ആർഷ ഭാരത സംസ്ക്കാരവും എടുത്ത് 8ആയി മടക്കി ഉത്തരത്തിൽ വെച്ച് എല്ലാം വരുന്നിടത്ത് വെച്ച് കാണാം എന്ന മനോഭാവത്തിലേക്ക് റോഷ്നയുടെ വരവിനു മുന്നെ പാർവതി എത്തിയിരിന്നു.ഇപ്പോൾ കവിതയുടെ വരവോടെ ആ തീരുമാനത്തിൽ ഇനി മാറ്റമില്ലെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.എന്തും നേരിടാൻ ഉറച്ച മനസ്സോടെ അവൾ ആദിയുടെ കൈകൂട്ടി പിടിച്ചു.
കാൽ പെരുമാറ്റം കേട്ട് തല പൊക്കി നോക്കിയ കവിത കൈ കോർത്ത് നിൽക്കുന്ന പാർവതിയെയും ആദിയെയും കണ്ടതോടെ അവളുടെ എന്തോ ഒരു തരം അറപ്പ് പോലുള്ള ഭാവമിരച്ചു കയറി.എന്തോ പറയാൻ മുതിർന്ന പാർവതിയെ കൈ ഉയർത്തി തടഞ്ഞു കൊണ്ട് കവിതയുടെയുള്ളിലെ ദേഷ്യവും സങ്കടവും അണപ്പൊട്ടിയൊഴുകി.
“ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രശ്നം വന്നപ്പോ അത് വന്ന് പറയാൻ ഒരു അമ്മയുണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതിയ എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞു ഞങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് ഓടി പിടിച്ചു വന്നേ…ഇവിടെ വന്നപ്പോളോ അതിലും വലുത് പറയാൻ പോലും എനിക്ക് അറക്കുന്നു,നിങ്ങൾടെ മക്കൾ അല്ലെ അതോണ്ട് ആവും അവരും ഇത്രക്ക് തരം താണ് പോയെ…”കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്തൊക്കയാണ് പറഞ്ഞത് എന്ന് പോലും ഓർക്കാതെ പൊട്ടി തെറിച്ചു കൊണ്ട് കവിത അവളുടെ റൂമിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു.
ഇതെല്ലാം കേട്ട് ആകെ മരവിച്ച അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ആദി.പക്ഷെ കവിതയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടത്തോടെ തന്റെ മൂത്ത മക്കൾക്ക് എന്തൊക്കെയൊ പ്രേശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന തോന്നൽ ശെരിയാണെന്ന് പാർവതി ഉറപ്പിച്ചു.അരവിന്ദ്ന്റെ കല്യാണം വേണ്ട എന്ന തീരുമാനവും അത് കഴിഞ്ഞു കല്യാണ സമയത്തെ കവിതയുടെ മുഖ ഭാവങ്ങളും പാർവതിയിൽ സംശയങ്ങൾ ഉണർത്തിയിരുന്നു,അതെല്ലാം തന്റെ തോന്നൽ ആവുമെന്നാണ് പാർവതി കരുതിയിരുന്നത്.പക്ഷെ അത് തെറ്റായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യമായി.
വൈകീട്ട് റോഷ്ന വന്നതും കവിത എല്ലാം അവളോട് പറഞ്ഞു.രാത്രി എല്ലാവരും എന്തൊക്കെയോ കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി എണീറ്റതും പാർവതിയുടെ ശബ്ദം അവടെ ഉയർന്നു.
“കിടക്കാൻ പോകുന്നതിനു മുന്നെ നിങ്ങളോട് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട്” പാർവതി ഉറച്ച ശബ്ദത്തോടെ പറഞ്ഞതും
“കണ്ണ് കൊണ്ട് കണ്ടതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഇനി എന്താണ് പറയാൻ ഉള്ളത്…”ഒരു പുച്ഛം കലർന്ന ശബ്ദത്തോടെ കവിത ചോദിച്ചതും പാർവതിയുടെ നില തെറ്റി.
“നിന്നോടൊന്നും ഞാൻ അവരാതിച്ച കഥ ഒന്ന് കേൾക്കുവോ എന്നല്ല ഞാൻ ചോദിച്ചത്…എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് നിയെല്ലാം കേൾക്കണം എന്നാ ഞാൻ പറഞ്ഞേ…”പാർവതി ദേഷ്യത്തോടെ അലറി.അമ്മയുടെ ഇതുവരെ കാണാത്ത മുഖം കണ്ടതും ആദി പോലും ഞെട്ടി വിറച്ചു.
എല്ലാവരും ഹാളിൽ സോഫയിൽ വന്നിരുന്നതും പാർവതി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി,
“നീ കണ്ട പോലെ ഞാനും ആദിയും തമ്മിൽ അമ്മയും മകനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മാത്രമല്ല…അത് എന്ന് തുടങ്ങിയെന്നോ എങ്ങനെ തുടങ്ങിയെന്നോ പറയാൻ ഞാൻ മുതിരുന്നില്ല…പറഞ്ഞാലും നിനക്കൊക്കെ മനസ്സിലാവോന്നോ…നിങ്ങൾ എങ്ങനെ എടുക്കുമെന്നോ ഒന്നും എനിക്ക് അറിയണ്ട…ഒരു കാര്യം പറയാം ഒന്നിന് വേണ്ടിയും അവനെ വിട്ടു കളയാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല…അതെ പോലെ തന്നെയാണ് അവനും…”ആദ്യം കവിതയെ
നോക്കി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി അവസാനം എല്ലാരോടുമായി പറഞ്ഞു നിർത്തി.
“പിന്നെ നിങ്ങൾക്ക് രണ്ടിനും എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടെന്നു മനസ്സിലായി…ഇവള് വന്നന്ന് മുതൽ ഞാൻ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാ അപ്പോളൊക്ക ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞു മാറി,ഇന്ന് കവി കൂടെ വന്നതോടെ പ്രശ്നം ചെറുതല്ലെന്നും മനസ്സിലായി…നീ പറഞ്ഞ പോലെ എന്തും തുറന്ന് പറയാൻ പറ്റുന്ന അമ്മയുടെ സ്ഥാനം ഇപ്പോളും ഉണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് എന്നോട് അത് പറയാം അത് ഇനി എത്ര വലിയ പ്രശ്നം ആണെങ്കിലും അതിന്റെ പരിഹാരം എത്ര കടുത്തതായാലും ഞാൻ അതിന് വേണ്ടത് ചെയ്യും…ഇനി അങ്ങനെ അല്ല എന്നാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് തന്നെ തീരുമാനിക്കാം എന്തു വേണമെന്ന്.”ഒരു ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ പാർവതി പറഞ്ഞു നിർത്തി.ഇതെല്ലാം കേട്ട് റോഷ്നയും കവിതയും മുഖാമുഖം നോക്കി,പറയാമെന്ന് റോഷ്ന കണ്ണ് കാണിച്ചതും ഒന്ന് ശ്വാസം വലിച്ചു വിട്ടു കൊണ്ട് കവിത പറയാൻ ആരംഭിച്ചു.