ഞാൻ തലയാട്ടി. എന്റെ മനസ്സിൽ നിമ്മിയുടെ നമ്പർ തെളിഞ്ഞു വന്നു. എന്റെ പഴയ സുഹൃത്ത്, എനിക്ക് എപ്പോഴും സഹായത്തിന് എത്തുന്നവൾ. അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഒന്ന് വിളിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ എനിക്ക് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വഴി തെളിയും.
“ശരി,” ഡോക്ടർ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ അവർക്ക് നോട്ടീസ് നൽകാം. നിനക്ക് പനി കൂടുന്നുണ്ടെന്നും, അടിയന്തിരമായ സർജിക്കൽ പ്രൊസീജറുകൾ ആവശ്യമാണെന്നും ഞാൻ അവരോട് പറയാം. രാത്രി 12 മണിക്ക് ശേഷം നഴ്സുമാർ ഡ്യൂട്ടി മാറുന്ന സമയത്ത് ഞാൻ നിനക്ക് എന്റെ ഫോൺ തരാം. അപ്പോൾ നിനക്ക് നിമ്മിയെ വിളിക്കാം.”
ടീനയും മാലിനിയും അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നപ്പോൾ ഡോക്ടർ ആര്യൻ ആകെ മാറി. അദ്ദേഹം വളരെ ഗൗരവത്തിൽ മെഡിക്കൽ ചാർട്ടിൽ എന്തൊക്കെയോ കുറിച്ചു.
“മാഡം, ഇവന്റെ നില അത്ര സുഖകരമല്ല,” ഡോക്ടർ ആര്യൻ ടീനയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. “മൂത്രനാളിയിലെ മുറിവുകൾ പഴുത്ത് അത് വൃക്കകളെ ബാധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. (Kidney involvement). ചുരുങ്ങിയത് ഏഴ് ദിവസമെങ്കിലും ഐസിയുവിൽ പൂർണ്ണ വിശ്രമവും ഹൈ-ഡോസ് ആന്റിബയോട്ടിക്കുകളും നൽകണം. അല്ലെങ്കിൽ മരണം ഉറപ്പാണ്.”
ടീനയുടെ മുഖത്ത് അല്പം അസ്വസ്ഥത പടർന്നു. “അത്രയ്ക്കും പ്രശ്നമുണ്ടോ ഡോക്ടർ? ഇവനെ വേഗം ഒന്ന് ശരിയാക്കിയെടുക്കണം. ഞങ്ങൾക്ക് ചില പരിപാടികൾ ഉള്ളതാണ്.”
“ഇപ്പോൾ കൊണ്ടുപോയാൽ വഴിയിൽ വെച്ച് തന്നെ ബോധം മറയും. ഞാൻ റിസ്ക് എടുക്കില്ല,” ഡോക്ടർ കർക്കശമായി പറഞ്ഞു.
മാലിനി ഡോക്ടറും അത് ശരിവെച്ചു. അവസാനം ടീന സമ്മതിച്ചു. “ശരി, ഒരാഴ്ച ഇവൻ ഇവിടെ നിൽക്കട്ടെ. പക്ഷേ, ഞങ്ങൾക്ക് എന്നും വന്ന് നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. ഷീബയെ ഇടയ്ക്ക് വിടാം.”
ടീനയും കൂട്ടരും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ആശ്വാസത്തോടെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. എന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ആ പെണ്ണടിമയല്ല, മറിച്ച് തന്നെ മൃഗത്തെപ്പോലെ ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിച്ച ഓരോരുത്തരെയും തകർക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു പോരാളിയായിരുന്നു.
രാത്രി 12 മണിയായി. ഹോസ്പിറ്റൽ നിശബ്ദമായി. ഡോക്ടർ ആര്യൻ പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ ഫോൺ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചുതന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ ഞാൻ നിമ്മിയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. പവിത്രയുടെയും ടീനയുടെയും നരകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാനുള്ള ആദ്യത്തെ ചവിട്ടുപടി അതായിരുന്നു.
“ഹലോ… നിമ്മി…” എന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
“പവി? നീ എവിടെയാ? നിന്നെ എത്ര കാലമായി ഞാൻ അന്വേഷിക്കുന്നു!” നിമ്മിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഉത്കണ്ഠ നിറഞ്ഞു.
“നിമ്മി… ഞാൻ പറയുന്നത് മാത്രം കേൾക്ക്. എനിക്ക് കുറച്ച് പണം വേണം. പിന്നെ നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് വരണം…” ഞാൻ കാര്യങ്ങൾ ചുരുക്കി വിവരിച്ചു.
ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ എന്റെ ശരീരം മുറിവുകളിൽ നിന്ന് മുക്തമാകും. പക്ഷേ, ഡോക്ടർ തരുന്ന ആ മരുന്നുകൾ എന്റെ മനസ്സിനെ ആ സ്ത്രീകൾക്കെതിരെ സജ്ജമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ട്രീസയും ടീനയും മറ്റ് മിസ്ട്രസ്മാരും വിചാരിച്ചിരുന്നത് പവിത്രൻ എന്നും അവരുടെ കാല്ക്കീഴിലെ നായയായിരിക്കുമെന്നാണ്. പക്ഷേ, ആ റിസോർട്ടിലെ പരിശീലനം അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല… അത് മറ്റൊരു രീതിയിൽ തുടങ്ങാൻ പോവുകയായിരുന്നു. ഇത്തവണ വേട്ടക്കാരൻ ഞാനായിരിക്കും.
ഡോക്ടർ ആര്യന്റെ ചികിത്സയും നിമ്മിയുടെ കരുതലും പവിത്രനെ ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ പുതിയൊരു മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റി. ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഏഴ് ദിവസങ്ങൾക്കിടയിൽ പുറംലോകമറിയാതെ നിമ്മി പണം അടയ്ക്കുകയും പവിത്രന് വേണ്ട എല്ലാ സഹായങ്ങളും എത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ശാരീരികമായ മുറിവുകൾ ഉണങ്ങിയതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ, ഡോക്ടർ ആര്യൻ നൽകിയ മരുന്നുകൾ അവന്റെ മനസ്സിനെ ആ പഴയ അടിമത്തത്തിൽ നിന്നും മോചിപ്പിച്ചു.
എട്ടാം ദിവസം രാവിലെ, ടീനയുടെ ആളുകൾ എത്തുന്നതിന് മുൻപേ പവിത്രൻ ഡിസ്ചാർജ് ആയി നിമ്മിയോടൊപ്പം അവിടെനിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു. ട്രീസയോടോ ടീനയോടോ ഉള്ള ഭയമല്ല, പകരം പ്രതികാരത്തിന്റെ അഗ്നിയായിരുന്നു അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ.