അവർ വേഗം വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചു. മീര കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി തന്റെ നനഞ്ഞ മുടി പതുക്കെ ഒതുക്കി. മുഖത്തെ ആ ചുവപ്പും പ്രണയത്തിന്റെ ലഹരിയും അമ്മ കണ്ടുപിടിക്കുമോ എന്ന പേടി അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ അവർ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി.
ഭക്ഷണമേശയിൽ അമ്മ അവർക്കായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. മീര തല താഴ്ത്തി അർജുന് പിന്നാലെ ചെന്ന് ഇരുന്നു. ഇഡ്ഡലിയും ചമ്മന്തിയും വിളമ്പുമ്പോൾ അമ്മ മീരയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ ഉറ്റുനോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ എന്താ മീരേ കുളിമുറിയിൽ ഇത്ര നേരം ചെയ്തത്? രണ്ടുപേരും കൂടി അവിടെ പാട്ട് കച്ചേരി ആയിരുന്നോ?” അമ്മയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ട് മീരയുടെ തൊണ്ടയിൽ ഇഡ്ഡലി കുടുങ്ങി. അവൾ വെള്ളത്തിനായി പരതി. അർജുൻ മേശയ്ക്ക് താഴെ മീരയുടെ തുടയിൽ തന്റെ കാൽ കൊണ്ട് പതുക്കെ ഒന്ന് തലോടി. ആ സ്പർശനം മീരയിൽ ഒരു വല്ലാത്ത തരിപ്പ് ഉണ്ടാക്കി.
അവൾ അർജുനെ കണ്ണുരുട്ടി നോക്കിയെങ്കിലും, അവൻ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ വലിയൊരു കഷ്ണം ഇഡ്ഡലി വായിലേക്ക് വെച്ച് അമ്മയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. പ്രണയത്തിന്റെ ആ വലിയ രഹസ്യം ഉള്ളിലൊതുക്കി, അമ്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഒരു കള്ളക്കളിയുമായി അവർ ആ പ്രഭാതം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.
പ്രാതൽ കഴിഞ്ഞ് കൈകഴുകി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അമ്മ ആ വിഷയം വീണ്ടും എടുത്തത്. “ഇന്നെന്താ പരിപാടി മക്കളേ? ഇന്നലെ ആ അമ്മാവന്റെ വീട്ടിലെ വിരുന്ന് മുടങ്ങിയതാ. ഇപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് പോയാലോ? അവർ കാത്തിരിക്കുകയാവും.”
അർജുൻ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞു, “അത് പറ്റില്ല അമ്മേ. ഇന്ന് എന്റെ കൂട്ടുകാർ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. അങ്ങോട്ട് പോകണം.”
“എവിടെ? ആ ക്ലബ്ബിലാണോ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
“അതെ, അവിടെത്തന്നെ.” അർജുൻ പറഞ്ഞു തീർന്നതും അവന്റെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. അർജുന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്താണ്. “ടാ, 11 മണിക്ക് നിങ്ങളെ കൂട്ടാൻ കാർ വരും. റെഡിയായി ഇരുന്നോ. മീരയെയും കൂട്ടണം കേട്ടോ,” ഫോണിന്റെ മറുതലയ്ക്കൽ സുഹൃത്ത് പറയുന്നത് മീരയും കേട്ടു.
അർജുൻ ഫോൺ വെച്ച് മീരയെ നോക്കി. “ഇപ്പോൾ സമയം ഒൻപതര. ഇനിയും ഒന്നര മണിക്കൂർ ഉണ്ട്. സാധാരണ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് അണിഞ്ഞൊരുങ്ങാൻ ഈ സമയം ഒന്നും പോരാതെ വരും. പക്ഷേ എന്റെ ഈ നാടൻ സുന്ദരിക്ക് വെറും പത്ത് മിനിറ്റ് മതിയല്ലോ. അപ്പോൾ ബാക്കി സമയം നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?” അവൻ കണ്ണുരുട്ടി മീരയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയുടെ അർത്ഥം മീരയ്ക്ക് നന്നായി മനസ്സിലായി.
മീര ഒന്നും മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്ന അമ്മയെ സഹായിക്കാൻ നിന്നു. അർജുൻ വേഗം മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും അവന്റെ വിളി വന്നു: “മീരേ… ഇവിടെ വെച്ചിരുന്ന ആ സാധനം എവിടെ? എനിക്ക് കാണുന്നില്ലല്ലോ!”
മീര പാത്രം തേയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു, “എന്ത് സാധനം ഏട്ടാ? ഞാൻ ഒന്നും എടുത്തില്ലല്ലോ.”
അരികിൽ നിന്ന അമ്മ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മീരയെ തോളിൽ തട്ടി. “നീ തന്നെയാ മോളേ ആ സാധനം! നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ? അവൻ ഇല്ലാത്ത സാധനം തിരയുകയൊന്നുമല്ല, നിന്നെ തിരയുന്നതാ. ചെല്ല്, ചെന്ന് നോക്ക്.”
അമ്മയുടെ കളിയാക്കൽ കേട്ട് മീരയുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞു. “അയ്യേ… അമ്മയും തുടങ്ങിയോ?” അവൾ പിറുപിറുത്തു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പാത്രം കഴുകൽ തുടർന്നു.
“അതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്തോളാം. നീ പൊയ്ക്കോ. അർജുന് വേണ്ട സാധനം വേഗം കൊടുത്തു വിട്,” അമ്മ വിടാതെ കുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മീരയുടെ ഉള്ളിൽ നാണത്തിന്റെ വലിയൊരു തിരമാല തന്നെ അടിച്ചു. അവൾ മുഖം താഴ്ത്തി മെല്ലെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴും അർജുൻ അകത്തുനിന്ന് വീണ്ടും വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു: “മീരേ… വേഗം വാ!”
“ദാ വരുന്നു ഏട്ടാ!” അവൾ തിടുക്കത്തിൽ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു.
മുറിയിൽ എത്തിയ ഉടനെ അവൾ അർജുനെ നോക്കി പരിഭവിച്ചു. “അയ്യേ… എന്റെ തൊലി ഉരിഞ്ഞു പോയി ഏട്ടാ. അമ്മയ്ക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി. മരുമകൻ ഒരു വല്ലാത്ത ആക്രാന്തക്കാരൻ ആണെന്ന് അമ്മ ഇപ്പോൾ ഉറപ്പിച്ചു കാണും. ഇങ്ങനെയുണ്ടോ നാണമില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ? എന്ത് സാധനമാ കാണുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞത്?”