ഞാൻ: “അളവ് തീരുമാനിക്കുന്നതല്ല
മിസ്സേ… നല്ലൊരു സൗഹൃദത്തിന്റെ പുറത്ത് മിസ്സിനെ കൂടുതൽ സുന്ദരിയായി കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ട് പറയുന്നതാ. മിസ്സ് ഒന്ന് പരീക്ഷിച്ചു നോക്കൂ… മിസ്സിനെ കാണാൻ അപ്സരസ്സിനെപ്പോലെ ഉണ്ടാകും.”
എന്റെ ആ പുകഴ്ത്തൽ കേട്ടപ്പോൾ മിസ്സിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
റീന മിസ്സിന്റെ ഉള്ളിലെ ഗൗരവം പൂർണ്ണമായും മാറിയിട്ടില്ലെന്ന് ആ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ, മിസ്സ് ഇപ്പോൾ എന്നോട് തർക്കിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത് ഒരു നല്ല ലക്ഷണമായാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.
ഞാൻ സാരിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ മിസ്സ് ഒന്ന് മൂളി. എന്നിട്ട് അല്പം ഗൗരവം കലർന്ന പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു.
റീന മിസ്സ്: “അപ്പോൾ സാരി മാത്രമല്ല,
മോഡേൺ ഡ്രസ്സും എനിക്ക് ചേരുമെന്നാണോ നീ പറയുന്നത്? ഏതാണ് ഷാജൂ ആ മോഡേൺ ഡ്രസ്സുകൾ? നീയിത് എവിടെപ്പോയി പഠിച്ചതാ?”
ഞാൻ മിററിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ മിസ്സ് പുരികം ചുളിച്ചു എന്നെ നോക്കുകയാണ്.
റീന മിസ്സ്: “നിനക്ക് ഫാഷൻ ഡിസൈനിംഗിന് പോയാൽ പോരായിരുന്നോ? എന്തിനാടാ ഈ കോഴ്സിന് ചേർന്ന് വെറുതെ സമയം കളയുന്നത്? എന്റെ വസ്ത്രത്തിന്റെ അളവും സ്റ്റൈലും നോക്കി നടക്കാൻ നല്ല വിവരമുണ്ടല്ലോ നിനക്ക്!”
മിസ്സ് എന്നെ കളിയാക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായെങ്കിലും ഞാൻ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല. ഞാൻ വണ്ടി പതുക്കെ ഒന്നു കൂടി വേഗത കുറച്ചു.
ഞാൻ: “മിസ്സേ… ഫാഷൻ ഡിസൈനിംഗ് പഠിക്കണമെന്നൊന്നുമില്ല ഒരു പെണ്ണിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭംഗി
തിരിച്ചറിയാൻ. മിസ്സിനെപ്പോലെ നല്ല ഉയരവും വിരിഞ്ഞ ശരീരവുമുള്ള ഒരാൾക്ക് മുട്ടു വരെ നിൽക്കുന്ന വൺപീസോ അല്ലെങ്കിൽ നല്ല ടൈറ്റ് ആയ ജീൻസും ടോപ്പും ഒക്കെ ഇട്ടാൽ… പടച്ചോനെ, മിസ്സിനെ കണ്ടാൽ ഏതെങ്കിലും സിനിമയിലെ നായികയാണെന്നേ പറയൂ. മിസ്സ് എപ്പോഴും ഈ ലൂസ് ആയ ചുരിദാർ ഇട്ട് ആ ഭംഗി വെറുതെ കളയുകയാ.”
റീന മിസ്സ്: (ഒന്ന് കടുപ്പത്തിൽ) “ഷാജൂ! നീ നിന്റെ പരിധി മറക്കരുത് കേട്ടോ. ജീൻസും ടോപ്പും ഒക്കെ ഇട്ട് വരാൻ ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയല്ല. നീയൊരു സ്റ്റുഡന്റ് ആണെന്ന ബോധം വേണം.”
ഞാൻ: “അതാണ് മിസ്സേ ഞാൻ പറഞ്ഞത്, നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം ഇത് കേട്ടാൽ മതിയെന്ന്. മിസ്സിന്റെ ഈ ഗൗരവം ഒക്കെ വെറുതെയാ. മിസ്സിന്റെ
ഉള്ളിൽ പുറത്തു കാണിക്കാത്ത വളരെ മോഡേൺ ആയ ഒരു സ്ത്രീ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. ആ രൂപത്തിന് ചേരുന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ചാൽ മിസ്സ് ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ ടീച്ചറായി മാറും.”
എന്റെ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ മിസ്സ് കുറച്ചു നേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ആ പരിഹാസം പതുക്കെ ഒരു ചിന്തയിലേക്ക് മാറുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. മിസ്സ് പതുക്കെ എന്റെ തോളിൽ ഒന്ന് തൊട്ടു.
മിസ്സ് എന്റെ തോളിൽ തൊട്ടെങ്കിലും അത് ഒരു അനുവാദമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എന്റെ സംസാരം നിർത്താൻ വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ശാസനയായിരുന്നു.
റീന മിസ്സ്: (ഗൗരവത്തിൽ) “ഷാജൂ… നീയീ പറയുന്നതൊക്കെ കേൾക്കാൻ നല്ല രസമുണ്ടാകും, പക്ഷെ അതൊന്നും പ്രായോഗികമല്ല. ടീച്ചർമാർക്ക് ഒരു മാന്യതയുണ്ട്. മോഡേൺ ആകുന്നത് മോശമാണെന്നല്ല, പക്ഷെ എന്റെ ഈ
വേഷമാണ് എനിക്ക് കംഫർട്ടബിൾ. നീയൊരു പത്തൊൻപത് വയസ്സുകാരന്റെ കണ്ണിലൂടെ കാണുന്നത് പോലെയല്ല ലോകം.”
മിസ്സ് അല്പം വിട്ടുമാറി തന്നെയാണ് ഇരിക്കുന്നത്. ഞാൻ പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
ഞാൻ: “മിസ്സേ… മാന്യത എന്നത് വസ്ത്രത്തിലല്ല, പെരുമാറ്റത്തിലാണ്. മിസ്സ് സ്വയം ഒരു ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയാണ്. ശരിക്കും മിസ്സിന് ആ പഴയ സാമ്പ്രദായിക രീതികളിൽ നിന്ന് ഒന്ന് മാറി ചിന്തിക്കാൻ ആഗ്രഹമില്ലേ? സത്യം പറയൂ മിസ്സേ… കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ എന്നെങ്കിലും മിസ്സിന് തോന്നിയിട്ടില്ലേ ‘ഞാൻ ഒന്ന് കൂടി സുന്ദരിയായി ഒരുങ്ങേണ്ടതായിരുന്നു’ എന്ന്?”