വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴി തിരിഞ്ഞ്, സ്വന്തം വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയ സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവൾ അപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്! പക്ഷേ അവൻ വിചാരിച്ചതുപോലെ അവൾ അവന്റെ വീട്ടിലേക്കല്ല വന്നത്; പകരം, തൊട്ടടുത്തുള്ള വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തുറന്ന് അവൾ അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോയി. സിദ്ധാർത്ഥിന് തന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അത്രയും നേരം ദൂരെ എവിടെയോ ഉള്ള ഒരാളാണെന്ന് കരുതിയ ആൾ ഇപ്പോൾ ഇതാ തന്റെ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിൽ!
അവൻ ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. അവിടെ ചായയിട്ടു കൊണ്ടിരുന്ന അമ്മയുടെ അരികിൽ ചെന്ന് കിതച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “അമ്മേ… നമ്മുടെ ആ അടുത്ത വീട്ടിൽ പുതിയ താമസക്കാർ ആരെങ്കിലും വന്നോ?”
അമ്മ: “ഹ്ഹ, എടാ അത് നിനക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാളാണ്.” (ചിരിക്കുന്നു)
ഞാൻ: “അതാരാ?”
അമ്മ: “എടാ, അത് നിന്റെ മീര ചേച്ചിയാണ്. അന്ന് അവളുടെ അച്ഛന് ട്രാൻസ്ഫർ ആയതുകൊണ്ട് പോയതാണ്. ഇപ്പോൾ തിരിച്ചുവന്നു. മീരയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ എന്തോ ഒരു ജോലിയുമുണ്ട് ഇവിടെ.
സിദ്ധാർഥ് പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് ഞെട്ടി. മീര ചേച്ചി! വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു. അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഒരു മിന്നായം പോലെ കടന്നുപോയി.
ഞാൻ: “മീര ചേച്ചിയോ? സത്യമാണോ അമ്മേ? അന്ന് പോയപ്പോൾ പിന്നെ ഒരു വിവരവും ഇല്ലായിരുന്നുല്ലോ.”
അമ്മ: “അതെടാ, അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഗവൺമെന്റ് ജോലി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ട്രാൻസ്ഫറായി ഇവിടെ അടുത്ത് തന്നെയാണ് ലഭിച്ചത്. അവൾ വൈകുന്നേരം വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും സിദ്ധാർഥിന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. മീരയെ കാണാൻ തനിക്ക് ഇത്രയേറെ ആഗ്രഹം തോന്നിയിരുന്നില്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു, കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള ഈ കൂടിക്കാഴ്ച എങ്ങനെയുണ്ടാകുമെന്ന ആകാംക്ഷ അവനിൽ അണപൊട്ടിയിരുന്നു.
അവൻ ജനാലയ്ക്കൽ പോയി മീരയുടെ വീടിന്റെ നേരെ നോക്കി നിന്നു. അവിടുത്തെ പഴയ തറവാട് വീടിന് എന്തോ ഒരു പുതുജീവൻ വെച്ചതുപോലെ അവന് തോന്നി. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ ഒരായിരം പടക്കങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പൊട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. ‘മീര…’ അവൻ ആ പേര് മനസ്സിൽ പതുക്കെ ഉരുവിട്ടു.
ജനാലയിലൂടെ അയൽവക്കത്തെ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, അവിടെ തന്റെ മുടി ഒതുക്കി ഗൗരവത്തിൽ എന്തോ ചെയ്യുന്ന മീരയെ അവൻ കണ്ടു. ഇനി മുതൽ ഓരോ ദിവസവും തുടങ്ങുന്നത് അവളെ കണ്ടുകൊണ്ടായിരിക്കുമല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി സിദ്ധാർത്ഥിന് ഉറക്കം വന്നില്ല. മീര ചേച്ചിയുമൊത്ത് പാടവരമ്പത്ത് ഓടിക്കളിച്ചതും, വാഴക്കൂമ്പിൽ നിന്ന് തേൻ നുകർന്നപ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ തേൻ പറ്റിപ്പിടിച്ചതും അവൻ ഓർത്തു. ആ തേൻ അവൾ അറിയാതെ തന്റെ വിരലുകൊണ്ട് തുടച്ചെടുത്തപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ നിമിഷം
അവളുടെ ചുണ്ടിലെ ചൂടും ആ മാർദ്ദവം ഓർത്ത് അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
**കഥയുടെ തുടർച്ച:**
ആ പഴയ ഓർമ്മകൾ സിദ്ധാർഥിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മധുരം നിറച്ചു. അന്ന് കുട്ടികളായിരുന്നപ്പോൾ അറിവില്ലാതെ ചെയ്ത ആ കുസൃതികൾ, ഇന്ന് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഓർക്കുമ്പോൾ അവന് വല്ലാത്തൊരു നാണം തോന്നി.
‘ഇപ്പോൾ മീര ചേച്ചിക്ക് എന്ത് മാറ്റമുണ്ടാകും? അവൾ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെയാണോ?’ അവൻ ആലോചിച്ചു. മീരയുടെ മുഖം അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. അന്ന് കണ്ട ആ കുട്ടിത്തം മാറിയിട്ടുണ്ടാകുമോ? അതോ പഴയതുപോലെ തന്നെയാണോ?
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ അവളെ ഒന്ന് കാണണമെന്ന് സിദ്ധാർഥിന് തോന്നി. ആ ആകാംക്ഷയോടെ അവൻ കിടക്കയിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. മീരയുടെ തിരിച്ചുവരവ് അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെ മാറ്റങ്ങളാണ് വരുത്താൻ പോകുന്നത് എന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു, എങ്കിലും ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.