റീന മിസ്സ്: “അത് നിന്റെയും സബീനയുടെയും കുറ്റമാണ് ഷാജൂ. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി എന്റെ
ഉള്ളിലെ പഴയ ‘പാവം കുട്ടി’യെ കൊന്നുകളഞ്ഞു. സബീന എന്നോട് കുറെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു… ശരീരം ഇങ്ങനെ അടച്ചുപൂട്ടി വെക്കാനുള്ളതല്ലെന്ന് അവൾ എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. പിന്നെ രാത്രി നിന്റെ വർണ്ണനകൾ കൂടി ആയപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി, എന്റെ ഈ ഉടലഴക് ഞാൻ തന്നെ ഒന്ന് ആസ്വദിക്കണമെന്ന്.
റീന മിസ്സ്: “നീ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് എനിക്ക് കോളേജിൽ ഒട്ടും മൂഡില്ല ഷാജൂ. എന്റെ സൗന്ദര്യം ഇത്രയധികം ആസ്വദിക്കുന്ന ഒരാൾ ഇന്ന് കോളേജിൽ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ഞാൻ എന്തിനാ ഇതൊക്കെ ബാക്കിയുള്ളവരെ കാണിക്കുന്നത്? അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം ലീവ് എടുത്തു. നീ വഴി പറഞ്ഞു തന്നാൽ ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിലോട്ട് വരാം.”
ഞാൻ: “മിസ്സേ… ഞാൻ വഴി പറഞ്ഞാൽ
മിസ്സിന് മനസ്സിലാകില്ല, അല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞു തന്നേനെ. മാത്രമല്ല, എനിക്ക് കുറച്ച് ഉഷാർ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ മിസ്സിനെ കാണാൻ വന്നേനെ.”
മിസ്സിന്റെ പറച്ചിൽ കേട്ട് എന്റെ കുണ്ണ മുണ്ടിനുള്ളിൽ ഒരു ഇരുമ്പ് ദണ്ഡ് പോലെ ഉറച്ചു നിന്നു. നേർത്ത സാരിക്കുള്ളിൽ മിസ്സിന്റെ വലിയ മുലകൾ സ്വതന്ത്രമായി ആടുന്നതും, ഓരോ ചുവടിലും വിരിഞ്ഞ കുണ്ടികൾ തുള്ളുന്നതും ഞാൻ ഓർമ്മയിൽ കണ്ടു.എന്നാൽ ശരി ഷാജൂ, നമുക്ക് നാളെ നേരിട്ട് കാണാം. ഞാൻ ഇപ്പോൾ കോളേജിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുകയാണ്” എന്ന് പറഞ്ഞ് മിസ്സ് ഫോൺ വെക്കാൻ ഒരുങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ചോദിച്ചത്. “മിസ്സേ… പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു കാര്യം. മിസ്സ് ഇന്ന് വന്നിരിക്കുന്ന ലുക്ക്… ബ്രായോ
ഷഡിയോ ഇല്ലാതെ നേർത്ത സാരിയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു ഫോട്ടോ എനിക്ക് അയച്ചു തരുമോ? അത് കണ്ടാലേ എനിക്ക് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാൻ പറ്റൂ,” ഞാൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് മന്ത്രിച്ചു.
മിസ്സ് ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് മടിച്ചു. പിന്നെ പതുക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട്, “ഉം… നോക്കാം…” എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. മിസ്സ് ഫോട്ടോ അയക്കുമോ എന്നാലോചിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഡോക്ടർ എഴുതിത്തന്ന ഗുളികകൾ ഓരോന്നായി വിഴുങ്ങി. പനിയുടെ ചൂടും മരുന്നിന്റെ ആലസ്യവും കാരണം പതുക്കെ എന്റെ കൺപോളകൾ കൂമ്പി വന്നു.
കണ്ണുകളടച്ച് പതുക്കെ മയക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ഫോൺ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചത്. നോക്കിയപ്പോ സബീനത്തയാണ്. ഞാൻ കോൾ എടുത്തു.
“ഹലോ ഷാജൂ… എന്താടാ നിനക്ക് എന്ത് പറ്റി? രാവിലെ ഉമ്മയെ വിളിച്ചപ്പോഴാണ് നിനക്ക് നല്ല പനിയാണെന്ന് അറിഞ്ഞത്. അതാ ഇപ്പോൾ വിളിച്ചത്,” സബീനത്തയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു കരുതലും വാത്സല്യവുമുണ്ടായിരുന്നു.
“അതെ താത്തേ… ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി വന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ ഗുളിക കഴിച്ചു കിടക്കുകയാണ്. എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും വയ്യ,” ഞാൻ പതുക്കെ മറുപടി നൽകി.
“അയ്യോ… എങ്കിൽ നീ കൂടുതൽ സംസാരിക്കണ്ട. നന്നായി റെസ്റ്റ് എടുക്ക്. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഇത്താത്തയെ വിളിക്കണം കേട്ടോ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത ഫോൺ വെച്ചു.
സബീനത്തയുടെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടതും, റീന മിസ്സിന്റെ വശ്യമായ രൂപം മനസ്സിൽ
കണ്ടുകൊണ്ടും ഞാൻ പതുക്കെ ആഴമേറിയ നിദ്രയിലേക്ക് ആണ്ടുപോയി. മരുന്നിന്റെ ലഹരിയിൽ ബോധം മറയുമ്പോഴും, വരാനിരിക്കുന്ന ആവേശകരമായ നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ എന്റെ ഉറക്കത്തിലും ലഹരി പടർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.മരുന്നിന്റെ ലഹരിയിൽ ആഴത്തിലുള്ള നിദ്രയിലായിരുന്നു ഞാൻ.
കണ്ണുകൾ പതുക്കെ തുറക്കുമ്പോൾ മുറിയിൽ സന്ധ്യാവെളിച്ചം പടർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സമയം നോക്കിയപ്പോൾ അഞ്ചു മണിയായിരിക്കുന്നു. മരുന്നിന്റെ ഫലം കൊണ്ടാകാം, ശരീരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന കടുത്ത വിറയലും തലവേദനയും ഇപ്പോൾ പമ്പ കടന്നിരുന്നു. പനി കുറഞ്ഞതിന്റെ ആശ്വാസത്തിൽ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ആദ്യം തന്നെ കൈകൾ പോയത് തലയ്ക്കൽ ഇരുന്നഫോണിലേക്കാണ്.