മുറി ഒരു നിമിഷം മരണനിശ്ശബ്ദതയിലായി. പിന്നെ ജോർജ് ഒരു പരിഹാസ ചിരി ചിരിച്ചു.
“ഹോ… എന്ത് ധൈര്യമാണ്! നീ ഈ വിധവയുടെ മകനല്ലേ? 22 വയസ്സ് മാത്രമുള്ള ഒരു പയ്യൻ, അന്നയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ വരുന്നോ?
നിന്റെ അമ്മയും കൂടെ വന്ന് ഭിക്ഷയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു!” ജോർജ് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദം മുറിയെ മുഴുക്കി.
സ്റ്റെഫി മുഖം വെട്ടിച്ച് പറഞ്ഞു: “അന്ന, നിനക്ക് ഭ്രാന്താണോ? ഈ കുടുംബം നമ്മുടെ സ്റ്റാൻഡേർഡിന് തീരെ താഴെയാണ്. വിധവയുടെ മകൻ… എഞ്ചിനീയറാണെന്ന് പറയുന്നു, പക്ഷേ വീട് ഒരു പഴയ ബംഗ്ലാവ്. നമ്മുടെ അന്നയെ ഈ ലോ ക്ലാസ് ഫാമിലിയിലേക്ക് തരില്ല.”
അരുൺ എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു, കൈകൾ മടക്കി പരിഹസിച്ചു: “നോക്ക് ഡാ,
നിന്റെ അമ്മയെ നോക്ക്. 41 വയസ്സ് ആയിട്ടും ഇപ്പോഴും ടൈറ്റ് സാരി ധരിച്ച് മുലകളും ചന്തികളും കാണിച്ച് നടക്കുന്നത്. നിനക്ക് എന്ത് യോഗ്യതയാണ് അന്നയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ? ഞങ്ങളുടെ ഫാമിലി ക്രിസ്ത്യൻ ആണ്, നല്ല ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട്, നല്ല സോഷ്യൽ സ്റ്റാറ്റസ് ഉള്ളത്. നിങ്ങൾ പോലുള്ളവരെ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ട.”
പ്രിയ ഒരു കൊലച്ചിരിയോടെ ചേർത്തു: “അന്നയെ നോക്ക്, അവൾക്ക് മികച്ച ഫ്യൂച്ചർ ഉണ്ട്. നിന്നെ പോലെ ഒരു ബോയിയോട് അവൾക്ക് എന്ത് കിട്ടും? പോയി നിന്റെ വിധവ അമ്മയോട് കൂടെ ഇരിക്ക്. അമ്മയുടെ ദാഹം തീർത്തുകൊള്ളൂ.”
മായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അവൾ തലകുനിച്ച് തറയിലേക്ക് നോക്കി, കൈകൾ വിറച്ചു. സുദേവിന്റെ മുഖം ചുവന്നു, ദേഷ്യവും വേദനയും അപമാനവും കലർന്നു. അവൻ പല്ല് കടിച്ച് നിന്നു.
ജോർജ് അവസാനമായി ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “ഇനി ഈ വീട്ടിലേക്ക് ഒരിക്കലും വരരുത്. അന്നയെ പൂർണമായി മറക്ക്. നിന്നെ പോലുള്ള ഒരു ലോ ക്ലാസ്, വിധവാപുത്രന് ഞങ്ങളുടെ മകളെ തരില്ല. പോകൂ!”
അന്നയുടെ മനസ്സിൽ നേരത്തെ തന്നെ ഈ സാധ്യത ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ഒരു ചെറിയ ബാഗിൽ തന്റെ പ്രധാന വസ്ത്രങ്ങളും, വ്യക്തിപരമായ സാധനങ്ങളും പാക്ക് ചെയ്ത് വീട്ടിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ വെച്ചിരുന്നു. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മനോഭാവം അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.
ജോർജിന്റെ പരിഹാസവും, സ്റ്റെഫിയുടെ അപമാന വാക്കുകളും, അരുണിന്റെയും പ്രിയയുടെയും ചിരിയും കേട്ടപ്പോൾ മായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു, സുദേവിന്റെ മുഖം ദേഷ്യത്താൽ ചുവന്നു. അന്ന അവരുടെ പിന്നിൽ നിന്ന് നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം വേദനയോടെ മിടിച്ചു, പക്ഷേ അവൾ തീരുമാനിച്ചിരുന്നത് ഉറച്ചു.
അവൾ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ്, മുറിയിലേക്ക് പോയി തന്റെ പാക്ക് ചെയ്ത ബാഗ് എടുത്തു. ബാഗ് തോളിലിട്ട് അവൾ തിരിച്ചു വന്നു. മുറിയിലെ സംഘർഷം അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലെത്തിയിരുന്നു.
“മതി!” അന്ന ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഉറച്ചു. “അച്ഛാ, അമ്മേ, അരുൺ, പ്രിയ… സുദേവിനെയും മായ ആന്റിയെയും നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ അപമാനിച്ചത് ഞാൻ കണ്ടു. ഇവിടെ സുദേവിനെയും മായ ആന്റിയെയും അപമാനിക്കുന്നിടത്ത് ഞാൻ ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും താമസിക്കില്ല. ഞാൻ അവരോടൊപ്പം പോകുന്നു. അവരുടെ വീടാണ് ഇനി എന്റെ വീട്.”
ജോർജിന്റെയും സ്റ്റെഫിയുടെയും മുഖം ഞെട്ടലോടെ വിളറി. അരുണും പ്രിയയും ഒരുമിച്ച് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
“എന്ത് പറയുന്നത് നീ?!” ജോർജ് ഉറക്കെ ആര്ത്തു. “ഈ വിധവയുടെ മകനോടൊപ്പം പോകുകയാണോ? നിനക്ക് ലജ്ജയില്ലേ? ഞങ്ങൾ നിന്നെ വളർത്തിയത് ഇതിന് വേണ്ടിയല്ല!”
സ്റ്റെഫി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചീറി: “അന്ന, നീ ഭ്രാന്തിയായോ? ഈ ലോ ക്ലാസ് ഫാമിലിയിലേക്ക് പോകുകയാണോ? നിന്റെ ഭാവി നശിപ്പിക്കരുത്!”
അരുൺ ദേഷ്യത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു: “നീ ഒരു വേശ്യയെ പോലെ പെരുമാറുന്നു!
ഞങ്ങൾക്ക് നീ മരിച്ചു!”
പ്രിയയും ചേർത്തു: “അന്ന, നിനക്ക് ഭ്രാന്താണോ? ഈ വിധവയോടും അവളുടെ മോനോടും കൂടെ ജീവിക്കുകയാണോ?”
അന്ന അവരുടെ വാക്കുകൾ ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാത്ത പോലെ നിന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ദൃഢമായ പുഞ്ചിരി. അവൾ സുദേവിന്റെയും മായയുടെയും അടുത്തേക്ക് നടന്നു, അവരുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു.