പുറത്തെ തണുപ്പ് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. പെട്ടെന്ന്, മുറിക്കുള്ളിലെ ഗന്ധം മാറി. ഒരു പ്രത്യേക വശ്യതയുള്ള ഗന്ധം. അലീനയുടെ കണ്ണുകൾ ഇരുളിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു. വാതിലിൽ കണ്ട കരിനിഴൽ രൂപം കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ആദ്യം തോന്നിയത് കടുത്ത ഭയമായിരുന്നു. നിലവിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി.
ഒരു തണുത്ത കൈ അലീനയുടെ കാലിൽ തൊട്ടു. ആ തണുപ്പ് അവളുടെ രക്തത്തെ ചൂടുപിടിപ്പിച്ചു. കാമകിങ്കരൻ കട്ടിലിനരികിൽ നിന്നു. ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന അവന്റെ കണ്ണുകൾ അലീനയുടെ കണ്ണുകളിൽ കോർത്തു. ആ നിമിഷം അവളുടെ ഭയം മാഞ്ഞുപോയി. പകരം ഒരു വിചിത്രമായ മരവിപ്പും, അതിനുപിന്നാലെ ഒരു തരം ആനന്ദവും അവളെ പൊതിഞ്ഞു.
അവൾ മൂടിയിരുന്ന കമ്പിളിപ്പുതപ്പ് മെല്ലെ വശത്തേക്ക് നീങ്ങി. കാമകിങ്കരന്റെ ഓരോ സ്പർശനവും അലീനയുടെ ശരീരത്തിൽ പുതിയ വികാരങ്ങൾ ഉണർത്തി. അവൾ ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഒരു വന്യമായ സുഖം. അത് ജോസഫിന്റെ സ്പർശനത്തിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ജോസഫ് എപ്പോഴും മൃദുവായ, ചിലപ്പോൾ യാന്ത്രികമായ പ്രണയമാണ് നൽകിയിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇത്… ഇത് അസംസ്കൃതമായ, മൃഗീയമായ, ഒരു അടിമയെപ്പോലെ കീഴടങ്ങുന്ന അനുഭൂതിയായിരുന്നു.
അലീനയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി നീങ്ങുന്നതറിഞ്ഞില്ല. കാമകിങ്കരന്റെ നഖങ്ങൾ അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ നേർത്ത പോറലുകൾ ഉണ്ടാക്കി, പക്ഷേ അത് വേദനയല്ല, മറിച്ച് ആവേശമാണ് നൽകിയത്. അവന്റെ നഗ്നമായ, ഉറച്ച ശരീരം അവളിലേക്ക് അമർന്നപ്പോൾ, അലീന കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. അവൾ ഒരു തരം മോഹാലസ്യത്തിൽ വീണു. അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായി. ആ തണുപ്പിലും അവളുടെ ശരീരം വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നു.
രാത്രിയുടെ രഹസ്യം
മറ്റൊരു മുറിയിൽ ഏലിയാമ്മ ഉണർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. കാമകിങ്കരന്റെ സാന്നിധ്യം അവളും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന ആ വന്യമായ സുഖം ഇപ്പോൾ മരുമകൾ അനുഭവിക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു അസൂയയുടെ കനൽ എരിഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് കട്ടിലിന്റെ വിരിയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
താഴെ പൂജാമുറിയിൽ ഇട്ടിയവിര ഒരു തരം സംതൃപ്തിയോടെ ചിരിച്ചു. ഈ കുടുംബത്തിന്റെ രക്തത്തിൽ ഓടുന്ന കാമം കാമകിങ്കരൻ ശമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അതിലൂടെ ഈ ബംഗ്ലാവിലെ അധികാരം തന്റെ കൈകളിൽ ഭദ്രമായിരിക്കുമെന്ന് അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
അർദ്ധരാത്രി പിന്നിടുമ്പോൾ, ബംഗ്ലാവിലെ ശബ്ദങ്ങൾ അടങ്ങി. കാമകിങ്കരൻ ഒരു പുകമറ പോലെ അപ്രത്യക്ഷനായി. അലീന തളർന്ന് കട്ടിലിൽ കിടന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി, പക്ഷേ അത് ദുഃഖത്തിന്റെയല്ലായിരുന്നു. മറിച്ച്, വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രികൾക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്റേതായിരുന്നു.
കർക്കിടക മഴ അപ്പോഴും തോരാതെ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. മൂടൽമഞ്ഞിൽ മുങ്ങിയ കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവ് തന്റെ അടുത്ത ഇരയ്ക്കായി കാത്തിരുന്നു.
വാഗമൺ ചുരത്തിലെ വളവുകൾ താണ്ടി ജോസഫിന്റെ കറുത്ത ജീപ്പ് കരിമ്പനക്കൽ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. തലേദിവസത്തെ മഴ ശമിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മഞ്ഞ് ഒരു പുതപ്പുപോലെ തോട്ടങ്ങളെ മൂടിയിരിക്കുകയാണ്. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന്, ബിസിനസ് മീറ്റിംഗുകളുടെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വന്തം തറവാട്ടിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ജോസഫിന് എപ്പോഴും ഒരു തരം ആശ്വാസം തോന്നാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇത്തവണ എന്തോ ഒരു അസ്വാഭാവികത അവനെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബംഗ്ലാവിന്റെ മുറ്റത്ത് വണ്ടി നിർത്തി അവൻ പുറത്തിറങ്ങി. ഏലത്തിന്റെ ഗന്ധമുള്ള തണുത്ത കാറ്റ് അവനെ പൊതിഞ്ഞു. ഉമ്മറത്ത് ഇട്ടിയവിര കാരണവർ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. കയ്യിലൊരു പഴയ പത്രമുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ദൂരേക്ക്, മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് തറഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.