എൻ കാതലിനമേ….1 

[ പ്രണയേശ്വരൻ ]

ആലപ്പുഴ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ വെയിലിന്റെ കഠിനമായ ചൂട് ആവിയായി ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അനൗൺസ്‌മെന്റുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി. ജിതിൻ തന്റെ ബാഗിന്റെ സ്ട്രാപ്പിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. “മോനേ, ഈ പൊതിച്ചോറ് മറക്കണ്ട.

ട്രെയിനിൽ കിട്ടുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ അവസ്ഥ നിനക്കറിയാലോ,” അമ്മ അവന്റെ കൈയ്യിൽ ഒരു പൊതിച്ചോറ് തിരുകി. ജിതിൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “അമ്മേ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ കുട്ടിയല്ലല്ലോ. ചെന്നൈയിലെത്തിയാൽ നല്ല ഹോട്ടലുകളിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാം.

” “ഹോട്ടൽ ഭക്ഷണം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് ആരോഗ്യത്തിന് നല്ലതല്ല. വീട്ടിലെ ചോറിന്റെ ഗുണം വേറെയാണ്,” അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “ജിതിൻ, അവിടെ ചെന്നാൽ വലിയൊരു ലോകമാണ്.

പലതരത്തിലുള്ള മനുഷ്യരെ കാണും. എന്തിനും ഏതിനും വിട്ടുകൊടുക്കരുത്, പക്ഷേ വിനയം കൈവിടുകയും ചെയ്യരുത്. ” “എനിക്കറിയാം അച്ഛാ. ഞാൻ എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചോളാം.

” “ഫോൺ എപ്പോഴും ഓൺ ചെയ്തു വെക്കണം. എപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്ന് വിളിക്കാൻ തോന്നിയാൽ കിട്ടണം,” അമ്മ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ജിതിൻ അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ ഒരുതരം വിങ്ങലുണ്ടായിരുന്നു.

“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാകുമല്ലോ. എനിക്ക് കുറച്ച് വിഷമമുണ്ട്,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “അതൊക്കെ ഞങ്ങൾ നോക്കിക്കോളാം. നീ നിന്റെ കരിയറിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്ക്.

ഒരു എൻജിനീയറായി നിനക്ക് അവിടെ വലിയ അവസരങ്ങളുണ്ടാകും. ഞങ്ങളുടെ അഭിമാനം നീയാണ്,” അച്ഛൻ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു. ട്രെയിൻ വിസിൽ മുഴക്കി പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലേക്ക് പതുക്കെ ഇഴഞ്ഞു വന്നു. ജനക്കൂട്ടം പെട്ടെന്ന് വർദ്ധിച്ചു.

“സമയംയായി. നീ വേഗം കയറൂ,” അച്ഛൻ അവനെ തള്ളിവിട്ടു. “ശരി അച്ഛാ, അമ്മേ… ഞാൻ ഇറങ്ങുകയാണ്.

” അവൻ ട്രെയിനിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചു. ജനാലയ്ക്കൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൻ കൈവീശി. പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ ചെറുതായിക്കൊണ്ടിരുന്ന തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ നോക്കി അവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. ട്രെയിൻ വേഗത കൂട്ടി.

പച്ചപ്പും കായലുകളും പിന്നിലേക്ക് ഓടി മറഞ്ഞു. യാത്ര നീണ്ടു. മധുരയും ഈറോഡും പിന്നിട്ടപ്പോഴേക്കും ട്രെയിനിലെ തിരക്ക് വർദ്ധിച്ചു. തന്റെ സീറ്റിന് നേരെയുള്ള യാത്രക്കാരനായ ഒരു പ്രായമായ മനുഷ്യൻ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“എങ്ങോട്ടാണ് യാത്ര? ” ആ മനുഷ്യൻ ചോദിച്ചു. “ചെന്നൈയിലേക്ക്,” ജിതിൻ മറുപടി നൽകി. “ജോലി അന്വേഷിച്ചാണോ?

” “അതെ, ഒരു കമ്പനിയിൽ എൻജിനീയറായി ജോയിൻ ചെയ്യാൻ പോകുകയാണ്. ” “നന്നായി. ചെന്നൈ വലിയൊരു നഗരമാണ്. തുടക്കത്തിൽ കുറച്ച് പ്രയാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകും, പക്ഷേ ഒന്ന് പൊരുത്തപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞാൽ അവിടെ ജീവിതം സുഖമായിരിക്കും.

” “അവിടെയുള്ള ചൂടിനെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്,” ജിതിൻ പറഞ്ഞു. “അതൊരു പ്രത്യേക അനുഭവം തന്നെയാണ്. പക്ഷേ അവിടുത്തെ മനുഷ്യരും ആ നഗരത്തിന്റെ വേഗതയും നിന്നെ അതിശയിപ്പിക്കും. ” ജിതിൻ കണ്ണുകളടച്ചു.

ഉറക്കവും ഉണർവും ഇടകലർന്ന മണിക്കൂറുകൾ കടന്നുപോയി. പതിമൂന്നര മണിക്കൂറിന് ശേഷം “ചെന്നൈ സെൻട്രൽ” എന്ന അനൗൺസ്‌മെന്റ് കേട്ടപ്പോഴാണ് അവൻ പൂർണ്ണമായും ഉണർന്നത്. ട്രെയിൻ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിൽ നിന്നു. അവൻ ബാഗുമെടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങി.

ചെന്നൈയുടെ വായുവിൽ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു—ഉപ്പുകാറ്റും തിരക്കിന്റെ ഗന്ധവും. വലിയ കെട്ടിടങ്ങളും മനുഷ്യക്കൂട്ടവും അവനെ ഒന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി. “ഇനിയെന്ത്? ” അവൻ തന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു.

സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഒരു ടാക്സി ഡ്രൈവർ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“സാറെ, എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടത്? ” “ഗീത എൻജിനീയറിങ് ഫേം എന്ന ഓഫീസിലേക്ക് പോകണം. ” “അറിയാം സാറെ, വണ്ടിയിൽ കയറൂ. ഞാൻ എത്തിക്കാം.

” ടാക്സി നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. റോഡരികിലെ വലിയ ബോർഡുകളും ആധുനികമായ കെട്ടിടങ്ങളും അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ ഓഫീസിന് മുന്നിലെത്തി. അവൻ അകത്തേക്ക് കയറി.