“ആ മനൂ, നിങ്ങടെ ബില്ല് ഞാൻ പേ ചെയ്തിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ.”
“യ്യോ ചേട്ടാ, അത് വേണ്ടായിരുന്നു.”
“അത് പോട്ടെടോ, ഇതൊക്കെ ഒരു ഫോർമാലിറ്റി അല്ലേ!”
സൂസനും വർഗീസ് ചേട്ടനും പുറകെ ഞാനും നടന്നു. സൂസന്റെ മുഖത്തൊരു വിഷമം ഞാൻ കണ്ടു. ഞാനും ആകെ വിളറിപ്പോയി. ഇനിയിപ്പോൾ എന്താ ചെയ്യുക? ഒന്ന് രണ്ട് മിനിറ്റുകൂടി കഴിഞ്ഞാൽ സൂസനും ഞാനും രണ്ടു വഴിക്ക് പിരിയും. ഇൻസ്റ്റഗ്രാമിലും ഫേസ്ബുക്കിലും ആ സമയം കൊണ്ട് ഞാൻ തിരഞ്ഞു.
“സൂസൻ വർഗീസ്.”
കുറെ ഐഡികൾ വന്നു. പക്ഷേ അതിലൊന്നും നമ്മുടെ ആളില്ല. നിഖിലും വർഗീസേട്ടനും കൂടി എന്തോ സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. വേഗം ചെന്ന് കാറിനടുത്ത് നിൽക്കുന്ന സൂസനോട് ഞാൻ ഫോൺ നമ്പർ ചോദിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും നിഖിലും ചേട്ടനും അങ്ങോട്ടെത്തി.
“ശരി മനൂ, എങ്കിലിതുപോലെ എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് കാണാം കേട്ടോ.”
വർഗീസേട്ടനും സൂസനും കാറിൽ കയറി. എന്റെ തലയാകെ പെരുത്തു കയറി. സൂസനും ആകെ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നു. സൂസൻ കയറിയ ഡസ്റ്റർ വണ്ടി എന്റെ മുന്നിലൂടെ എം.സി. റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ദയനീയമായി എന്നെ നോക്കുന്ന അവളുടെ മുഖം എന്നെ വീണ്ടും വേദനിപ്പിച്ചു.
“എന്നാ പോവാടാ…” നിഖിൽ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
“ശരി, വാ.”
ഞാൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. പോകുന്ന വഴിയിൽ അവൻ സൂസന്റെ സൗന്ദര്യത്തെപ്പറ്റി പുകഴ്ത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊന്നും എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് എത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ആ, ഡാ പിന്നെ… അങ്ങേർക്ക് മൂന്നാറിൽ എസ്റ്റേറ്റൊക്കെ ഉണ്ടെന്ന്. നമ്മളോട് അങ്ങോട്ടൊക്കെ ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
“ആണോ? എവിടെയാടാ മൂന്നാറിൽ? എന്താ എസ്റ്റേറ്റിന്റെ പേര്?”
എന്റെ ചോദ്യം കേട്ട്, ‘ഇൻ ഹരിഹർ നഗറിലെ’ അപ്പുക്കുട്ടനെപ്പോലെയുള്ള അവന്റെ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോഴേ എനിക്ക് കലി വന്നു. വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ എങ്ങനെ സൂസനെ കോൺടാക്ട് ചെയ്യാം എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു.
അതേസമയം കാറിലിരുന്ന സൂസന്റെ മനസ്സ് ആകെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.
(ഇത് പിന്നീട് എന്നോട് പറഞ്ഞത് സൂസന്റെ വാക്കുകളിലൂടെയാണ്…)
അവനെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ കാലിനിടയിലൊരു തരിപ്പ് വന്നിരുന്നു. പൊതുവേ കൊച്ചു പയ്യന്മാരെ വീക്നെസ്സായ തനിക്ക്, അത്ലറ്റിക് ബോഡിയുള്ള മനുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ തരിച്ചില്ലെങ്കിലല്ലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ!
പൊതുവേ എല്ലാ കഥകളിലുമുള്ളതുപോലെ തനിക്ക് അച്ചായന്റെ അടുത്തുനിന്ന് സുഖം കിട്ടാതൊന്നുമില്ല; മനസ്സിറിഞ്ഞ് എല്ലാം അച്ചായൻ ചെയ്തുതരാറുണ്ട്. പക്ഷേ,
ഇങ്ങനെയുള്ള പയ്യന്മാരെ കാണുമ്പോൾ മനസ്സിളകാറുമുണ്ട്. ഇങ്ങനെയൊരാളെ കണ്ടാൽ സാധാരണ അച്ചായനോടൊത്ത് കളിക്കുമ്പോൾ അവനെ ഓർത്താണ് ചെയ്യാറുള്ളത്. ഇന്നെന്തോ പക്ഷേ, മനു തന്നെ കളിക്കണമെന്ന് തോന്നിപ്പോയി.
തന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു വരുന്നത് സൂസൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വീട്ടിലെത്തിയ സൂസൻ ഡ്രസ്സ് പോലും മാറാതെ ബെഡിലേക്ക് വീണു.
ഉറക്കം വരാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന മനുവിന് പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തതുപോലെ ഒരു ബോധോദയമുണ്ടായി. അവൻ പെട്ടെന്ന് ചാടിയെണീറ്റ് ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്നു.
ഹൈറേഞ്ചിലെ ഏതോ പ്രൈവറ്റ് സ്കൂളിലെ പ്രിൻസിപ്പൽ എന്നല്ലേ സൂസൻ പറഞ്ഞത്? അവൻ ഉടനെ ഹൈറേഞ്ചിലെ പ്രൈവറ്റ് സ്കൂളുകളെല്ലാം ഇന്റർനെറ്റിൽ സെർച്ച് ചെയ്തു. ഓരോന്നായി ലിസ്റ്റ് തയ്യാറാക്കി വെച്ചു. ശേഷം ഓരോ സ്കൂളിന്റെയും വെബ്സൈറ്റിൽ കയറി പരിശോധന തുടങ്ങി.
ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ നീണ്ട പരിശ്രമത്തിനൊടുവിൽ, ഹൈറേഞ്ചിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു സ്കൂളിന്റെ സൈറ്റ് അവന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. അതിൽ ഭാരവാഹികളുടെ പട്ടിക നോക്കി:
മാനേജർ: *******
ഡീൻ: *******
PTA: *******
പ്രിൻസിപ്പൽ: സൂസൻ വർഗീസ്
പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ സ്ഥാനത്ത് സൂസന്റെ പേര് കണ്ടതും മനു സ്ഥലകാലബോധമില്ലാതെ സന്തോഷം കൊണ്ട് കൂകിവിളിച്ചു. ഉറക്കത്തിനിടയിൽ ഞെട്ടിയുണർന്ന നിഖിലിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: