ലിൻഡ: “അതെയച്ചായാ… സിസ്റ്റർ വേഷമെല്ലാം അലക്കാൻ ഇട്ടിരിക്കുകയല്ലേ. എന്റെ കയ്യിലുള്ളതിൽ ഏറ്റവും മാന്യമായ വസ്ത്രമാണ് ഞാൻ അവൾക്ക് കൊടുത്തത്.”
സാമുവൽ: (പരുക്കൻ സ്വരത്തിൽ) “Black suits you perfectly, Merin. It makes you look… very different. Not like a Sister at all.”
മെറിൻ തന്റെ നൈറ്റിയുടെ അറ്റം പതുക്കെ താഴേക്ക് വലിച്ചു. “ഇത് കുറച്ചു നേർത്തതാണോ എന്ന് എനിക്കൊരു സംശയം ചേച്ചി… എല്ലാവരും എന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ട് എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു.”
അച്ചായൻ: “അയ്യോ, അതൊന്നുമില്ല മോളേ. നമ്മൾ വീട്ടുകാരല്ലേ ഉള്ളൂ. പിന്നെ സാമുവൽ നമ്മുടെ സ്വന്തം ആളല്ലേ. നീ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? നീ ഈ വസ്ത്രത്തിൽ വളരെ റിലാക്സ്ഡ് ആയിരിക്കണം.”
രസകരമായ സംഭാഷണങ്ങൾ
ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ ലിൻഡ മനഃപൂർവ്വം ചില സംസാരങ്ങൾ തുടങ്ങി.
ലിൻഡ: “അച്ചായാ, മെറിൻ ഇന്നലെ രാത്രി നന്നായി ഉറങ്ങിയില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. അവൾ ഇന്ന് രാവിലെ വൈകിയാണ് എഴുന്നേറ്റത്. മഠത്തിലെ ആ തണുത്ത മുറിയേക്കാൾ സുഖം ഈ വീട്ടിലുണ്ടല്ലേ മെറിൻ?”
മെറിൻ: (ഇന്നലെ രാത്രി വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ കണ്ട ദൃശ്യങ്ങൾ ഓർത്ത് മുഖം ചുവന്നു) “അത്… അതെയച്ചായാ.
നല്ല കാറ്റുള്ളതുകൊണ്ട് ഉറങ്ങിപ്പോയി.”
സാമുവൽ: “കാറ്റ് മാത്രമല്ല… ഇന്നലെ രാത്രി ഈ വീട്ടിൽ ചില ‘ശബ്ദങ്ങൾ’ ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ. അതൊന്നും കേട്ട് നീ പേടിച്ചില്ലല്ലോ അല്ലേ?”
സാമുവലിന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ലിൻഡയുടെയും അച്ചായന്റെയും ഇടയിൽ ഒരു നോട്ടം കൈമാറപ്പെട്ടു. മെറിൻ ആകെ പതറിപ്പോയി. തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവൾ ആ നൈറ്റിയുടെ തുണിയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
മെറിൻ: “ശബ്ദമോ? എനിക്ക്… എനിക്ക് ഒന്നും കേട്ടില്ല.”
അച്ചായൻ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അത് സാരമില്ല മോളേ. പഴയ വീടല്ലേ, പല ശബ്ദങ്ങളും കേൾക്കും. നീ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട. നീ നല്ലോണം ഭക്ഷണം കഴിക്ക്. നിന്റെ ഈ ശരീരം ഇനിയും നന്നാവാനുണ്ട്.”
അച്ചായൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ മേശയ്ക്ക് താഴെ കൂടി തന്റെ കാൽ പതുക്കെ മെറിന്റെ കാലിൽ മുട്ടിച്ചു. മെറിൻ ഞെട്ടിപ്പോയി, പക്ഷേ അവൾ കാൽ മാറ്റിയില്ല. കറുത്ത നൈറ്റിക്കുള്ളിലെ തന്റെ ആ നഗ്നത എല്ലാവരും ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ തരം ലഹരി തോന്നാൻ തുടങ്ങി. സാമുവൽ തന്റെ ആയുധം മുണ്ടിനുള്ളിൽ കമ്പിയായി ഇരിക്കുന്നത് മറയ്ക്കാൻ പ്രയാസപ്പെടുകയായിരുന്നു.
പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം അച്ചായനും സാമുവലും പുറത്തേക്ക് പോയ തക്കം നോക്കി ലിൻഡയും മെറിനും അടുക്കളയിൽ തനിച്ചായി. കറുത്ത സുതാര്യമായ നൈറ്റിയിൽ മെറിൻ പടികളിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ലിൻഡ പാത്രങ്ങൾ ഒതുക്കുന്നതിനിടയിൽ മെറിൻ പതുക്കെ തന്റെ ഉള്ളിലെ ചോദ്യം പുറത്തെടുത്തു.
”ചേച്ചി… എനിക്കൊരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്. ഇന്നലെ രാത്രി… ഞാൻ കണ്ടതും കേട്ടതും… അതൊക്കെ ഒരു തെറ്റല്ലേ? നമ്മൾ ദൈവത്തിന് മുൻപിൽ മറുപടി പറയേണ്ടി വരില്ലേ?” മെറിൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
ലിൻഡ പതുക്കെ പാത്രം കഴുകുന്നത് നിർത്തി മെറിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവൾ മെറിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് വശ്യമായ ഒരു ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി.
”മോളേ മെറിൻ, തെറ്റും ശരിയും ഒക്കെ മനുഷ്യൻ ഉണ്ടാക്കിയതല്ലേ? ഈ ശരീരം ദൈവം തന്നതല്ലേ? വിശക്കുമ്പോൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെയാണ് ശരീരത്തിന് ദാഹം തോന്നുമ്പോൾ അത് തീർക്കുന്നതും. ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ നമ്മൾ അനുഭവിക്കുന്ന സുഖം ആരും അറിയുന്നില്ല. പിന്നെന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്?”
ലിൻഡ മെറിനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ഇന്നലെ രാത്രി സാമുവലുമായി നടന്ന ഓരോ കാര്യങ്ങളും വിസ്തരിച്ചു പറയാൻ തുടങ്ങി.
– സ്പർശനത്തിന്റെ ലഹരി: “സാമുവൽ എന്നെ തൊടുമ്പോൾ, അവന്റെ ആ പരുക്കൻ കൈകൾ എന്റെ ഉടലിലൂടെ ഓടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ വിറയൽ… അത് പ്രാർത്ഥനയിൽ കിട്ടില്ല മെറിൻ. അവൻ എന്നെ ആ കട്ടിലിൽ കമിഴ്ത്തിക്കിടത്തി എന്റെ പുറത്ത് ചുംബിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഈ ലോകം തന്നെ മറന്നുപോകും.”