ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ചെറിയമ്മേടെ പുറകിൽകൂടി നടന്നു. ഹോ… അവരുടെ ആ വിടർന്നു തള്ളിയ ചന്തികൾ സാരിക്ക് മേലെ അങ്ങനെ തള്ളി നിൽക്കുന്നതും, നടക്കുമ്പോൾ അവ ഒരു പ്രതേക രീതിയിൽ ഇളകിയാടുന്നതും കാണാൻ നല്ല രസമുണ്ട്.
അങ്ങനെ ഞാൻ അച്ചന്റെ മുറിയിൽ എത്തി. അവിടെ അമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അനന്തരാമൻ : കണ്ണാ…
ഞാൻ ചെന്ന് അച്ചന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്നു.
ഞാൻ : അച്ചാ…
അനന്തരാമൻ : കണ്ണാ…. ഈ തറവാട്ടിൽ വെച്ച് ആർക്കും കിട്ടാത്ത ഭാഗ്യമാണ് നിനക്ക് കിട്ടിയത്. കാരണവർ ആയിരുന്നവർക്ക് വരെ ഇതുവരെ നാഗയ്ക്ഷിയെ മനുഷ്യ രൂപത്തിൽ കാണാൻ കിട്ടിയിട്ടില്ല. എന്നാൽ നിനക്കോ, കാണാൻ മാത്രമല്ല… ദേവിയുടെ സാമിപ്യം വരെ ലഭിച്ചു.
ഞാൻ അതുകേട്ട് ചിരിച്ചു.
അനന്തരാമൻ : നമ്മുടെ തറവാടിന്റെ ഭാഗ്യമാണ്. ഇനി കാരണവർ സ്ഥാനം കൂടി ഏറ്റു വാങ്ങണം.
ഞാൻ : ശരിയച്ചാ…
അനന്തരാമൻ : കൂടെ ദാസിമാരെ നീ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കണം.
ഞാൻ : ശരി… ദാസിമാർ എന്തിനാണ് അച്ചാ.
അനന്തരാമൻ : ഈ വരുന്നു കറുത്ത വാവ് മുതൽ നാഗയക്ഷിയെ നിനക്ക് കാണാൻ പറ്റില്ല.
ഞാൻ : പക്ഷെ… ഞാൻ മനസിൽ വിചാരിച്ചാൽ മുന്നിൽ എത്തുമെന്ന് പറഞ്ഞു.
അനന്തരാമൻ : കാണാം… ആഗ്രങ്ങൾ അറിയിക്കാം. നടത്തി തരും. പക്ഷെ പ്രീതി പെടുത്താൻ പറ്റില്ല. അതിന് അടുത്ത കറുത്ത വാവ് വരെ കാക്കണം.
ഞാൻ : അതെയോ.
മഹേശ്വരി : ഹോ…. ചെക്കന്റെ മുഖം വാടിയല്ലോ.
അതുകേട്ട് അമ്മ കള്ള ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കുനുണ്ട്.
അനന്തരാമൻ : അതുകൊണ്ട്… നാഗയക്ഷിയെ സ്ത്രീ രൂപത്തിൽ ആവാഹിച്ച് അവരുമായി ബന്ധപെടേണം. അതിനാണ് ദാസിമാർ.
ഞാൻ : അങ്ങനെയാണല്ലെ.
അനന്തരാമൻ : ഇപ്പോഴുള്ള മൂന്ന് ദാസിമാർ എന്തായാലും ഉണ്ടാവും. പിന്നെ കാരണവർ സ്ഥാനം ഒഴിയുന്ന ചെറിയമ്മയും. പിന്നെ ആരെ വേണം എന്ന് നീ പറഞ്ഞാൽ മതി.
അതുകേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി. കാരണം ഇപ്പൊ ഉള്ളത് അമ്മയും മാമിയും ആയിരുന്നു. അപ്പോൾ മൂന്ന് പെരുമായും ഞാൻ ശാരീരിക ബന്ധം പുലർത്തണം എന്നല്ലേ അച്ചൻ പറഞ്ഞത്.
സാവിത്രി : ഞാൻ എങ്ങനെയാ.
അമ്മ ഒരു ചമ്മലോടെ ചോദിച്ചു.
അനന്തരാമൻ : വേണം… അതാണ് കീഴ്വഴക്കം. കണ്ണാ… പിന്നെ രണ്ട് മുഖ്യ ദാസിമാരെയും തിരഞ്ഞെടുക്കണം. അവരാവും കണ്ണന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നോക്കുന്നത്. കണ്ണനെ കഴിഞ്ഞാൽ അവർക്കായിരിക്കും ഈ തറവാട്ടിൽ സ്ഥാനം.
ഞാൻ : മ്മ്…
അനന്തരാമൻ : നിന്റെ ചെറിയമ്മക്ക് ദാസ്സന്മാരായി, ചെറിയമ്മേടെ അനിയൻ വിഷ്ണുരാമനും മകൻ ആദർശും ആയിരുന്നു.
അതുകേട്ടപ്പോൾ ചെറിയമ്മേടെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ള ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോൾ ചെറിയമ്മ അവരുമായി കളിച്ചിട്ടുണ്ട്. അമ്മയും മോശമല്ല. എല്ലാം ഞാൻ അന്ന് രാത്രി കണ്ടതല്ലേ. ഇത്രയും നാൾ ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്ന ചെറിയമ്മേടെ മുഖത്ത് അങ്ങനെ ഒരു ഭാവം ഞാൻ ആദ്യമായി കാണുകയാണ്.
അനന്തരാമൻ : പ്രതിഷ്ടാ മുറിയിലെ ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞാ പിന്നെ ഇവിടെ, ഈ മുറിയിലാണ് ചടങ്ങ്. ദസിമാരോടൊത്തുള്ള ചടങ്ങ് അവരുടെ ഭർത്താക്കാന്മാരുടെ അടുത്തും. കന്യകയാണെൽ പ്രതിഷ്ഠമുറിയിൽ തന്നെയും ആവണം.
ഞാൻ : മ്മ്…
എനിക്ക് അദിക്കമൊന്നും മനസിലായില്ല എങ്കിലും ഞാൻ മൂളലോടെ സമ്മതം അറിയിച്ചു.
മഹേശ്വരി : കേട്ടില്ലേ സാവിത്രി… അച്ചന്റെ മകന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് തന്നെ വേണം എന്ന്, മകനുമായി.
അതുകേട്ടതോടുകൂടി എനിക്ക് എല്ലാതും മനസ്സിലായി. പക്ഷെ അപ്പോഴും ഞാൻ അറിയാത്തപോലെ നിന്നു.
അനന്തരാമൻ : കണ്ണാ… രണ്ടും നല്ല ഉരുപിടിക്കളാ. അറിഞ്ഞങ് ചെയ്തോണം.
സാവിത്രി : ശ്ശോ… ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്കു.
മഹേശ്വരി : ഹോ…. എന്താ നാണം സാവിത്രിക്ക്.
സാവിത്രി : ഞാൻ പോണു.
അതും പറഞ്ഞു അമ്മ പുറത്തേക്ക് പോയി.
മഹേശ്വരി : കണ്ണാ… ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. ചെറിയമ്മേടെ റൂമിലേക്ക് വാ.
Continue