”ഹായ്… ചേച്ചി…” അർജുൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി അവളെ കണ്ടതുപോലെ പറഞ്ഞു. “സോറി, ഞാൻ നേരത്തെ വന്നത് പ്രശ്നമായോ.?”
ഏഹ്…?? അതെന്താവും അവൻ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്? – ഞാൻ മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു.
”ഏയ്, കുഴപ്പമില്ല. എന്താ കാര്യം?” അക്ഷമയോടെ കവിത ചോദിച്ചു.
”എന്റെ കൈയിൽ ഉള്ള വെള്ളം തീർന്നുപോയി. അറിയാതെ കുപ്പിയൊന്നു താഴെ വീണതാ. ചേച്ചിക്ക് പ്രശ്നമില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അകത്തു വന്ന് ഫിൽറ്ററിൽ നിന്ന് വെള്ളം നിറച്ചോട്ടെ?” അവൻ തന്റെ ഒഴിഞ്ഞ കുപ്പി ഉയർത്തിക്കാട്ടി.
കവിത ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ഒന്നും മിണ്ടിയത് ഞാൻ കേട്ടില്ല. ശേഷം ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവൾ പറഞ്ഞു: “അഹ്, വന്നെടുത്തോ.”
അവളുടെ സമ്മതം കേട്ടത്തോടെ അവൻ അകത്തേക്ക് കയറി. ഒരു മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പോൾ അർജുൻ ഇറങ്ങി വന്നോളും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച എനിക്ക് തെറ്റി…..
അങ്ങനെ ഒരു മിനിറ്റും കഴിഞ്ഞു, പത്തു മിനിറ്റും കഴിഞ്ഞിട്ടും അവനെ പുറത്തോട്ട് കാണുന്നില്ല. ദൈവമേ ഇത്രെയും സമയം എടുക്കാനായിട്ട് അകത്തു എന്തായിരിക്കും നടന്നിട്ടുണ്ടാവാ? അത് അറിയാൻ കഴിയാതെ ഇരുന്നതിൽ എന്റെയുള്ളിൽ വലിയൊരു കാട്ടുതീ പടർന്നു. ഒരു നിമിഷം ഓഫീസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി കാർ എടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് വിട്ടാലോ എന്ന് വരെ എന്റെ മനസ്സ് ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി.
പക്ഷെ സത്യത്തിൽ എനിക്കവിടെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല എന്നുള്ളതാണ് യാഥാർഥ്യം. ഇനിയെന്തായാലും വീട്ടിൽ എത്തി ഒളി ക്യാമെറകളിലെ മെമ്മറി കാർഡ് കൈയിൽ കിട്ടാണ്ട് അകത്തു എന്ത് നടക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാൻ കഴിയില്ല.
കാത്തിരിക്കാം, അല്ലാതെയിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യാൻ?
ഹോ! അങ്ങനെ ഒടുവിൽ ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറിനു ശേഷം കൈയിൽ മുഴുവൻ വെള്ളം നിറച്ച കുപ്പിയുമായി അവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു….! പക്ഷെ അനിഷ്ടമായി ഒന്നും നടന്ന മുഖ ഭാവങ്ങളൊന്നും അവന്റെ മുഖത്തു നോക്കിയിട്ട് കാണാനില്ല. എന്നിട്ട് പുറത്ത് ഇറങ്ങിയ അവൻ വാതിലും ചാരി എന്നത്തേയും പോലെ തന്റെ പണി തുടങ്ങി.
ശെടാ! അതിനു ശേഷം പിന്നെ കവിതയെയും ഞാൻ പുറത്തോട്ട് കണ്ടില്ലലോ….? പണ്ടാരം പിടിക്കാനായിട്ട് ഇനി ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ അകത്ത് മറ്റതു വല്ലതും നടന്നു കാണുമോ?
പണി കഴിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ അർജുനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു, ഇനി അവൻ പൈസ ചോദിക്കാം പോകുമോ എന്നുള്ള ആകാംഷയിൽ. പക്ഷെ അവൻ തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് കയറാതെ അവന്റെ മെഷീൻ വണ്ടിയിലേക്ക് ലോഡ് ചെയ്ത് നേരെ സ്ഥലം കാലിയാക്കി.
എന്റെ ജോലി കഴിയാൻ ഇനിയും കുറയെ സമയം എടുക്കും. അതുകൊണ്ട് അത്രെയും നേരം വരെ എനിക്കിവിടെ ഒന്ന് പിടിച്ചു നിന്നെ പറ്റു…!
വൈകീട്ട് ഞാൻ വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അനിഷ്ടമായി നടന്ന ഒന്നിന്റെയും തെളിവുകളൊന്നും ഇവിടെ കണ്ടില്ല.
കവിതയും എന്നത്തേയും പോലെ വളരെ നോർമലായി ആണ് എന്റെയടുത്തു പെരുമാറിയത്. എന്നിരുന്നാലും അവളുടെയുള്ളിൽ ഒരു തരം അകൽച്ച എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
ആ ഒരു മണിക്കൂറിൽ എന്താ നടന്നത് എന്നറിയാനുള്ള കൗതുകം എന്റെ മനസ്സിൽ ഉടനീളം ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അന്നെനിക്ക് ക്യാമറ നോക്കാനുള്ള സമയം കിട്ടിയില്ല കാരണം കവിത അന്ന് ഫുൾ ടൈമും എന്റെ കൂടെ തന്നെയായിരിന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
ഹും…. ഇനിയൊരു വഴിയേയൊള്ളു…. കവിത ഉറങ്ങുന്നത് വരെയൊന്ന് വെയിറ്റ് ചെയ്യാം. എന്നിട്ട് പാതിരാത്രിക്കോ, വെളുപ്പിനോ എങ്ങാനും അതെടുത്തു നോക്കാം.
അങ്ങനെയൊരു ഒറക്കമില്ലാത്ത രാത്രിക്ക് ഇടയിൽ ഞാൻ എഴുനേറ്റു. മൊബൈലിൽ സമയം നോക്കിയപ്പോൾ 3:47 AM.
കവിത നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്.
ഇനി സമയം പാഴാക്കാനില്ല. ഞാൻ വേഗം വീട്ടിൽ വെച്ചിരുന്ന എല്ലാ ഒളിക്യാമറയുടെയും മെയിൻ ബോക്സിൽ നിന്നും മെമ്മറി കാർഡ് എടുത്ത് കാർഡ് രീഡറിൽ ആകിയിട്ട് അതെന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ കുത്തി.
കാത്തിരിപ്പിനു വിരാമം….! അങ്ങനെ അവസാനം സാധനം എന്റെ കണ്മുന്നിൽ കിട്ടി…..!