🍃ദൂരങ്ങളിലേക്ക് 🍃- 6 7

ആദ്യം അവളുടെ കണ്ണ് പോയത് അന്നാമ്മയിലേക്കും ജിനിയിലേക്കും.

പിന്നെ ഫിലിപ്പിലേക്കും.

 

അവന്റെ മുഖത്ത് പുറത്ത് പോയതിന് മുൻപുണ്ടായിരുന്ന അതേ ഭാവമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് ഉടനെ മനസ്സിലായി. അവൻ അല്പം ശാന്തമായിരുന്നു. അല്പം ലഘുവായിരുന്നതുപോലും.

സാറയുടെ കണ്ണുകളിൽ അറിയാതെ ഒരു ചെറു ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.

 

“വന്നോ?”

അവൾ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ചോദിച്ചു.

 

“വന്നു,”

അന്നാമ്മ ആദ്യം മറുപടി പറഞ്ഞു.

“നിന്റെ ഫിലിപ്പിന് ഇപ്പോ ഏലക്കയുടെ തിയറി മുഴുവൻ ആയി പഠിപ്പിച്ചു.”

 

ജിനി ഉടൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.

“തിയറി മാത്രം അല്ല. ഇമോഷണൽ agriculture കൂടി.”

സാറ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പടികൾ ഇറങ്ങി.

“അതെന്താ പുതിയ subject?”

 

“കൃഷിയും മനുഷ്യരും ഒരുപോലെ ആണെന്ന് അമ്മച്ചി ക്ലാസ്സ്‌ എടുത്തു,”

ജിനി പറഞ്ഞു.

 

സാറയുടെ കണ്ണുകൾ

ഒരു നിമിഷം ഫിലിപ്പിന്റെ മുഖത്ത് നിന്നു.

“അതൊക്കെ ഇദ്ദേഹം absorb ചെയ്തോ?”

അവൾ ചെറുതായി ചോദിച്ചു.

 

ഫിലിപ്പ് അവളെ നോക്കി.

വളരെ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ചില കാര്യങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാകും.”

 

ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ

സാറയുടെ ചുണ്ടിന്റെ വക്കിൽ

വളരെ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

 

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഇന്ന് എന്തോ മാറ്റമുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു.

 

 

ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം വീട് പതുക്കെ ശാന്തമായി.

 

ജോസഫ് പുറത്തേക്ക് പോയിരുന്നു.

അന്നാമ്മ അല്പം വിശ്രമിക്കാൻ മുറിയിലേക്ക് പോയി. ജിനി ഫോൺ ചാർജറിൽ കുത്തി വെച്ച്

“ഞാൻ അഞ്ച് മിനിറ്റ് കിടക്കേണേ” എന്ന് പറഞ്ഞ് മുറിയിലേക്കും പോയി.

 

വരാന്തയിലൂടെ മഴ കഴിഞ്ഞ കാറ്റ് കടന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ചുവരുകളിൽ ഇനിയും നനവിന്റെ തണുപ്പ്.

 

ഫിലിപ്പ് ഔട്ട് ഹൗസിലേക്ക് പോകാമെന്ന് വിചാരിച്ചെങ്കിലും

അവന്റെ കാലുകൾ അറിയാതെ തന്നെ വീട്ടിന്റെ സൈഡിലുള്ള ചെറിയ കല്ല് ബെഞ്ചിലേക്കാണ് നടന്നത്.

മരങ്ങളുടെ നിഴൽ വീഴുന്ന

ശാന്തമായ ഒരു കോണായിരുന്നു അത്.

 

അവൻ അവിടെ ഇരുന്നു. കൈയിൽ അന്നാമ്മയുടെ വാക്കുകൾ. മനസ്സിൽ ഒരുപാട് പഴയതും പുതിയതുമായ വികാരങ്ങൾ.

 

അപ്പോഴാണ് അവന്റെ അരികിലേക്ക് പതുക്കെ ഒരു നിഴൽ വന്ന് നിന്നത്.

 

സാറ.

 

അവൾ വസ്ത്രം മാറിയിരുന്നു.

ഇളം നീല നിറത്തിലുള്ള കോട്ടൺ കുർത്തി. മുടി പിന്നിലേക്ക് അല്പം കെട്ടി.

 

“ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയാണോ?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

 

ഫിലിപ്പ് മുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കണമെന്നല്ല…അങ്ങനെ വന്നു ഇരുന്നുപോയി.”

 

സാറ അവന്റെ അരികിലെ കല്ല് ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ അല്പം ദൂരം ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ദൂരത്തിനുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ മൗനം അസ്വസ്ഥമായിരുന്നില്ല.

 

“ഏലക്ക ക്ലാസ് എങ്ങനെയായിരുന്നു?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

 

ഫിലിപ്പ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ക്ലാസ്സൊക്കെ നല്ലതായിരുന്നു.

 

“അമ്മച്ചിയോട് സംസാരിച്ചോ?”

സാറയുടെ ശബ്ദം മൃദുവായി.

 

അവൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.

പിന്നെ തലതാഴ്ത്തി.

“കുറച്ച്.”

 

“കുറച്ചോ…?

 

അല്ല കുറെ?”

ഫിലിപ്പ് അവളെ നോക്കി.

 

 

സാറ അവന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റിയില്ല.

 

“നീ പറയാതെ ഇരുന്നാലും നിന്റെ മുഖം ചില കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുതരും.”

ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ഫിലിപ്പിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി നീങ്ങി.

 

അവൻ താഴേക്ക് നോക്കി.

“എനിക്ക്…ഇവിടെ ചിലപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായ അനുഗ്രഹമായി തോന്നും.”

 

“അത് നല്ലതല്ലേ?”

സാറ ചോദിച്ചു.

 

“നല്ലതാണ്,”

“പക്ഷേ…ചിലപ്പോൾ പേടിയാകും.”

 

സാറ ചോദിച്ചു.

“എന്തിന്?”

 

ഫിലിപ്പ് മറുപടി പറയുന്നതിന് മുൻപ്

ചെറുതായി ശ്വാസം വിട്ടു.

“ഇതൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്നു ചിന്ത വരുന്നു.”

 

ആ വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം

സാറയുടെ മുഖത്തെ കളി അല്പം മാറി.

അവൾ അവനെ നേരെ നോക്കി.

“ഫിലിപ്പ്…”