എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരിയും കള്ളനാണവും വിരിഞ്ഞു. ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ ഞങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ദൂരം പതുക്കെ കുറയുകയായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ആ കള്ളനാണം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് കൂടുതൽ ധൈര്യം തോന്നി. ഞാൻ അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് അല്പം കൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു. മുറിയിലെ നൈറ്റ് ലാമ്പിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം അമ്മയുടെ മുഖത്ത് തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അമ്മേ…” ഞാൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഇത്തവണ എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു മകന്റെ കരുതലിനേക്കാൾ ഉപരിയായി ഒരു പുരുഷന്റെ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മ പുസ്തകം പതുക്കെ മടക്കിവെച്ചു.
“എന്താടാ മാത്തൻ? നീ ഇങ്ങനെ നോക്കിയാൽ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമം തോന്നുന്നു.” അമ്മ ഒന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ അമ്മയുടെ കൈകളിൽ മെല്ലെ പിടിച്ചു. ആ കൈകൾ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“പരിഭ്രമിക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു അമ്മേ? സത്യം പറയുമ്പോൾ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? അച്ഛൻ പോയ ശേഷം അമ്മ ഒറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ, അമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ പെൺകുട്ടി എവിടെയോ ഒളിച്ച് പോയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ പഴയ ആലീസിനെ എനിക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നുന്നു.”
അമ്മ ഒന്ന് നെടുവീർപ്പിട്ടു.
“പക്ഷേ മാത്തൻ, നീ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുന്നത് ശരിയാണോടാ … ശരിയാ എനിക്ക് നാൽപ്പത്തിയെട്ട് വയസ്സായി ….സമൂഹത്തിൻ്റെ മുന്നിൽ ഒരു വിധവയാണ്…. സമൂഹത്തിൻ്റെ നോട്ടവും മാറി നിന്നുള്ള ചിരിയും എല്ലാം ഈ വർഷത്തിനുള്ളിൽ എത്ര കണ്ടിരിക്കുന്നു…എല്ലാം സഹിച്ച് ഈ ജീവിതം ഇങ്ങനെ തീരട്ടേ …”
“അതാ അമ്മയ്ക്ക് തെറ്റിയത്,” ഞാൻ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
അമ്മ എന്നെ നോക്കി.
“നാൽപ്പത്തിയെട്ട് വയസ്സ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഒരു പെണ്ണിന്റെ പക്വതയുള്ള സൗന്ദര്യമാണ്. അമ്മ ഒന്ന് കണ്ണാടിയിൽ നോക്ക്, ഏതൊരു പുരുഷനും ഒന്ന് കൊതിച്ചുപോകുന്ന രൂപമല്ലേ അമ്മയുടേത്? … അമ്മയുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും, അത് മാനസികമായാലും ശാരീരികമായാലും, മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയും.”
അമ്മ തല താഴ്ത്തിയിരുന്നു. “മാത്തൻ… നീ…” അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു.
“അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു കൂട്ട് വേണം. അത് മകന്റെ കൂട്ട് മാത്രമല്ല, അമ്മയെ ഒരു സ്ത്രീയായി കണ്ട് സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളുടെ സാമീപ്യം. ഈ രാത്രിയുടെ തണുപ്പിൽ അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന തോന്നൽ ഇനി വേണ്ട. ഞാൻ ഇവിടെ ഇല്ലേ?”.
ഞാൻ അമ്മയുടെ ചുമലിലൂടെ കൈയിട്ട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അമ്മ എതിർത്തില്ല, പകരം എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മെല്ലെ തല ചായ്ച്ചു.
ആ നിമിഷം,
ഒരു മകന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് അമ്മയുടെ മനസ്സിലെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് ഒരു പുരുഷനായി ഞാൻ പടർന്നു കയറുകയായിരുന്നു.
“നീ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുരക്ഷിതത്വം തോന്നുന്നുണ്ട് മാത്തൻ,” അമ്മ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“… ഞാൻ കൂടെ തന്നെ ഉണ്ടാകും …എൻ്റെ ഈ അമ്മയുടെ മനസ്സിലേക്കും ശരീരത്തിലേക്കും സുഖവും സന്തോഷവും നിറച്ച് ഈ അമ്മയുടെ ജീവിതം സന്തുഷ്ടി നിറഞ്ഞതാകണം ….”.
“പക്ഷേ ലോകം അറിഞ്ഞാൽ…”. ഞാൻ പറയുന്നതിൻ്റെ ഇടയിൽ ഇടപ്പെട്ട് അമ്മ ചോദിച്ചു.
“ലോകത്തെ നമുക്ക് പേടിക്കണ്ട അമ്മേ. ഈ കുന്നിൻചരുവിലെ വീട്ടിൽ നമ്മൾ മാത്രമേയുള്ളൂ. ആരാറിയാനാ …ആരും അറിയില്ല….അറിഞ്ഞാലും എനിക്ക് മൈരാാ …എനിക്ക് എൻ്റെ അമ്മയുടെ സന്തോഷമാണ് എനിക്ക് വലുത്.”.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയതോടെ അമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയവും മടിയും പതുക്കെ മാറിത്തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ മകനും അമ്മയും എന്നതിലുപരി, ആർക്കും തകർക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ആത്മബന്ധം വളർന്നു വരികയായിരുന്നു. ബിസിനസ്സ് തിരക്കുകൾ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എന്റെ സമയം മുഴുവൻ അമ്മയ്ക്കൊപ്പമായിരുന്നു.
വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് സമയം ചെലവഴിച്ചു. അടുക്കളയിൽ അമ്മ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ സഹായിക്കാനെന്ന വ്യാജേന ഞാൻ കൂടെ കൂടും.