സബീനത്ത പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ മുഖാമുഖം നിൽക്കുകയാണ്. വളരെ കുറഞ്ഞ അകലം മാത്രം. സബീനത്തയുടെ ശ്വാസം എന്റെ മുഖത്ത് അടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ‘മിടുക്കനാണല്ലോ കുട്ടൂ…’ സബീനത്ത ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവരുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ മുഖത്തായിരുന്നില്ല, പകരം ഞാൻ വീണപ്പോൾ കണ്ട ആ മാറ്റം പാന്റിനുള്ളിൽ വീണ്ടും വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
സബീനത്ത പാക്കറ്റ് എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങുമ്പോൾ അവരുടെ
വിരലുകൾ എന്റെ കൈകളിൽ ഒന്ന് തഴുകി. ആ സ്പർശനം എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പോലെ കടന്നുപോയി. സബീനത്ത അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് ആ പാക്കറ്റ് പൊട്ടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ‘വാ, നമുക്ക് ഇവിടുത്തെ ടേബിളിൽ ഇരുന്നു തന്നെ കഴിക്കാം,’ എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത അടുക്കളയിലെ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
സബീനത്ത ടേബിളിന് അപ്പുറം ഇരുന്നു. ഞാൻ സബീനത്തയ്ക്ക് അഭിമുഖമായും. സബീനത്ത സ്നാക്സ് എടുത്ത് കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ എന്നെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ‘എന്താ കുട്ടൂ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? കഴിക്കണ്ടേ?’ സബീനത്ത ചോദിച്ചു.”
സ്നാക്സ് ഓരോന്നായി കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ സബീനത്ത പെട്ടെന്ന് സംസാരത്തിന്റെ വിഷയം മാറ്റി. ‘അല്ല കുട്ടൂ, നിന്റെ കോളേജിലെ
കൂട്ടുകാരൊക്കെ എങ്ങനെയുണ്ട്? നീ നേരത്തെ പറഞ്ഞ നിന്റെ ആ ഫ്രണ്ടിന്റെ കാര്യമൊക്കെ എന്തായി?’
സബീനത്ത വളരെ സാധാരണ രീതിയിലാണ് ചോദിക്കുന്നതെങ്കിലും, ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രം ധരിച്ച് അവർ എന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് കൃത്യമായി മറുപടി പറയാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
’അവരൊക്കെ സുഖമായിരിക്കുന്നു ഇത്ത. എല്ലാവരും ഇപ്പോ പഠനത്തിന്റെ തിരക്കിലാ…’ ഞാൻ പറഞ്ഞു.
’നിന്റെ ആ കൂട്ടുകാരൊക്കെ വൈകുന്നേരം സിനിമയ്ക്കൊക്കെ പോകാറില്ലേ? നീ അവരുടെ കൂടെ കറങ്ങാൻ ഒന്നും പോകാറില്ലേ? അതോ എന്നും ഇങ്ങനെ പുസ്തകവും പിടിച്ചിരിക്കുകയാണോ?’ സബീനത്ത ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. സബീനത്ത ഇടയ്ക്കിടെ സ്നാക്സ് എടുത്ത് വായിലേക്ക് ഇടുന്നതിനൊപ്പം
ടേബിളിൽ കൈകൾ കുത്തി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ സമയം സബീനത്തയുടെ ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രത്തിന് മുകളിലൂടെ അവരുടെ തോൾ ഭാഗവും ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകളും വല്ലാതെ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു.
’നിന്റെ കൂടെ പഠിക്കുന്ന ആൺപിള്ളേരുടെ സ്വഭാവം ഒന്നും എനിക്ക് അറിയില്ലെന്ന് വേണ്ട. അവരൊക്കെ ഓരോ പെൺകുട്ടികളുടെ പുറകെ നടക്കുന്നുണ്ടാവും. നീ മാത്രം എന്താ ഇങ്ങനെ ഒരു മിണ്ടാപ്പൂച്ചയെപ്പോലെ നടക്കുന്നത്?’ സബീനത്തയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഞാൻ വളരെ സാധാരണമായ കാര്യങ്ങൾ മറുപടിയായി പറഞ്ഞെങ്കിലും, സബീനത്തയുടെ കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ എന്റെ മുഖത്തുനിന്നും താഴേക്ക് പാളിപ്പോകുന്നത് ഞാൻ
ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സബീനത്ത തന്റെ മുടിയിഴകൾ പതുക്കെ ചെവിക്ക് പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കി വെച്ചു. ‘നീ ഇങ്ങനെ പാവമായി നടന്നാൽ മതിയോ? നിനക്കും വേണ്ടേ ഒരല്പം കുസൃതിയൊക്കെ…’ എന്ന് പറഞ്ഞ് സബീനത്ത എന്നെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി.”
സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ സബീനത്തയ്ക്ക് ആ ഇറുകിയ വസ്ത്രം വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. പ്രത്യേകിച്ച് ആ സ്നാക്സ് കഴിക്കാൻ വേണ്ടി ടേബിളിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നപ്പോൾ വസ്ത്രം ശരീരത്തോട് വല്ലാതെ മുറുകി നിന്നു.
’എന്തോ ഒരു മുറുക്കം പോലെ…’ സബീനത്ത പതുക്കെ പിറുപിറുത്തു.
എന്റെ കൺമുന്നിൽ വെച്ചുതന്നെ സബീനത്ത തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് ആ വസ്ത്രം തോളിൽ നിന്നും മാറത്തുനിന്നും പതുക്കെ വലിച്ചു
നീക്കാൻ (Loose) ശ്രമിച്ചു. ആ വസ്ത്രം അല്പം അയക്കാൻ വേണ്ടി സബീനത്ത ശരീരം ഒന്ന് വെട്ടിച്ചപ്പോൾ, ആ ഇറുകിയ തുണിക്കുള്ളിലെ ശരീരത്തിന്റെ ചലനങ്ങൾ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂട്ടി. സബീനത്ത വസ്ത്രം വലിച്ച് ശരിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്തോറും അതിന്റെ വടിവുകൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞു വരികയായിരുന്നു.