🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 6 7

 

ജിനി ബാലൻസ് പിടിച്ചു നിന്നു.

അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“Thank you, mister reliable.”

 

“വെൽക്കം , മിസ്സ്‌ ഓവർകോൺഫിഡൻസ്,”

ഫിലിപ്പ് മറുപടി കൊടുത്തു.

 

 

അന്നാമ്മ പിന്നിൽ നിന്ന് നോക്കി പറഞ്ഞു,

“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്നാൽ വീട്ടിൽ സമാധാനം കിട്ടുമോ എന്നറിയില്ല.”

“അമ്മേ, ഞങ്ങൾ തമാശക്ക് ഓരോന്ന് ചെയ്യുന്നതാണ്,”

ജിനി പറഞ്ഞു.

 

“അതെ,”

ഫിലിപ്പ് പറഞ്ഞു.

 

ജിനി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

“നീ പെട്ടെന്ന് ആടാപ്റ്റ് ആകുന്നുണ്ട്.”

 

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് തോട്ടത്തിനകത്തെ ചെറിയ തുറസ്സായ ഇടത്ത് അവർ നിന്നു.

അവിടെ ഒരു പഴയ കല്ല് തിട്ടയും അരികിൽ വെള്ളം വെച്ച ചെറിയ ക്യാനുമുണ്ടായിരുന്നു.

 

“ഒന്ന് ഇരിക്കാം,”

അന്നാമ്മ പറഞ്ഞു.

 

മൂന്നുപേരും ഇരുന്നു.

 

 

മരങ്ങളുടെ മുകളിലൂടെ കാറ്റ് കടക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.

അന്നാമ്മ ഫിലിപ്പിനെ നോക്കി.

“നിനക്ക് ഈ അന്തരീക്ഷം ഒക്കെ ഇഷ്ട്ടപെട്ടോ?”

 

“നന്നായിട്ട്”

അവൻ പറഞ്ഞു.

 

“ഇവിടെ ഒരു സമാധാനം ഉണ്ട്.”

അന്നാമ്മക്ക് സമാധാനമായി.

 

“സമാധാനം ചിലർക്കു എളുപ്പം കിട്ടില്ല.”

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഫിലിപ്പിന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു മാറ്റം വന്നു.

 

ജിനി ഈ തവണ ഇടക്ക് കയറാതെ അടങ്ങി ഇരുന്നു.

അന്നാമ്മയുടെ ശബ്ദം ചോദ്യം പോലെ അല്ല, ആശ്വാസം പോലെ ആയിരുന്നു.

 

“നീ ആദ്യ ദിവസം ഇവിടെ വന്നപ്പോഴേ മനസ്സിലായിരുന്നു…നിന്റെ മനസ്സിൽ കുറെ ഭാരമുണ്ടെന്ന്.”

 

ഫിലിപ്പ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവന്റെ കൈകൾ തമ്മിൽ ചേർന്നു.

 

 

“പറയാൻ ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ പറയണ്ട മോനേ,”

അന്നാമ്മ പറഞ്ഞു.

 

“പക്ഷേ ചില വേദനകൾ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചാൽ…അത് മനുഷ്യനെ അകത്ത് നിന്ന് തിന്നും.”

കുറച്ച് നിമിഷം അവൻ മിണ്ടാതിരുന്നു.

“എനിക്ക്…വീടിനെക്കുറിച്ച് പറയാൻ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു,”

അവൻ വളരെ പതുക്കെ തുടങ്ങി.

 

അന്നാമ്മ ഇടയിൽ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.

അവൾ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

“ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ..എനിക്ക് എന്തോ ഒന്ന് എരിയുന്ന പോലെ തോന്നും.”

 

 

ജിനിയുടെ മുഖവും ഈ തവണ ഗൗരവമായി. അവൾ അവനെ സമ്മർദ്ദപ്പെടുത്താതെ പതുക്കെ മാത്രം പറഞ്ഞു,

“നിന്നെക്കുറിച്ച് കുറച്ചൊക്കെ അപ്പച്ചനിൽ നിന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

കൂടുതൽ ചോദിക്കണമെന്നില്ല.

‘പക്ഷേ…’അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.

“നിനക്ക് ഇവിടെ അന്യനായി തോന്നേണ്ട.”

 

ഫിലിപ്പിന്റെ വിരലുകൾ അറിയാതെ മുറുകി.

അവൻ തല താഴ്ത്തി.

“എനിക്ക്…അങ്ങനെ പറഞ്ഞവർ അധികം ഉണ്ടായിട്ടില്ല,”

അവൻ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

 

അന്നാമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ സങ്കടം കൊണ്ട് മൂടി.

“ചില കുട്ടികൾക്ക് ജനിച്ച വീട്ടിൽ നിന്നാണ് കുടുംബത്തെ കിട്ടുന്നത്, ചിലർക്കോ…വഴിയിൽ കിട്ടും.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഫിലിപ്പിന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് പതുക്കെ ഉരുകി.

 

അവൻ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അന്നാമ്മ അവനെ നോക്കി ചോദിച്ചു,

“അവിടെ… ഓർഫനേജിലും ചർച്ചിലും വളർന്നത് എളുപ്പമായിരുന്നില്ലല്ലോ?”

 

ഫിലിപ്പ് ഒരു നീണ്ട ശ്വാസം വിട്ടു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ മുന്നിലെ ചെടികളിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും

അവൻ കാണുന്നത് പഴയ ഓർമ്മകളായിരുന്നു.

“എളുപ്പമല്ലായിരുന്നു,”

അവൻ പറഞ്ഞു.

 

“പക്ഷേ”

അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“അതിനെ കുറിച്ച് വിഷമിച്ച് നിൽക്കാൻ സമയം അധികം കിട്ടിയില്ല.”

അന്നാമ്മ കൂടുതൽ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.

കേൾക്കാൻ മാത്രം നിന്നു.

 

“ചെറുപ്പം മുതൽ…എല്ലാം പങ്കിടാനാണ് പഠിച്ചത്,”

ഫിലിപ്പ് മറുപടി പറഞ്ഞു.

 

“ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം, കിടക്ക, നിശബ്ദത എല്ലാം.”

അവൻ ഒന്ന് താഴേക്ക് നോക്കി.

“ഒരാൾക്ക് മാത്രം സ്വന്തമായി എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാകുന്നത് എന്താണെന്ന്…കുറെ വൈകിയാണ് മനസ്സിലായത്.”

 

അന്നാമ്മയുടെ മുഖത്ത് ദുഃഖം തെളിഞ്ഞു.

അവനെ കാണിച്ചില്ല.

“പക്ഷേ നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ. നീ കുറവിൽ വളർന്ന ആളായി തോന്നുന്നില്ല.”

ഫിലിപ്പ് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.