Gen-Z
Gen-Z | Author: Dracula Inside Grave
Kindly read the last page before തെറിവിളി 😜
കോളേജ് ഫൈനൽ ഇയർ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ദിവസം.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ വെയിലിന്റെ ചൂട് കുറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അജുവും ഞാനും സൈഡിലൊരു ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്ന് ബാഗുകൾ താങ്ങി വെച്ചിരിക്കുകയാണ്.
രണ്ട് പേരും കുറച്ച് നേരമായി ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുകയാണ്. പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ആശ്വാസവും, ഇനി എന്ത് ചെയ്യണമെന്നില്ലാത്ത ഒരു ശൂന്യതയും കൂടി കലർന്ന ഒരു മൂഡ്.
അജുവിന്റെ ഫോൺ റിങ് ചെയ്തു. അവൻ സ്ക്രീൻ നോക്കി ഒന്ന് മുഖം കറുപ്പിച്ചു.
“ഏട്ടനാ…”അവൻ കോൾ എടുത്തു. സ്പീക്കർ ഓൺ ആയിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന എനിക്ക് ഏട്ടന്റെ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“അജു… ഇന്ന് നീ വീട്ടിൽ വരണ്ട. ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി രണ്ടു ദിവസം അവിടെ ഇരിക്ക്. ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ കുറച്ച് പ്രോഗ്രാം ഉണ്ട്.
“അജു ശബ്ദം താഴ്ത്തി: “ഏട്ടാ… ഞാൻ ഇപ്പോൾ നാട്ടിലേക്ക് പോകുവാണല്ലോ. ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി എന്ത് ചെയ്യാൻ?”
ഏട്ടന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു irritation: “അവിടെ പോയി അവളോടൊപ്പം ഇരിക്ക്. അവൾക്ക് കുറച്ച് കമ്പനി വേണം. അവളുടെ ഹസ്ബന്റ്… അയാൾക്ക് അത്ര താല്പര്യമില്ലല്ലോ അവളോട്. നീ പോയി അവളെ കുറച്ച് സപ്പോർട്ട് ചെയ്യ്.”
അജു ഒന്ന് നിശ്ശബ്ദനായി. ഞാൻ അവന്റെ മുഖം നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു familiar sadness. അവൻ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ് — ആരും തന്നെ വേണ്ട എന്ന് തോന്നാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.ഫോൺ വെച്ച ശേഷം അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഞാൻ തന്നെ തുടങ്ങി.
“എന്താ പറഞ്ഞത്?”അജു ചിരിച്ചു, പക്ഷെ ആ ചിരി കൊള്ളാത്തതായിരുന്നു.
“ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോകാൻ പറഞ്ഞു. അവിടെ പോയി ഇരിക്കാൻ. ഹസ്ബൻറ്… അയാൾക്ക് അത്ര കെയർ ഇല്ലത്രെ.”
ഞാൻ ഒന്ന് മൗനമായി. അജുവിന്റെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് എനിക്ക് അറിയാം. അച്ഛനമ്മമാർ പോയ ശേഷം ഏട്ടന്റെ കൂടെ താമസിച്ചു, പക്ഷെ അവർക്ക് അവൻ ഒരു ബാധ്യത മാത്രമായി തോന്നി. ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മാറിയത് അതുകൊണ്ടാണ്. ഇപ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് അയക്കുന്നതും അതേ കാരണത്താൽ തന്നെ —
“നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ എന്റെ വീട്ടിൽ വാ.” ഞാൻ പറഞ്ഞു. കുറച്ച് ദിവസമല്ലേ? അമ്മയ്ക്ക് പ്രശ്നമില്ല. അവൾക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണല്ലോ.”
അജു ഒന്ന് നോക്കി. “നിന്റെ അമ്മ… അവർക്ക് ശരിക്കും ഓക്കേ ആകുമോ?”
“അമ്മയ്ക്ക് നിന്നെ കാണുമ്പോൾ എപ്പോഴും സന്തോഷമാണ്. ‘അജു വരുന്നില്ലേ, അവന് നല്ല ഭക്ഷണം കൊടുക്കണം’ എന്ന് പറയാറുണ്ട്.
“അവൻ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. പിന്നെ തല കുലുക്കി. “ശരി… എങ്കിൽ വരാം.
“ബസ് വന്നു. ഞങ്ങൾ കയറി. ജനാലയ്ക്ക് അടുത്ത് ഇരുന്നപ്പോൾ അജു പറഞ്ഞു.”താങ്ക്സ് ബ്രോ. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ… ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കാൻ മൂഡില്ലായിരുന്നു.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു. “പിന്നെന്താ. നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നിനക്ക് ഒരു റൂം ഉണ്ട്. അമ്മ നിന്നോട് സംസാരിക്കും, ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കും… നിനക്ക് റസ്റ്റ് എടുക്കാം.”
അവൻ ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഞാൻ അവന്റെ മുഖം നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു relief ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ എനിക്ക് അറിയാം — അവന്റെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഒരു ഭാരം ഉണ്ട്. ആരും തന്നെ ശരിക്കും വേണ്ട എന്ന തോന്നൽ.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ആശ വാതിലിനടുത്ത് നിന്നിരുന്നു. ആദിയെ കണ്ട ഉടനെ അവരുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
“ആദി… എന്റെ മോനെ, വന്നോ? എത്ര നാളായി കാണാത്തത്.”
ആശ ആദിയെ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, പുറകിൽ തലോടി. പതിവുപോലെ അവരുടെ കണ്ണുകൾ അല്പം നനഞ്ഞു — ആദി വീട്ടിൽ വരുമ്പോഴെല്ലാം ഇങ്ങനെയാണ്.
പിന്നെ അവർ അജുവിനെ നോക്കി. ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“അജു… വാ മോനെ. അകത്ത് വാ,”
അജു ഒന്ന് മടിച്ചു നിന്നു, പക്ഷെ “ശരി ആന്റി” എന്ന് മെല്ലെ പറഞ്ഞു അകത്തേക്ക് നടന്നു.
ആശ അവനോട് സാധാരണമായി സംസാരിച്ചു — “എന്താ ഭക്ഷണം ഇഷ്ടമുള്ളത്? ഇന്ന് ചിക്കൻ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്.”