അതിശയവും അല്പം വഷളത്തരവും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ അവൾ ചോദിച്ചു. മീനാക്ഷിയുടെ പതിഞ്ഞ ചിരി മുറ്റത്തെ വെളിച്ചം പാളി വീഴുന്ന ഇരുട്ടിൽ നിന്നുയർന്നു. ആതിര മൗനം ഭജിച്ചു വാഹിദിനെ ചാരി ഇരുന്നു.
“അങ്ങിനെയും പറയാം. പഴയ നാട്ടുരാജാക്കന്മാരുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ മാടമ്പിത്തരം ആണല്ലോ. കേട്ടിടത്തോളം പെണ്ണെന്ന ചിന്തയല്ലാതെ മറ്റൊരു ചിന്തയുമില്ല.”! അവൻ അവരെ കളിയാക്കുന്ന രീതിയിൽ പറഞ്ഞു. മീനാക്ഷിയുടെ കുപ്പിവളച്ചിരി അല്പം കൂടി ഉയർന്ന സ്വരത്തിൽ മുഴങ്ങി.
“പറയുന്ന ആള് കൊള്ളാം. പെണ്ണിനെ കൊല്ലാൻ പാകത്തിലാ ഓരോ പണിയും പണിയുന്നത്.”! മീനാക്ഷി അവനെയും കളിയാക്കി. ഒപ്പം മനോഹരമായി പൊട്ടിച്ചുരിച്ചു. അവളുടെ കൂടെ മാളവികയും ചിരിച്ചു.
“അപ്പൊ നല്ലൊരു കളിയും കഴിഞ്ഞാ ഈ ഇരിപ്പല്ലേ. എന്നെ പരിഗണിച്ചില്ല.”! മാളവികയുടെ ശബ്ദത്തിൽ നിരാശ കലർന്നു. അവൾ ചന്തിയിലൂടെ ഒന്ന് കൈയോടിച്ചു ഇടം കണ്ണിട്ടു വാഹിദിനെ നോക്കി.
“ഇനിയെന്താ എഴുത്തുകാരന് അറിയാനുള്ളത്. കാരണവരുടെ ദുർമരണം എങ്ങിനെയെന്ന് അറിഞ്ഞില്ലേ.?” മീനാക്ഷി വാഹിദിനോട് ചോദിച്ചു.
“ഇനി എന്തൊക്കെ അറിയാനുണ്ട്. അതിന് ശേഷം എന്താണ് അവർക്ക് സംഭവിച്ചത്.? കോരന്റെ കുഞ്ഞിന് പിന്നീട് എന്ത് സംഭവിച്ചു.? ജാനകിക്ക് എന്താണ് പറ്റിയത്? അവളുടെ കുഞ്ഞ് കീഴ്ജാതിക്കാരനായ കോരനിൽ നിന്ന് അവിഹിതമായി പിറന്ന കുഞ്ഞാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായോ? ഇതുപോലെ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കിയല്ലേ.?”
വാഹിദ് ഓരോന്നായി എടുത്തു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മീനാക്ഷിയോട് ചോദിച്ചു.
“എന്റീശ്വരാ, ഇത് വലിയ പുലിവാൽ ആയല്ലോ. എനിക്കെങ്ങും വയ്യ ഈ തണുപ്പും സഹിച്ചു കുത്തിയിരുന്നു വായിട്ടലക്കാൻ.”!
മീനാക്ഷി പകുതി കളിയും പകുതി കാര്യവുമായി പറഞ്ഞു.
“ഓഹ് ഓഹ്..മനസ്സിലായേ. ഏതായാലും അന്നത്തെ പോലെ ഇന്നിവിടെ കൂടാമെന്നേ. തണുപ്പൊക്കെ പറപറക്കും. എന്ത് പറയുന്നു സാഹിത്യകാരാ.?” മാളവിക ഒരുകാൽ വിറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“വേണ്ട. എനിക്ക് നല്ല തലവേദന. കുറേ നേരമായില്ലേ മഞ്ഞു കൊള്ളുന്നു. അതിന്റെയാവും. വാഹിദ്, വായോ നമുക്ക് പോകാം.”!
ആതിര എഴുന്നേറ്റ് നിന്നുകൊണ്ട് ക്ഷീണിതമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ തളർന്നിരുന്നു. ആ പറമ്പുകൾ മുഴുവൻ കയറി നടന്ന് തളർന്നതിനു പുറമേ ഇഞ്ചിഞ്ചായി വാഹിദ് അടിച്ചു തകർക്കുക കൂടി ചെയ്തതോടെ അവൾക്ക് ഒട്ടും വയ്യാതായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കിടക്കയിലേക്ക് ചെന്നു വീണാൽ താൻ തൽക്ഷണം ഉറങ്ങിപ്പോകുമെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. വാഹിദും അവൾക്കൊപ്പം എഴുന്നേറ്റു.
“എങ്കിൽ നാളെ കാണാം. അവൾക്ക് വയ്യ, ടയേർഡ് ആണ്.”! വാഹിദ് അവരോട് പറഞ്ഞു.
മീനാക്ഷി ആതിരയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവളെ രണ്ട് കൈകൾ കൊണ്ടും ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
“ആതീ, പ്ലീസ്.. ഇവിടെ കിടക്കാം. ഇന്നുമുഴുവൻ എനിക്ക് നിന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കണം. അത്രക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു സമ്മാനമല്ലേ ഇന്ന് നീ തന്നത്. കൂട്ടക്കളിയുടെ സുഖം തന്ന മുത്തല്ലേ നീ. പ്ലീസ് ടീ.”!
മീനാക്ഷി ആതിരയുടെ കവിളിൽ കവിൾ ഉരസിക്കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു.. ഇടുപ്പിലൂടെ കൈ പായിച്ചു വയറിൽ തലോടി.
“ആ ക്ഷീണം ഒട്ടും മാറിയില്ല. എനിക്കൊന്നു കിടന്നാൽ മതി ചേച്ചീ.”! ആതിര ക്ഷീണിതമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവളെ മീനാക്ഷി തന്നിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി അമർത്തി.
“എന്റെ അവസ്ഥയോ. നിനക്ക് പൂറിൽ മാത്രമല്ലേ മോളൂ. എന്റെ പിന്നിലും പൊളിച്ചു വച്ചേക്കുവാ. നേരെ നിൽക്കാനുള്ള കരുത്തില്ല. ഇനിയിപ്പോ അവിടെ കഴിക്കാനും ഒന്നും കാണില്ല ല്ലോ. ഇവിടെ നമുക്ക് എല്ലാർക്കും ഒന്നിച്ചു കിടക്കാം.”!
മീനാക്ഷി അതും പറഞ്ഞു ആതിരയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു പതുക്കെ നടന്നു. ആതിര അവൾക്കൊപ്പം തളർച്ചയോടെ യാന്ത്രികമായി നടന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ വാഹിദും അവരെ പിന്തുടർന്നു. നിറഞ്ഞ ആഹ്ലാദത്തോടെ മാളവിക വാഹിദിന്റെ ശരീരത്തിൽ മുട്ടിയിരുമ്മി അവരുടെ പിന്നാലെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. നടത്തത്തിനിടയിൽ വാഹിദിനെ പിന്നിൽ നിന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കുണ്ണയിൽ പിടിച്ചു ഞെക്കിയിട്ട് അവൾ അവന്റെ പിൻകഴുത്തിൽ മുഖം ചേർത്ത് മന്ത്രിച്ചു;