മീനാക്ഷി അവന്റെ തലമുടിയിൽ വിരലുകൾ കോർത്ത് അവനെ കൂടുതൽ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു. “ജിതിൻ… നീ എന്നെ ഭ്രാന്തനാക്കുന്നു,” അവൾ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ കാമവും സ്നേഹവും ഒരേപോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്കിടയിലെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി നിലത്തു വീണു. ചന്ദ്രന്റെ വെളിച്ചം ജനലിലൂടെ അവരുടെ ശരീരങ്ങളിൽ പതിച്ചു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി മാറിയപ്പോൾ, ജിതിൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു—താൻ അന്വേഷിച്ചു വന്നത് ഈ ജോലിയല്ല, മറിച്ച് മീനാക്ഷിയെപ്പോലെ ഒരാളെയായിരുന്നു എന്ന്.
അവൾ അവന് നൽകിയ സുഖം വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമായിരുന്നു. കുറേ സമയത്തിന് ശേഷം, അവർ രണ്ടുപേരും ശ്വാസം വീണ്ടെടുത്ത് കിടന്നു. മീനാക്ഷി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു. “ഇനി നീ എങ്ങോട്ടും പോകരുത്,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടാകും. നിങ്ങളുടെ കൂടെ,” ജിതിൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. “നീ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി. പക്ഷേ നീ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി,” അവൾ ചിരിച്ചു.
“അത് നിങ്ങളുടെ മാന്ത്രികതയാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു. അവർ രാത്രി മുഴുവൻ സംസാരിച്ചു. അവരുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും. മീനാക്ഷിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏകാന്തതയെക്കുറിച്ചും ജിതിന്റെ പ്രതീക്ഷകളെക്കുറിച്ചും അവർ പങ്കുവെച്ചു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ, ജനലിലൂടെ വരുന്ന സൂര്യപ്രകാശം അവരുടെ മുഖത്ത് പതിച്ചു. ജിതിൻ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഗുഡ് മോർണിംഗ്, മീനാക്ഷി,” അവൻ പറഞ്ഞു. “ഗുഡ് മോർണിംഗ്, എന്റെ എൻജിനീയർ,” അവൾ അവനെ വീണ്ടും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
അവൻ ഓഫീസിലേക്ക്
പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ മീനാക്ഷി അവന്റെ ഷർട്ട് ശരിയാക്കി കൊടുത്തു. “ഓഫീസിൽ നമ്മൾ പ്രൊഫഷണൽ ആയിരിക്കണം, കേട്ടോ? അവിടെ ഞാൻ നിന്റെ ബോസ്സാണ്,” അവൾ കണ്ണുചിമ്മി പറഞ്ഞു. “അത് എനിക്കറിയാം.
പക്ഷേ ഇവിടെ… ” അവൻ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി. “ഇവിടെ ഞാൻ നിന്റേതാണ്,” അവൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറിയ ചുംബനം നൽകി. ജിതിൻ ഓഫീസിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നടത്തത്തിന് ഒരു പുതിയ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.
ചെന്നൈ നഗരം ഇപ്പോൾ അവന് അപരിചിതമായി തോന്നിയില്ല. കാരണം, ആ നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അവന് സ്വന്തമായി ഒരു ലോകം കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ തന്റെ ഡെസ്കിന് മുന്നിലിരുന്നു. മീനാക്ഷി തന്റെ ക്യാബിനിൽ ഇരുന്നു ഫയലുകൾ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരി അവർക്കിടയിലെ രഹസ്യമായിരുന്നു. സഹപ്രവർത്തകർ അവനോട് സംസാരിക്കാൻ വന്നു. “ഹലോ ജിതിൻ, ഞാൻ രവി.
നിന്നെ സഹായിക്കാൻ ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. ” “നന്ദി രവി. ” ജിതിൻ തന്റെ ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ മീനാക്ഷിയായിരുന്നു.
അവളുടെ സ്പർശനവും ഗന്ധവും അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തങ്ങിനിന്നു. ഉച്ചഭക്ഷണ സമയത്ത് മീനാക്ഷി അവനെ വിളിച്ചു. “ജിതിൻ, എന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് വരൂ. ” അവൻ അകത്തേക്ക് കയറി.
അവൾ ഒരു ചെറിയ പൊതിച്ചോറ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിരുന്നു. “ഇത് എന്റെ അമ്മ ഉണ്ടാക്കി അയച്ചതാണ്. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് കഴിക്കാം,” അവൾ പറഞ്ഞു. അവർ രഹസ്യമായി ആ ഭക്ഷണം പങ്കിട്ടു.
“അമ്മയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നോ? ” അവൻ ചോദിച്ചു. “ഇല്ല, ഇത് നമ്മുടെ രഹസ്യമാണ്,” അവൾ ചിരിച്ചു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അവരുടെ ബന്ധം കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ളതായി. ഓഫീസിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും അവർ പരസ്പരം കാണുന്ന ചെറിയ നിമിഷങ്ങൾ അവർ ആഘോഷിച്ചു. രാത്രികളിൽ അവർ വീണ്ടും ഒന്നായി. ഓരോ രാത്രിയും പുതിയ അനുഭവങ്ങളായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ, മഴ പെയ്യുന്ന ഒരു വൈകുന്നേരം, അവർ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നു. ചെന്നൈ നഗരം മഴയിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. “ജിതിൻ, നിനക്ക് കേരളത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ തോന്നുന്നുണ്ടോ? ” മീനാക്ഷി ചോദിച്ചു.