“മാം, ഉച്ചയ്ക്ക് വന്ന ആ പുള്ളി ഇതുവരെ പോയിട്ടില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാൻ പോകാതെ അവിടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.”
“മ്മ്… ശരി, വരാൻ പറയൂ,” ഒട്ടും താൽപ്പര്യമില്ലാതെ സൂസൻ പറഞ്ഞു.
“May I come in, Madam?”
“Yes.”
“Take your seat.”
അകത്തേക്ക് വന്ന ആൾ ഒരു നന്ദി പോലും പറയാതെ സീറ്റിലേക്ക് ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട്, രാവിലെ പറഞ്ഞതിന്റെ ബാക്കി കൂടി കൊടുക്കാമെന്നു കരുതി വന്നയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ സൂസൻ കിടുങ്ങിപ്പോയി.
“മനു…” സൂസന്റെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ തന്നെ കുരുങ്ങി.
“നീയെങ്ങനെയെടാ ചെറുക്കാ ഇവിടെ?! എന്താ ഞാനീ കാണുന്നത്! എന്റെ സന്തോഷം ഞാനാരോടാ ഒന്ന് പറയുക!”
സൂസന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു മനു.
“ഡാ, ഒരു മിനിറ്റേ. ഞാനൊന്ന് സെറ്റാവട്ടെ, നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം.” സൂസന്റെ സന്തോഷത്തിന് അതിരില്ലായിരുന്നു.
“ഡാ, പറ. നീയെങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി?” ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങിക്കൊണ്ട് സൂസൻ ചോദിച്ചു.
“ആവശ്യം സൃഷ്ടിയുടെ മാതാവാണെന്നല്ലേ ജോണി സിൻസും വാലന്റീന നാപ്പിയും തമ്മിലുള്ള ഒരു അഭിമുഖ സംഭാഷണത്തിൽ പറഞ്ഞത്.”
“ഹഹഹ, അത് കൊള്ളാം. പറയെടാ ചെക്കാ!” സൂസൻ തന്റെ പ്രായം പോലും നോക്കാതെ മനുവിനോട് കൊഞ്ചുകയായിരുന്നു.
അവസാനം അവൻ ഇന്നലെ മുതൽ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ മുഴുവനും വിവരിച്ചു.
“കൊള്ളാമല്ലോടാ ചെക്കാ നീ! ഞാനും സത്യത്തിൽ നിന്നെ കോൺടാക്ട് ചെയ്യാൻ ഒരു വഴിയുമില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് വിഷമിച്ചു പോയി.”
“അപ്പോ എങ്ങനാ, താഴ്ത്തിത്തരാം എന്ന് ഇന്നലെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാ ഞാൻ ഇത്രയും ദൂരം വന്നത്.”
“ആരു പറഞ്ഞു താഴ്ത്തിത്തരാമെന്ന്? വേണമെങ്കിൽ കയ്യിൽ പിടിച്ച് കളയെടാ ചെറുക്കാന്നാ ഞാൻ പറയാൻ വന്നത്.”
അപ്പോഴേക്കും കാർ സൂസന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. പോർച്ചിലെ ബൊലേറോ കണ്ട് സൂസൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
“അയ്യോ, ഇങ്ങേര് പോയില്ലേ? സാധാരണ ഇന്നത്തെ ദിവസം എസ്റ്റേറ്റിലേക്ക് പോകേണ്ടതാണല്ലോ.”
സൂസൻ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ വന്ന വേഗതയിൽ തന്നെ വണ്ടി റിവേഴ്സ് എടുത്ത് കുറച്ചു മാറ്റിയിട്ടു. എന്നിട്ട് ഫോണെടുത്ത് ആരോടോ സംസാരിച്ചു.
വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഏകദേശം 15 കിലോമീറ്റർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കാർ ഒരു മൺറോഡിലേക്ക് കയറി. ഒരു പുരാതന തറവാടിന് മുന്നിൽ കാർ നിന്നു.
“ഇതേതാ സ്ഥലം?”
“ബാ, ഇറങ്ങ് പറയാം.”
മനു പുറത്തിറങ്ങി ചുറ്റും നോക്കി. നല്ല പച്ചപ്പാർന്ന പ്രദേശം. അങ്ങു ദൂരെ സഹ്യനെയും കാണാം.
“ഇതെൻ്റെ തറവാടു വീടാ. ഓഹരി വച്ചപ്പോ അനിയന് കിട്ടി. അവരൊക്കെ പുറത്താ. ഇതു നോക്കാൻ ഒരു അമ്മാവനെ ഏൽപിച്ചേക്കുവാ. അങ്ങേര് നാട്ടിൽ പോയേക്കുവാ, അങ്ങേരെയാ ഞാൻ നേരത്തെ വിളിച്ചത്,” കതകു തുറന്നു കൊണ്ട് സൂസൻ പറഞ്ഞു.
“നീ ഇവിടിരുന്ന് റെസ്റ്റെടുക്ക്. ഞാനൊന്ന് വീട്ടിൽ പോയി സിറ്റുവേഷൻ നോക്കട്ടെ, അങ്ങേര് പോവുമോ ഇല്ലയോ എന്നൊക്കെ അറിഞ്ഞിട്ട് വരാം.”
“ശരി, ഞാനെങ്കിൽ ഇവിടൊക്കെ ഒന്ന് ചുറ്റിക്കറങ്ങാം, അപ്പോഴേക്കും വാ.”
സൂസൻ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തപ്പോ മനു കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ മുഖം തൻ്റെ മുഖത്തോട് ചേർത്ത് ചുണ്ടിൽ ചുണ്ടു കൊരുത്ത് ഒരു ചുംബനം നൽകി. ഏറെ സമയം അതിൽ ലയിച്ചിരുന്നു സൂസൻ വർഗീസ്.
“അതേ, വരുമ്പോ ഇന്നലെ കണ്ട ആ പച്ച സാരിയും ബ്ലൗസും ഇട്ടോണ്ട് വരാമോ? കന്നിക്കളി അതിൽത്തന്നെ ആവട്ടെ.”
“പോടാ ചെറുക്കാ, അതൊക്കെ ഇന്നലെ മുഷിഞ്ഞതാ, സെർവന്റ് അതൊക്കെ അലക്കിക്കാണും.”
“നോക്കെന്നേ.. ചെലപ്പോ അതേ മുഷിപ്പോടെ കിടക്കുന്നുണ്ടാവും. അതിട്ടോണ്ടു വാ.”
“ഇവൻ്റെ ഒരു കാര്യം,” എന്നും പറഞ്ഞ് സൂസൻ എൻ്റെ ചുണ്ടിനൊരു കടി തന്നു.
സൂസൻ കാറ് പതുക്കെ റോഡിലേക്കിറക്കി ഓടിച്ചു പോയി.
ഞാനാ വീടിൻ്റെ പരിസരം മൊത്തം ഒന്നു കറങ്ങി. പുറകുവശത്തു ചെന്നപ്പോൾ അത്യാവശ്യം വലിയ ഒരു അരുവി ഒഴുകുന്നു. അവിടേക്ക് ഫേസ് ചെയ്ത് വലിയൊരു സിറ്റൗട്ടും ഉണ്ട്.
അവിടെ നിന്ന് നോക്കിയാൽ അതാണ് വീടിൻ്റെ ഉമ്മറം എന്നു തോന്നിപ്പോകും വിധമാണ് അതിൻ്റെ നിർമിതി. സിറ്റൗട്ടിൻ്റെ രണ്ടു വശത്തും മരത്തിൻ്റെ ചാരുപടി നിർമിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഒരു സിഗററ്റിന് തീ കൊളുത്തിക്കൊണ്ട് പതുക്കെ ഞാനാ അരുവിയുടെ തീരത്തെ പുൽതകിടിയിലേക്ക് കിടന്നു.