🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 6 7

 

അവൻ തല ഉയർത്തി.

 

സാറ കുറച്ച് നിമിഷം അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി നിന്നു.

പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു…

“എല്ലാം നഷ്ടമാകില്ല.”

 

അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

“ചില ആളുകൾ…ജീവിതത്തിൽ വന്നാൽ അവരെ തിരിച്ചു പഴയപോലെ പുറത്താക്കാൻ പറ്റില്ല.”

അവളുടെ ശബ്ദം സൗമ്യമായിരുന്നു.

 

പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾ വളരെ ആഴത്തിൽ അവന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ചെന്നിറങ്ങി.

 

ഫിലിപ്പിന്റെ ഹൃദയം പതുക്കെ ശക്തിയായി മിടിച്ചു.

“നീ…ഇങ്ങനെ സീരിയസ് ആയി സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് അറിയില്ല,”

അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു.

 

സാറയും ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“അപ്പോ പറയണ്ട.”

 

 

അവിടെ ചില നിമിഷങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറയാതെ ഇരുന്നു.

പിന്നെ ഫിലിപ്പ് തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് അവൾ സ്റ്റോർറൂമിൽ കൊടുത്ത ആ ചെറിയ വെള്ളി കുരിശ് എടുത്തു.

സാറ അത് കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രകാശം തെളിഞ്ഞു.

 

“കൈയിൽ തന്നെയാണോ വെച്ചേക്കുന്നേ?”

 

“മ്മ്…”

“നീ തന്നത് കളഞ്ഞു പോകുമോ എന്ന പേടിയുണ്ട്.”

അവൻ പറഞ്ഞു.

 

സാറ വളരെ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“അത് വെറും ഒരു പഴയ വസ്തു മാത്രമല്ലല്ലോ?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

 

ഫിലിപ്പ് അവളെ നോക്കി.

“അല്ല.”

അവന്റെ ശബ്ദം വളരെ താഴ്ന്നിരുന്നു.

 

“ഇത്…എന്തോ ഒരാൾ എന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നൊരു ഫീലിംഗ് ആണ്.”

 

ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ സാറയുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ചൂട് പടർന്നു.

അവൾ പതുക്കെ കൈ നീട്ടി ആ കുരിശ് അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് എടുത്തു.

 

പിന്നെ അതിനെ രണ്ടു വിരലുകൾക്കിടയിൽ തിരിച്ചു നോക്കി.

അവളുടെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് വാനിലയുടെ മണം കാറ്റിനൊപ്പം വീണ്ടും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

 

“ഇത് അമ്മമ്മയുടേതായിരുന്നു,”

അവൾ പറഞ്ഞു.

“ചെറുപ്പത്തിൽ ഞാൻ ഇത് ഒളിപ്പിച്ചു കളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മമ്മ എന്നെ ശാസിക്കുമായിരുന്നു.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ഓർമ്മകളുടെ മൃദുവായ നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“അമ്മയെ miss ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?”

ഫിലിപ്പ് വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ചോദിച്ചു.

 

സാറയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ദൂരേക്ക് പോയി.

“ഉണ്ട്.”

 

ചെറിയ മറുപടി.

പക്ഷേ അതിൽ വലിയ ശൂന്യത ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

“ചില ദിവസങ്ങളിൽ തോന്നും.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ…അവര് ഇല്ലാത്തത് വീട് മുഴുവൻ അറിയാൻ സാധിക്കും.

 

ഫിലിപ്പ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

 

അവളുടെ വേദനയുടെ അളവ് കുറയ്ക്കാൻ ഒരു വാക്കിനും കഴിയില്ലെന്ന് അവന് ബോധ്യപ്പെട്ടിരുന്നു.

 

പക്ഷേ ഈ തവണ അവൻ വെറും കേൾക്കുന്നവനായി ഇരുന്നില്ല.

അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു,

 

“എനിക്ക് അമ്മയെ ഓർക്കാൻ ഓർമ്മകൾ പോലും ഇല്ല.”

സാറയുടെ കണ്ണുകൾ ഉടൻ അവനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

“അതുകൊണ്ട്…ആരെങ്കിലും അമ്മയെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ

ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കും.”

 

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം

സാറയുടെ ഹൃദയത്തെ വല്ലാതെ അലട്ടി.

 

അവൾ വളരെ സ്വാഭാവികമായി

ആ ചെറിയ വെള്ളി കുരിശ് വീണ്ടും അവന്റെ കൈയിൽ വെച്ചു.

 

ഈ തവണ അവളുടെ വിരലുകൾ

അവന്റെ വിരലുകളിൽ അല്പം കൂടുതൽ നേരം നിന്നു.

 

“അപ്പോ ഇത് നിന്റെ കൈയിൽ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ, ഇത് നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്.

കാരണം…”

അവൾ പറഞ്ഞു.

അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി.

“ഇപ്പോൾ അതിൽ എന്റെ ഓർമ്മയും ഉണ്ട്.”

 

ഫിലിപ്പിന്റെ ശ്വാസം ഒന്ന് ചെറുതായി ധൃതിയിലായി.

ആ വാക്കുകൾ ഒരു സാധാരണ പോലെ ആയിരുന്നില്ല.

അതിൽ അവൾ പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത

ഒരുപാട് സ്നേഹം ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.

 

 

അതേ നിമിഷം വരാന്തക്കകത്ത് നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം.

“അഹാ…”

 

രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

കൈയിൽ ഒരു സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസുമായി

ജിനി വാതിൽക്കൽ നിന്നിരുന്നു.

അവളുടെ മുഖത്ത് വളരെ സംശയാസ്പദമായൊരു പുഞ്ചിരി.

“ഞാൻ disturb ചെയ്തോ?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

സാറ ഉടൻ നേരെ ഇരുന്നു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“നീ എപ്പോഴും disturb ചെയ്യാനാണ് ജനിച്ചത്.”