🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 6 7

“Good. Character consistency is important,”

ജിനി പറഞ്ഞു.

 

ഫിലിപ്പ് ചിരി അടക്കാൻ നോക്കി.

ജിനി അവരുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു.

“എന്താ ഇവിടെ സീരിയസ് ബെഞ്ച് മീറ്റിംഗ്?”

“ഒന്നുമില്ല,”

സാറ പറഞ്ഞു.

 

“അതെ, അതാണ് ഏറ്റവും suspicious answer,”

ജിനി മറുപടി കൊടുത്തു.

അവൾ ഫിലിപ്പിനെ നോക്കി.

“നിന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയാം…നീ ഇപ്പോൾ വീട്ടുകാരനായി മാറി.”

 

ഫിലിപ്പ് ഒന്ന് അമ്പരന്നു.

“അതെന്താ?”

 

“അത് explain ചെയ്യേണ്ട കാര്യമല്ല,”

ജിനി പറഞ്ഞു.

“ആദ്യ ദിവസം വന്ന ആളിന്റെ മുഖം വേറെയായിരിക്കും. ഇപ്പോൾ ഉള്ളത് വേറെയാണ്.”

അവൾ തമാശക്ക് പറയുന്നതായിരുന്നു. പക്ഷേ സത്യം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു.

 

ഫിലിപ്പ് ഒരു നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

സാറ അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഒരു നിശ്ശബ്ദമായ സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു.

 

ജിനി പെട്ടെന്ന് കൈയടിച്ചു.

“ശരി. മതി emotional weather.

 

ചായ റെഡി. വാ രണ്ടാളും”

“നിനക്ക് അത് കൊണ്ടുവന്നൂടായിരുന്നോ?”

സാറ ചോദിച്ചു.

 

“ഞാൻ ഒരു ദൂതൻ മാത്രം.

Service charge extra,”

ജിനി പറഞ്ഞു.

 

അവിടെ പിന്നെ ചെറിയ ചിരിയായി.

 

 

വൈകുന്നേരം മഴവെള്ളം കുടിച്ച മണ്ണിന്റെ മണം വീണ്ടും കാറ്റിൽ കനത്തിരുന്നു. വരാന്തയിൽ നാലുപേരും ചായക്കായി ഇരുന്നു.

അന്നാമ്മ ചായയും പഴംപൊരിയും കൊണ്ട് വന്നു.

 

“ഏലക്ക ക്ലാസ്സ്‌ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് സ്പെഷ്യൽ സ്നാക്ക്സ്,”

ജിനി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

 

“നിനക്ക് അറ്റെൻഡൻസ് പോലും ഇല്ല,”

സാറ ഉടൻ പറഞ്ഞു.

 

“എനിക്ക് എന്റർടൈൻമെന്റ് അറ്റെൻഡൻസ്,”

ജിനി മറുപടി കൊടുത്തു.

 

അന്നാമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഫിലിപ്പിന്റെ മുന്നിൽ കപ്പ് വെച്ചു.

“കുടിക്ക് മോനേ.”

 

ആ “മോനേ” എന്നൊരു വാക്ക് മാത്രം

ഇപ്പോൾ ഫിലിപ്പിന്റെ ഉള്ളിൽ

വേദനയല്ല, ഒരു ശാന്തമായ എന്തോ ഒന്നായി മാറിയിരുക്കുന്നു.

 

അവൻ കപ്പ് കൈയിൽ എടുത്തു.

ചായയുടെ നീരാവി മുഖത്തേക്ക് വന്നു. വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഈ ചെറിയ നിമിഷം പോലും

ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ കിട്ടേണ്ടതായിരുന്നു എന്ന പോലെ തോന്നി.

 

അവൻ ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടെ

അറിയാതെ കണ്ണുകൾ സാറയിലേക്കു പോയി. അവൾ അന്നാമ്മയോട് എന്തോ പറയുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഒരു നിമിഷം കഴിഞ്ഞ്

അവളും തിരിഞ്ഞ് അവനെ നോക്കി.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി.

ഈ തവണ അവരുടെ ഇടയിൽ

വെറും പ്രണയം മാത്രമല്ലായിരുന്നു.

അതിൽ പുതുതായി വളരുന്ന വിശ്വാസം, എല്ലാം കലർന്നിരുന്നു.

 

ഫിലിപ്പ് ആ നിമിഷം തന്റെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമായി, വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കി.

 

‘ചില വീടുകൾ അവരെ കണ്ടെത്തുന്നതല്ല…അവരെയാണവ കണ്ടെത്തുന്നത്..’

 

ആ രാത്രി വീട്ടിലെ ശബ്ദങ്ങൾ പതുക്കെ മങ്ങിപ്പോയ ശേഷം

ഫിലിപ്പ് ഔട്ട് ഹൗസിലേക്കു നടന്നു.

വാതിൽ അടച്ച ശേഷം അവൻ കുറച്ച് നേരം കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു.

 

ഇന്നത്തെ ദിവസം മുഴുവൻ

അവന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിച്ചു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

അന്നാമ്മയുടെ വാക്കുകൾ.

ജിനിയുടെ തമാശകൾ. സാറയുടെ നിശ്ശബ്ദമായ ആശ്വാസം.

ആ വീട്ടിലെ ചായയുടെ മണം.

“മോനേ” എന്ന് വിളിച്ച ആ ശബ്ദം.

ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം

അവന്റെ ഉള്ളിൽ പറയാനാകാത്തൊരു നനവ് നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ ഫോൺ എടുത്തു. കോൺടാക്ട് ലിസ്റ്റ് തുറന്നു.

 

“ഫാദർ”

 

ആ പേര് കണ്ട നിമിഷം

അവന്റെ ചുണ്ടിന്റെ വക്കിൽ അറിയാതെ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വന്നു.

അവൻ കാൾ ചെയ്തു.

രണ്ടാമത്തെ റിങ്ങിൽ തന്നെ കാൾ എടുത്തു.

 

“ഹലോ… ഫിലിപ്പേ?”

 

ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം

അവന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് വേദനയായി പതിച്ചു.

“ഫാദറെ..”

“മോനേ…എങ്ങനെയുണ്ട്?”

 

ഫിലിപ്പ് കുറച്ചു നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“നന്നായിരിക്കുന്നു,”

അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

 

ഫാദർ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“അത് നിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കേൾക്കാം.”

 

ഫിലിപ്പിന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നനഞ്ഞു.