”അയ്യോ മിസ്സേ… എനിക്ക് ഈ ആകാംക്ഷയുടെ അസുഖം പണ്ടേ ഉള്ളതാ,” ഞാൻ വിടാതെ പറഞ്ഞു. “ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് കേൾക്കാതെ എനിക്ക് ഒരു സമാധാനവും കിട്ടില്ല. പ്ലീസ് മിസ്സേ… ഒന്ന് പറയൂ.”
മിസ്സ് പതുക്കെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “നിനക്ക് ഒട്ടും ക്ഷമയില്ലല്ലോ ഷാജു… കുറച്ചൊക്കെ ഒരു ‘പേഷ്യൻസ്’ വേണ്ടേ?”.
ഞാൻ വീണ്ടും നിർബന്ധിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മിസ്സ് ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി. മറ്റ് അധ്യാപകർ അവരുടെ സംസാരത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. മിസ്സ് പതുക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് ആഞ്ഞു നിന്ന് മന്ത്രിച്ചു, “വലിയ കാര്യമൊന്നുമില്ലടാ… എന്റെ വണ്ടി നീ അല്ലെ രാവിലെ വർക്ക്ഷോപ്പിൽ
കൊടുത്തത്? എനിക്ക് ആ വർക്ക്ഷോപ്പ് എവിടെയാണെന്ന് കൃത്യമായി അറിയില്ല. അതുകൊണ്ട് ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ എന്നെ അവിടെ ഒന്ന് ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാമോ എന്ന് ചോദിക്കാൻ വേണ്ടിയാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്.”
ഇത് കേട്ടതും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ലഡ്ഡു പൊട്ടി! വൈകുന്നേരം മിസ്സിനെ എന്റെ ബുള്ളറ്റിൽ ഒന്നുകൂടി കിട്ടുമല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. ഞാൻ അറിയാതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു പോയി.
എന്റെ ആ അമിതമായ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ മിസ്സ് ഒന്ന് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. “ഇതിനിപ്പോൾ ഇത്രമാത്രം സന്തോഷിക്കാൻ എന്താ ഉണ്ടായത് ഷാജു?” മിസ്സ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ ഒട്ടും പതറാതെ മറുപടി കൊടുത്തു, “അല്ല മിസ്സേ… ഒരാളെ സഹായിക്കുക എന്ന് പറയുന്നത് എനിക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമാണ്.
പ്രത്യേകിച്ച് മിസ്സിനെപ്പോലെ ഒരാളെ സഹായിക്കാൻ കിട്ടുന്ന അവസരം ഞാൻ എങ്ങനെ വേണ്ടെന്ന് വെക്കും? അത് ആലോചിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ സന്തോഷമാ.”
എന്റെ ആ മറുപടി കേട്ട് മിസ്സ് നാണത്തോടെ ഒന്ന് തല താഴ്ത്തി പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് ഞാൻ ശബ്ദം ഒന്നുകൂടി താഴ്ത്തി മിസ്സിന്റെ കണ്ണ് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “പിന്നെ മിസ്സേ… രാവിലെ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ഈ ഡ്രസ്സിനേക്കാൾ മിസ്സിന് സാരിയാണ് ചേരുന്നതെന്ന്. അത് ഞാൻ ഇപ്പോഴും തിരുത്തുന്നില്ല… പക്ഷേ, ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ, മിസ്സ് ഇന്ന് ഈ മുടി ഇങ്ങനെ അഴിച്ചിട്ടത് കാണാൻ വല്ലാത്തൊരു ചേലുണ്ട് കേട്ടോ. ആ ഒരു മാറ്റം മിസ്സിന്റെ ഭംഗി ശരിക്കും കൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്.”
ഇന്നലെ ഞാൻ കൊടുത്ത കുറിപ്പ് ഓർമ്മയുള്ളതുകൊണ്ട്, എന്റെ ആ പുകഴ്ത്തൽ കേട്ടതും മിസ്സിന്റെ
വെളുത്ത മുഖം പെട്ടെന്ന് നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു. മിസ്സ് പതുക്കെ തന്റെ അഴിച്ചിട്ട മുടിയിൽ ഒന്ന് വിരലോടിച്ചു കൊണ്ട് നോട്ടം താഴേക്ക് മാറ്റി.
”നീ വല്ലാത്തൊരു ടൈപ്പ് ആണല്ലോ ഷാജു,” എന്ന് മിസ്സ് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. “മതി പുകഴ്ത്തിയത്, ഇനി നീ പോയി ലഞ്ച് കഴിക്ക്. വൈകുന്നേരം കാണാം.”
സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ നിന്നും റീന മിസ്സിന്റെ ആ നാണം കലർന്ന ചിരിയും കണ്ട് ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് വിസ്മയ വരാന്തയുടെ അറ്റത്ത് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടത്. അജയ് അപ്പോഴും ഗ്രൗണ്ടിലായിരുന്നു. അവൾ എന്നെ കണ്ടതും പതുക്കെ കണ്ണുകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
”ഷാജൂ… ലൈബ്രറി വരെ ഒന്ന് വരാമോ? എനിക്കൊരു ബുക്ക് എടുക്കാൻ നിന്റെ സഹായം വേണം,” അവൾ മറ്റുള്ളവർ കേൾക്കാൻ പാകത്തിൽ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ
മറ്റൊരു ദാഹമുണ്ടായിരുന്നു.
ലൈബ്രറിയുടെ ഏറ്റവും അറ്റത്തെ, പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ വിജനമായ മൂലയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്നു. എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
”എന്താ ഷാജൂ നിന്റെ ഉദ്ദേശം? ആ പുതിയ മിസ്സും നീയും തമ്മിൽ എന്താ പരിപാടി? ക്ലാസ്സിൽ അവൾ നിന്റെ ഡെസ്കിൽ വന്ന് ചാരി നിൽക്കുന്നതും നിന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നതും ഒക്കെ ഞാൻ കണ്ടതാ. സത്യം പറ… ആ മിസ്സിനെ നീ ഒന്ന് വളച്ചെടുക്കാൻ പ്ലാൻ ഉണ്ടോ?”
ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈ വെച്ച് അവളെ എന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞു പുണർന്നു. “അതൊക്കെ പോട്ടെടി… നീ എന്തിനാ ഇപ്പോൾ അതൊക്കെ ചോദിക്കുന്നത്?”