫ് ഫിലിപ്പിനെ നോക്കി.

 

എടാ, നീ വണ്ടി എടുത്തോ. സാറയെ കോളേജിൽ ഒന്ന് വിട്ടിട്ട് വാ.

ഫിലിപ്പ് പെട്ടെന്ന് തല ഉയർത്തി.

 

ഞാനോ?

 

അതെ. “ഇന്നുമുതൽ നീയല്ലേ ഇവിടെ ഉള്ളത്.

വണ്ടി ഓടിക്കാൻ അറിയാമെന്ന് കുര്യാകോസച്ഛൻ പറഞ്ഞല്ലോ”.

 

‘ആ അറിയാം.’ ഫിലിപ്പ് മറുപടി കൊടുത്തു.

 

അമ്മേ, ഇപ്പൊ മനസ്സിലായോ? ചേട്ടന്റെ ജോയിനിങ് ഓഫറിൽ തന്നെ കോളേജ് ഡ്രോപ്പ് ഇന്ക്ലൂടെഡ്!.

 

സാറ ജിനിയെ നോക്കി.

മിണ്ടാതെ ഭക്ഷണം കഴിക്ക്. എന്താ? എനിക്ക് ഒന്നും പറയാനും പാടില്ലേ?

 

ജിനി വീണ്ടും ചിരിച്ചു. സാറ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതുപോലെ നടിച്ചെങ്കിലും

അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു തിരമാല പടർന്നിരുന്നു.

 

ഫിലിപ്പിനൊപ്പം ഒറ്റയ്ക്ക് പോവുന്നത്.

 

ആ ചിന്ത തന്നെ അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അല്പം കൂട്ടി.

 

 

കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് സാറ ബാഗ് എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.

 

ഫിലിപ്പ് ഇതിനകം കാർ പുറത്തെടുത്ത് നിർത്തിയിരുന്നു.

 

വെളുത്തൊരു പഴയ മോഡൽ ബെൻസ് കാർ.

 

കഴുകിയെടുത്തതുപോലെ തിളങ്ങി നിന്നു.

 

ഫിലിപ്പ് ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ സാറ കുറച്ചു നിമിഷം അവനെ നോക്കി നിന്നു. സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ കൈവെച്ച് ഇരിക്കുന്ന അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് അറിയാതെ ഒരു ചിന്ത വന്നു.

ഇവന് ഇതിലും നന്നായി സ്യൂട്ട് ചെയ്യുന്നത് ഇതാണ്.

 

അവൾ വാതിൽ തുറന്ന് കയറി.

കാറിനു അകത്ത് ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദമായി.

 

അവൾ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അത് അല്പം കുടുങ്ങി. ഫിലിപ്പ് പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു.

‘ഞാൻ… ഹെല്പ് ചെയ്യണോ?’

സാറ അവനെ നോക്കി. രണ്ടുപേരും വളരെ അടുത്തായി.

 

ഒരു നിമിഷം. ഒരുതരം നാണം. ‘വേണ്ട…ശെരിയായി’.

അവൾ വേഗം ബെൽറ്റ് ഇട്ട് പറഞ്ഞു.

 

ഫിലിപ്പ് കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.

വണ്ടി മുറ്റം വിട്ട് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ടും കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

ഫിലിപ്പ് റോഡിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചു. സാറ ഇടയ്ക്കിടെ അവനെ നോക്കി. അവൻ സംസാരിക്കുമോ? അല്ലെങ്കിൽ മുഴുവൻ വഴിയും മിണ്ടാതെയിരിക്കുമോ?

 

അവൾക്ക് തന്നെയാണ് കൗതുകം. അവസാനം ആദ്യം സംസാരിച്ചത് ഫിലിപ്പായിരുന്നു.

 

നിന്റെ… കോളേജ് ഒരുപാട് ദൂരെയാണോ?

 

സാറയ്ക്ക് ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ സന്തോഷം തോന്നി.

 

അത്രയും ദൂരം ഇല്ല… അരമണിക്കൂർ….വീണ്ടും ചെറിയ മൗനം. പിന്നെ അവൾ തന്നെ ചോദിച്ചു.

 

നിനക്ക് ഇവിടെ അഡ്ജസ്റ്റ് ആവുന്നുണ്ടോ?

 

ഫിലിപ്പ് കുറച്ചു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.

“കുറച്ചു കൂടെ ആവാനുണ്ട്, പൂർണ്ണമായി ആയിട്ടില്ല”.

 

സാറ അവനെ നോക്കി. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു നിഷ്കളങ്കമായ സത്യസന്ധത ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് നോർമൽ ആണ്, അവൾ പറഞ്ഞു.

 

പക്ഷേ അമ്മയും അപ്പയും വളരെ നല്ല ആളുകളാണ്. ജിനിയെ മാത്രം ഒന്ന് സഹിക്കണം.

 

ഫിലിപ്പ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു. അവൾ ഫണ്ണി ആണ്. അവൾക്ക് ആളുകളെ ടീസ് ചെയ്യുന്നതാണ് മെയിൻ ഹോബി.

 

“അത് കിട്ടുന്നുണ്ട്”. ഫിലിപ്പ് പറഞ്ഞു.

 

സാറ ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചിരിയുടെ ശബ്ദം കാറിനകത്ത് അലിഞ്ഞു.

 

ഫിലിപ്പിന്റെ ഉള്ളിൽ അറിയാതെ ഒരു ആശ്വാസം പടർന്നു.

 

താൻ നഴ്സിംഗ് ആണോ പഠിക്കുന്നത്? അവൻ ചോദിച്ചു. അതെ. ഫൈനൽ ഇയർ….

 

‘നീ’?

 

 

ബി.കോം കഴിഞ്ഞു. അമ്മ പറഞ്ഞു….ഇയ്യാൾക്ക് വണ്ടികളോട് ഇഷ്ടം ഉണ്ടെന്ന് ഇന്നലെ തന്നെ മനസ്സിലായി, സാറ പറഞ്ഞു.