ഇതിനിടയിൽ ജോണിൻ്റെ പപ്പയുടേയും, മമ്മയുടേയും മരണത്തിനുൾപ്പെടെ നാലോ അഞ്ചോ പ്രാവശ്യം മാത്രമാണ് അവർ നാട്ടിൽ വന്നു പോയത്,
ഒരു കുട്ടി മാത്രം മതി എന്നുള്ള അവരുടെ തീരുമാനത്തിൽ അവർ ജാക്ക് മോനെ പൊന്നുപോലെ വളർത്തി,
മീര തന്നെയാണ് അവൻ്റെ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതലും ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്,
ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് എന്നു പറയുമ്പോൾ രാവിലെ വിളിച്ചുണർത്തി ബ്രഷ് ചെയ്യിപ്പിച്ച് കുളിപ്പിക്കുന്നത് മുതൽ രാത്രി കിടത്തി ഉറക്കുന്നതു വരെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ മീര തന്നെയാണ് നോക്കുന്നത്,
വയസ്സു പത്തു പതിനാലായങ്കിലും മീരയ്ക്ക് അവൻ കൊച്ചു കുട്ടി തന്നെയായിരുന്നു,
കുളിപ്പിക്കുന്ന സമയത്ത് ജാക്കിനെ ഇപ്പോഴും അമ്മ ഒന്നും ഉടുപ്പിക്കാതെ പിറന്നപടി നിർത്തിയാ കുളിപ്പിക്കാറ്,
എന്നാലേ നന്നായിട്ട് തേച്ച് കുളിപ്പിക്കാൻ കഴിയൂ എന്നതാണ് മീരയുടെ വാദം,
എന്നാലിപ്പോൾ ചെറിയ നാണമൊക്കെ ജാക്കിന് വന്നു തുടങ്ങി,
എന്നാൽ മീര അതൊന്നും മൈൻ്റ് ചെയ്യാറില്ലാ,
ജാക്കിൻ്റെ പുറമൊക്കെ സോപ്പിട്ടു പതപ്പിക്കുമ്പോൾ മീര അവനെ കളിയാക്കി കൊണ്ട് അവൻ്റെ കിറുക്കാമണിയിൽ പിടിച്ച് ചോദിക്കാറുണ്ട്,
എന്താടാ ഈ കിറുങ്ങാമണി വളരാത്തതെന്ന്, ??,
കുറേ നാളായല്ലോ ഇതേ നിൽപ്പു നിൽക്കുന്നതെന്ന്,
ഇതെന്താ സ്റ്റേ ഓർഡർ വല്ലതും വാങ്ങിച്ചുവോ എന്ന് ?,
ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞ് മീര ചിരിക്കുമ്പോൾ, ജാക്ക് വേഗം തുണി എടുത്ത് ഉടുക്കാനായി ശ്രമിക്കും,
അപ്പോൾ മീര പറയും,
ഞാൻ വെറുതേ പറഞ്ഞതല്ലേടാ, അതിന് നീ എന്തിനാടാ പിണങ്ങുന്നതെന്ന്,
ഇതും പറഞ്ഞ് അവൻ്റെ പിണക്കം മാറ്റാൻ അവന് ഒരു ഉമ്മവും കൊടുക്കും,
ഇതൊക്കെ ആ വീട്ടിലെ പതിവ് പരിപാടികളായിരുന്നു,
അങ്ങനെ വളരെ സന്തുഷ്ടവും , സന്തോഷവുമായി കഴിഞ്ഞു വരുന്നതിനിടയിലാണ്,
വർക്ക് സൈറ്റിലെ കെട്ടിടത്തിൻ്റെ ഏഴാം നിലയുടെ മുകളിൽ നിന്നും ജോൺ കാൽ വഴുതി താഴേയ്ക്ക് വീണത്,
വാർത്ത കേട്ട് തളർന്നു പോയ മീര കാറുമെടുത്ത് ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക് പോയി,
അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ ജോണിൻ്റെ പാർട്ട്നേഴ്സടക്കം ഒത്തിരി പേർ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു,
ഓടിക്കിതച്ച് വന്ന മീരയെ അതിൽ ഒന്നു രണ്ടു പേർ ചേർന്ന് സമാധാനപ്പെടുത്തി ഡോക്ടറുടെ റൂമിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയി,
ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതു കേട്ട് മീര ഹോസ്പിറ്റൽ കിടുക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ നിലവിളിച്ചു,
വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിൽ ജോണിൻ്റെ ശരീരം തളർന്നു പോയെന്നും, വേഗം നാട്ടിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടു പോകുന്നതാ നല്ലതൊന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞു കേട്ടാൽ ആരാ സഹിക്കുക അല്ല ?
പിന്നെ ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ തന്നെ മീര തൻ്റെ പ്രിയതമനേയും മകനേയും കൊണ്ട് നാട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു,
നാട്ടിലെ വളരെ പ്രഗത്ഭമായ ഒരു മൾട്ടി സ്പെഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ ജോണിൻ്റെ ട്രീറ്റ്മെൻ്റ് ആരംഭിച്ചു,
എന്നാൽ ആദ്യമൊന്നും ഫലം കണ്ടില്ലങ്കിലും,
വർഷം ഒന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജോണിൻ്റെ വലതുവശം ചെറുതായി അനങ്ങി തുടങ്ങി,
ഇപ്പോൾ വലതു കൈയ്യും കാലും ജോണിന് ആരുടേയും സഹായം ഇല്ലാതെ അനക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്,
എന്നാൽ ഇനിയൊരു മടങ്ങിപ്പോക്ക് തിരികെ ദുബായ്ക്കില്ലാ എന്ന് മീര അറിയിച്ചതിനെ തുടർന്ന് ,
ജോണിൻ്റെ പാർട്ട്നേഴ്സ് കമ്പനി വിഹിതവും, പിന്നെ ജോണിൻ്റെ ദുബൈയിലുള്ള വീടും, കാറുമൊക്കെ വിറ്റിട്ട് ക്യാഷ് മീരയുടെ അക്കൗണ്ടിലേയ്ക്ക് അയച്ചു കൊടുത്തു,
അയച്ചു കൊടുത്തു എന്നു പറഞ്ഞാൽ അതൊരു നിസാര തുകയൊന്നുമായിരുന്നില്ലാ,
ഇവിടെ ഇന്ത്യൻ മണി അഞ്ച് കോടിയ്ക്ക് പുറത്തുണ്ടായിരുന്നു,
എന്നാൽ അതൊന്നും കണ്ടിട്ട് മീരയ്ക്ക് ഒരു സന്തോഷമേ ഇല്ലായിരുന്നു,
എങ്ങനേയും ജോണിനെ പഴയതു പോലെ എണീറ്റു നടത്തിക്കണം എന്നൊരു ഒറ്റ ചിന്ത മാത്രമേ മീരയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളോ– …,
മീര അതിന് വേണ്ടി സ്വന്തം മകൻ്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ പോലും മീരയ്ക്ക് സമയം കിട്ടാറില്ലാ,
ഏതു സമയത്തും ജോണിൻ്റെ അടുത്തു തന്നെയായിരുന്നു അവൾ,
വീട്ടുജോലിയ്ക്ക് ഒരു സ്ത്രീ വന്നു പോകുമെങ്കിലും ജോണിൻ്റ കാര്യങൾ എല്ലാം നോക്കുന്നത് മീര തന്നെയായിരുന്നു,