“ചേച്ചി എവിടെപ്പോയി”
“അവളുടെ വീട്ടില്”
“എന്താ വല്ല വിശേഷോം ഉണ്ടോ”
“അവിടെ എന്തോ പൂജ. പണ്ടെങ്ങോ വടിയായ അവളുടെ വല്യപ്പനെ ഇരുത്തുവോ നിര്ത്തുവോ മറ്റോ ആണത്രേ”
സിന്ധു ചിരിച്ചു; മണിക്കിലുക്കം പോലെ. ഇത്ര മനോഹരമായ ചിരി ഈ ലോകത്ത് വേറെയില്ല എന്നെനിക്ക് തോന്നി.
“സാറിനിതില് വിശ്വാസം ഒന്നുമില്ലേ” ചിരിക്കിടെ അവള് ചോദിച്ചു.
“അങ്ങനൊന്നും ഇല്ല. പറഞ്ഞെന്നെ ഉള്ളൂ”
“എന്റെ കെട്ടിയോന് മുടിഞ്ഞ അന്ധവിശ്വസിയാ. എന്തോരം ചരടാ മേടിച്ച് ഓരോത്തിടത്ത് കെട്ടുന്നതെന്നറിയാമോ”
“ഓരോത്തിടത്തെന്നു പറഞ്ഞാല്?”
“കൈയിലും കഴുത്തിലും എല്ലാമുണ്ട്”
“സിന്ധുവിന് ചരടില് ഒന്നും വിശ്വാസമില്ലേ”
“എനിക്കൊന്നിലും വിശ്വാസമില്ല. ജനിച്ചതുകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നു; ഒരു ദിവസം മരിക്കുവേം ചെയ്യും. അതിനെടേ വരാന് ഒള്ളതൊക്കെ വരും. വരുന്നപോലെ ജീവിക്കുക. എന്റെ ചിന്ത അങ്ങനാ. പക്ഷെ അതുകൊണ്ട് പ്രയോജനം ഇല്ലല്ലോ. ഏതോ സ്വാമി പൂജിച്ചു തന്നെതാന്നും പറഞ്ഞൊരു സ്വര്ണ്ണ ഏലസ്സ് എന്റെ അരയ്ക്ക് കെട്ടിത്തന്നിട്ടാ ആളു പോയേക്കുന്നെ. അത് ദേഹത്തുണ്ടെങ്കില് രക്ഷയുണ്ടത്രേ” അവള് വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
“ചിലപ്പോ ശരിയായിരിക്കും”
“ഉം കുറെ ശരി. എന്നെ വേറെ ആണുങ്ങള് ആരും ലൈനാക്കാതിരിക്കാന് ജപിച്ചു കെട്ടിയതാ. എനിക്കറിയത്തില്ലെന്നാ ആളിന്റെ വിചാരം. എല്ലാം ഓരോത്തരുടെ തോന്നലും വിശ്വസോം അല്ലെ”
ദേഹം തരിക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.
“എന്ന് പറഞ്ഞാ ദിനേശന് സിന്ധുവിനെ വിശ്വാസമില്ല എന്നാണോ?” ഞാന് ചോദിച്ചു.
“അതേ. അല്ലെങ്കില് പിന്നെന്തിനാ അങ്ങനെയൊരു ഏലസ്സ്”
“ഏയ്, സിന്ധുവിന്റെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയായിരിക്കും അയാളത് ചെയ്തത്. വെറുതെ തെറ്റിദ്ധരിക്കണ്ട”
“ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുമില്ല. കൂടെ താമസിച്ച ഒന്നര മാസം കൊണ്ട് ഒക്കെ ഞാന് മനസ്സിലാക്കി. കാള വാല് പൊക്കുന്നത് എന്തിനാന്നൊക്കെ എനിക്കറിയാം”
“എന്തിനാ” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് ചോദിച്ചു.
“കുന്തത്തിന്”
ഞാന് മതിമറന്നു ചിരിച്ചു.
“അതുപോട്ടെ, ഏലസ്സ് ചരടില് ആണോ കെട്ടിയിരിക്കുന്നത്. ഐ മീന് കറുത്ത ചരടില്” കൊതിയോടെ ഞാന് ചോദിച്ചു. അവളുടെ അരക്കെട്ടില് വിശ്രമിക്കുന്ന ആ ലോഹത്തോട് പോലും എനിക്ക് അസൂയ തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അയ്യോ ഞാന് പണക്കാരി അല്ലെ. അരഞ്ഞാണത്തില് കൊളുത്തി ഇട്ടേക്കുവാ” സിന്ധുവിന്റെ മണിക്കിലുക്കം വീണ്ടും ഞാന് കേട്ടു.
“അരഞ്ഞാണം ഒക്കെ കുഞ്ഞുങ്ങള് അല്ലെ ഇടുന്നത്”
“ഞാനെന്താ പിന്നെ വല്യമ്മ ആണോ? ഇരുപത് വയസ്സേ ഉള്ളു എനിക്ക്, കേട്ടോ”
എന്തിനെന്നറിയാതെ എന്റെ ലിംഗം മൂത്ത് മുഴുക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.
“അപ്പൊ കൊച്ചു കുട്ടിയാ അല്ലെ”
“ഉം; പെറാന് പ്രായമായ കൊച്ചുകുട്ടി”
ഞങ്ങള് രണ്ടാളും കുറെ ചിരിച്ചു. അവളോട് എത്രനേരം വേണമെങ്കിലും അങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് നില്ക്കാന് കഴിയുമെന്നെനിക്ക് തോന്നി. അത്രയ്ക്ക് സരസമാണ് അവളുടെ സംഭാഷണം. ഒന്നും ഒളിച്ചു വയ്ക്കാതെ നേര്ക്കുനേരെ ഉള്ള സംസാരരീതി. അന്ന് കുറഞ്ഞത് അരമണിക്കൂര് നേരം ഞങ്ങള് സംസാരിച്ചു. വല്ലപ്പോഴും അങ്ങോട്ട് വിളിക്കണമെന്നും, ഒത്താല് ഭാര്യയെയും കൂട്ടി ചെല്ലണമെന്നും പറഞ്ഞിട്ടാണ് അവള് ഫോണ് വച്ചത്. ഫോണ് വിളിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അവള് തന്നത് എനിക്കുണ്ടാക്കിയ ആഹ്ളാദം ചെറുതല്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും ഞാനൊരു ഞരമ്പുരോഗിയാണ് എന്നവള് ധരിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി ആ സ്വാതന്ത്ര്യം ഞാന് അടുത്തെങ്ങും വിനിയോഗിച്ചില്ല. ഭാര്യ വന്നതോടെ പഴയപടി ഞാന് ഫോണെടുക്കുന്ന പരിപാടി അവള്ക്ക് തന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.
അതിനുശേഷം സിന്ധുവുമായി ഞാന് സംസാരിക്കുന്നത് ഏതാണ്ട് രണ്ടു മാസങ്ങള്ക്ക് ശേഷമാണ്.
അന്ന് ഫോണ് വരുമ്പോള് ഭാര്യ വീട്ടിലുണ്ട്. പക്ഷെ അവള് പുറത്ത് തുണി കഴുകുകയായിരുന്നു. സിന്ധുവിന്റെ ശബ്ദം മറുഭാഗത്ത് കേട്ടപ്പോള് എനിക്ക് ദേഹമാസകലം കോരിത്തരിച്ചു. പറഞ്ഞറിയിക്കാന് സാധിക്കാത്ത ഒരു അനുഭൂതിയാണ് എനിക്ക് അവളുടെ കാര്യം. ഒരിക്കലും മനസ്സില് നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോകാന് കൂട്ടാക്കാത്ത അവളുടെ രൂപവും സ്വരവും പെരുമാറ്റവും എന്നെ അത്രമേല് അടിമപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.