ഈ ദിവസങ്ങളില് രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ ആ പഴയ ‘ഉപദേശകൻ’ എന്ന മുഖംമൂടി പൂർണ്ണമായും അഴിഞ്ഞുവീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ
പുറത്തേക്കൊ അല്ലെങ്കില് ബാത്ത്റൂമിലൊ
മറ്റോ പോയിരിക്കുന്ന സമയങ്ങൾ നോക്കിയാണ് ചേട്ടന് ഓരോ ദിവസവും ഓരോ പുതിയ വാക്കുകളിലൂടെ തന്റെ ഉള്ളിലുള്ളത് പുറത്തേക്ക് വിട്ടിരുന്നത്.
പിന്നീടുള്ള ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ രാമേന്ദ്രേട്ടൻ കുറച്ചുകൂടി കൺട്രോൾ ചെയ്താണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. അവൾ ആ സാറ്റിൻ ഡ്രസ്സിൽ പോകുമ്പോൾ ചേട്ടന് പതുക്കെ പറയും:
“എന്താ മോള് ഇത്, പുതിയ ഡ്രസ്സൊക്കെ കൊള്ളാമല്ലോ… കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്.”
എന്നാൽ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ സംസാരത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറി; അതിരു കുറച്ചുകൂടി വിട്ടുതുടങ്ങി. ഞാൻ ഇല്ലാത്ത ആ അവസരങ്ങൾ നോക്കി ചേട്ടന് കസേരയിൽ ഇരുന്ന് കുറച്ചുകൂടി സ്വാതന്ത്രതോടെ പറഞ്ഞു:
“ഇതുപോലെയുള്ള ഡ്രസ്സുകളൊക്കെ ഇട്ടു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഞങ്ങളെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് എങ്ങനെയാ
ഇവിടെ സമാധാനമായി ഇരിക്കാൻ പറ്റുക? ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും നിന്റെ സൗന്ദര്യം കൂടിവരികയാണല്ലോ…” എന്ന് കള്ളച്ചിരിയോടെ പറയും.
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ചേട്ടന് അതിലും അപ്പുറത്തേക്ക് കടന്നു. ഒട്ടും മടിയില്ലാതെ പറയാൻ തുടങ്ങി: “രാത്രിയായാൽ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോഴും ഈ രൂപം തന്നെയാണ് മനസ്സിൽ വരുന്നത്…..”
എന്ന് കൂടുതൽ ബോൾഡായി സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി. ശ്രീരാഗും ഫാസിലും ആ സംസാരങൾക്ക് ആവേശത്തോടെ പിന്തുണ നൽകി കമെന്റ് അടിക്കും.
അവളും അതൊന്നും ഗൗരവത്തിൽ എടുക്കാതെ, ആ നോട്ടങ്ങളും ദിവസേന കൂടിവരുന്ന ആ കമന്റുകളും പൂർണ്ണമായി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവിടം വിടും.അവളുടെ ആ മൗനത്തില് ഉള്ള ചിരി ആണ് അവര്ക്ക് കൂടുതൽ ഇങ്ങനത്തെ വാക്കുകള് പറയാന് ഉള്ള
ധൈര്യം വരുന്നത്.
ഞാൻ തിരികെ റൂമിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, ഹൻസിബ നേരെ എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് അവർ പറഞ്ഞ ഡയലോഗുകളും കാര്യങ്ങളും ഒക്കെ എനിക്ക് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വിവരിച്ചുതരും.
ഞങ്ങളുടെ റൂമിൽ ആവട്ടെ, കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ചൂടുപിടിച്ചു. “ഞാൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ രാമേന്ദ്രേട്ടൻ നിന്നോട് അങ്ങനെയാണോ പറഞ്ഞത്? രാത്രി കിടക്കുമ്പോഴും എന്റെ രൂപമാണെന്നൊക്കെയാ ചേട്ടന് പറയുന്നത് കേട്ടോ!
അവരുടെയൊക്കെ കൺട്രോൾ പൂർണ്ണമായി പോയിരിക്കുകയാണ്…” എന്ന് അവള് പറയുമ്പോൾ,എനിക്ക് വല്ലാതെ മൂട് ആവുകയും എന്റെ കുണ്ണ കൂടുതൽ കമ്പി ആവുകയും ചെയ്യും, ഈ സമയം അവള് എന്റെ തോളിൽ കിടന്നുകൊണ്ട്, “പിന്നില്ലാതെ, നീ ഇല്ലാത്ത സമയം നോക്കി അവരൊക്കെ എന്നെ നോക്കുന്ന കണ്ണും ആ പറയുന്ന ഡയലോഗും കേൾക്കുമ്പോൾ
എനിക്കും വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയാണ്…” എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ കൂടുതൽ പ്രകോപിപ്പിക്കും.
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. ഒടുവിൽ ശ്രീരാഗിനും ഫാസിലിനും അവരുടെ നാട്ടിലേക്ക് വെക്കേഷന് പോകേണ്ട സമയവും എത്തിക്കഴിഞ്ഞു.
അവർ പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ, ആ ഫ്ലാറ്റിൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്ന ചൂടും ആവേശവും അല്പം കുറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. എന്നാൽ ആ ദിവസങ്ങളിലെല്ലാം ഹൻസിബ അവരുടെ മുന്നിൽ കാണിച്ച ആ കളികളും, അവൾ അണിഞ്ഞ ഇറുകിയ വേഷങ്ങളുമൊക്കെ ആ രണ്ട് ചെറുപ്പക്കാരുടെ മനസ്സിൽ മായാത്ത ഓർമ്മകളായി മാറിയിരുന്നു.
അവർ ബാഗുകളൊക്കെ പാക്ക് ചെയ്ത്
ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നും ഇറങ്ങാൻ നേരം, ഹൻസിബയെ ഒന്നു നോക്കാൻ പോലും അവർ മറന്നില്ല. ഫാസിലിന്റെയും ശ്രീരാഗിന്റെയും കണ്ണുകളിൽ അപ്പോഴും ആഗ്രഹങൾ ബാക്കി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ യാത്ര പറഞ്ഞ് പടിയിറങ്ങി പോയതോടെ, ആ ഫ്ലാറ്റിൽ ഞാനും ഹൻസിബയും രാമേന്ദ്രന് ചേട്ടനും മാത്രം ആയി.