’ഈ വസ്ത്രം എനിക്ക് കുറച്ച് ടൈറ്റ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു കുട്ടൂ… ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ,’ എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത വീണ്ടും തന്റെ വസ്ത്രം വയറിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്നും താഴേക്ക് വലിച്ചിട്ടു. ആ സമയത്ത് സബീനത്തയുടെ കണ്ണ് എന്റെ നോട്ടത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ഞാൻ അത് നോക്കുന്നത് സബീനത്ത അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എങ്കിലും അതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ
സബീനത്ത ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി. ‘എന്താടാ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? വസ്ത്രം ശരിയാക്കുന്നത് നീ ആദ്യമായിട്ടാണോ കാണുന്നത്?’ എന്ന് ചോദിച്ച് സബീനത്ത വീണ്ടും എന്നെ കളിയാക്കി. സബീനത്തയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ മാറ്റിയെങ്കിലും, എന്റെ ഉള്ളിൽ ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രം ശരിയാക്കുന്ന സബീനത്തയുടെ ആ ചലനങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു.”
ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ആ വല്ലാത്തൊരു അന്തരീക്ഷം മുറുകി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടത്. ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ കുഞ്ഞ് ഉച്ചത്തിൽ കരയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
കരച്ചിൽ കേട്ടതും സബീനത്ത പെട്ടെന്ന് ജാഗ്രതയിലായി. ‘അയ്യോ, മോൻ എഴുന്നേറ്റു എന്ന് തോന്നുന്നു,’ എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത തിടുക്കത്തിൽ
എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴും ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രം അവരുടെ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു തന്നെയായിരുന്നു നിൽക്കുന്നത്. ധൃതിയിൽ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ആ വസ്ത്രം ഒന്നുകൂടി മുറുകി.
സബീനത്ത വേഗം മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ സ്നാക്സും കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഇരുന്നു പോയി. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന ആ ഒരു വല്ലാത്ത ലോകത്ത് നിന്നും ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പുറത്തു വന്നതുപോലെ തോന്നി. സബീനത്ത മുറിക്കുള്ളിൽ ചെന്ന് കുഞ്ഞിനെ എടുക്കുന്നതും, അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതും എനിക്ക് അടുക്കളയിലിരുന്ന് കേൾക്കാമായിരുന്നു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുഞ്ഞിനെ കയ്യിലെടുത്ത് കൊണ്ട് സബീനത്ത
തിരികെ ഹാളിലേക്ക് വന്നു. കുഞ്ഞിനെ തോളിൽ വെച്ച് പതുക്കെ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, സബീനത്തയുടെ ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രം കുഞ്ഞിന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് പതുക്കെ വലിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സബീനത്ത എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ‘ഇവൻ എഴുന്നേറ്റാൽ പിന്നെ എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല കുട്ടൂ…’
സബീനത്ത കുഞ്ഞിനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി അവന് ഭക്ഷണം കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി. കുഞ്ഞിന് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നതിനിടയിലും സബീനത്ത എന്നോട് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുഞ്ഞ് ഇടയ്ക്കിടെ സബീനത്തയുടെ ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രത്തിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാഴ്ചകളിൽ നിന്നും കണ്ണ് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ അവിടെ ഇരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് പുറത്ത് ഉമ്മയുടെ ശബ്ദം
കേട്ടത്. ‘സബീനൂ… കുട്ടൂ…’ എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് ഉമ്മ അകത്തേക്ക് കടന്നു വന്നു. ഉമ്മയെ കണ്ടതും ഞാൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. സബീനത്തയും ഉമ്മയെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
’ആഹാ, നിങ്ങൾ ഇവിടെ സംസാരത്തിലായിരുന്നോ? പഠിത്തമൊക്കെ കഴിഞ്ഞോ?’ ഉമ്മ ചോദിച്ചു.
’കഴിഞ്ഞു ഉമ്മച്ചി, ഞങ്ങൾ കുറച്ചു നേരം ടിവി കണ്ട് ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു,’ സബീനത്ത മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഉമ്മ വന്നതോടെ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് അത്ര ശരിയല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. മാത്രമല്ല, സബീനത്തയുടെ ആ നോട്ടങ്ങളും കളിയാക്കലുകളും കാരണം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായ പരവേശത്തിന് ഒരു മാറ്റം വേണമായിരുന്നു. ‘എന്നാൽ ശരി ഇത്ത, ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ. ബാക്കി നമുക്ക് നാളെ
നോക്കാം,’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ ബാഗും എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
പോകുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. സബീനത്ത എന്നെ നോക്കി അപ്പോഴും ആ വശ്യമായ ചിരി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ‘നാളെ നേരത്തെ വരണേ കുട്ടൂ…’ എന്ന് സബീനത്ത വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രവും, കസേരയിൽ നിന്ന് മറിഞ്ഞു വീണപ്പോൾ സബീനത്ത കണ്ട ആ കാഴ്ചയും മാത്രമായിരുന്നു. നാളെ വീണ്ടും സബീനത്തയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ എന്തായിരിക്കും സംഭവിക്കുക എന്നോർത്ത് എന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”