“ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. സുദേവ് എന്റെ സ്നേഹമാണ്. മായ ആന്റി എന്റെ കുടുംബമാണ്. നിങ്ങളുടെ ഈ അപമാനം ഞാൻ സഹിക്കില്ല. ഞാൻ അവരോടൊപ്പം പോകുന്നു.”
മായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു, പക്ഷേ ആശ്വാസത്തോടെ. സുദേവ് അന്നയെ ഞെരിച്ച് ആലിംഗനം ചെയ്തു.
മൂന്നുപേരും വീടിന്റെ വാതിലിലേക്ക് നടന്നു. പിന്നിൽ ജോർജിന്റെയും സ്റ്റെഫിയുടെയും ആര്ത്തനാദങ്ങൾ മുഴങ്ങി, പക്ഷേ അന്ന തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല
സുദേവും മായയും അപമാനിതരായി, തലകുനിച്ച് വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. പുറത്തെ ചൂടും അകത്തെ മുറിയിലെ അപമാനവും അവരുടെ മനസ്സിനെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു.
ബംഗ്ലാവിലെത്തിയപ്പോൾ മൂന്നുപേരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരു കനത്ത മഞ്ഞുപോലെ അപമാനം പടർന്നു. വാതിൽ അടച്ചതിനു ശേഷം ലിവിങ് റൂമിലെ സോഫയിൽ അവർ മൂന്നുപേരും ഇരുന്നു. ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഓരോരുത്തരുടെയും ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായ രീതിയിൽ പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ തുടങ്ങി.
മായയുടെ മനസ്സ് മായയുടെ ഹൃദയം ഒരു പഴയ മുറിവ് വീണ്ടും പൊട്ടിയതു പോലെ വേദനിച്ചു. ജോർജിന്റെ “വിധവയുടെ മകൻ” എന്ന വാക്കും, പ്രിയയുടെ “അമ്മയുടെ ദാഹം തീർത്തുകൊള്ളൂ” എന്ന പരിഹാസവും അവളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ കീറിമുറിച്ചു. “എന്റെ ശരീരം… എന്റെ മുലകളും ചന്തികളും… അവർ അതിനെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു,” എന്ന ചിന്ത അവളെ അകത്തു നിന്ന് കുത്തി. 21 വർഷത്തെ ഏകാന്തതയും സമൂഹത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരുന്ന നോട്ടങ്ങളും ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ മുഖത്തടിച്ചതു പോലെ തോന്നി.
അവൾ തലകുനിച്ച് കൈകൾ ഞെരിച്ചു. ലജ്ജയുടെ ഒരു വലിയ തരംഗം അവളെ മുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “ഞാൻ സുദേവിന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കുകയാണോ? എന്റെ നിഷിദ്ധമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ട് അവനെ ഞാൻ ബന്ധനത്തിലാക്കിയിരിക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്ന സംശയം അവളെ വേട്ടയാടി. പക്ഷേ അതിനോടൊപ്പം തന്നെ ഒരു ദൃഢമായ വിശ്വാസവും ഉയർന്നു — “അവർ എന്നെ എത്ര നിന്ദിച്ചാലും, സുദേവിന്റെ സ്നേഹവും അന്നയുടെ സ്വീകാര്യതയും എനിക്ക് മതി.” ലജ്ജയും ആഗ്രഹവും കലർന്ന ഒരു തീവ്രമായ വികാരം അവളെ സുദേവിനോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.
സുദേവിന്റെ മനസ്സ് സുദേവിന്റെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യത്തിന്റെ തീ ജ്വലിച്ചു. അമ്മയെ അപമാനിച്ച വാക്കുകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ആവർത്തിച്ചു മുഴങ്ങി. “എന്റെ അമ്മയുടെ ശരീരത്തെ നോക്കി അവർ പറഞ്ഞത്…” അവന്റെ കൈകൾ മുറുകി, പല്ലുകൾ കടിച്ചു. സ്വന്തം യോഗ്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ആഴമായ അപകടബോധവും ഉയർന്നു — “ഞാൻ അന്നയെ അർഹിക്കുന്നില്ലേ? ഞങ്ങളുടെ ഫാമിലി അവർക്ക് താഴ്ന്നതാണോ?”
എന്നാൽ ഈ വേദനയും ദേഷ്യവും പെട്ടെന്ന് ഒരു ദൃഢനിശ്ചയമായി മാറി. “ലോകം
നമ്മെ നിന്ദിച്ചാലും ഞാൻ അമ്മയെയും അന്നയെയും ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കില്ല. നമ്മുടെ ലോകം നമ്മൾ മൂന്നുപേരും മാത്രമാണ്.” അപമാനം അവന്റെ അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹത്തെയും കാമത്തെയും കൂടുതൽ തീവ്രമാക്കി. അവൻ മായയുടെ അടുത്തിരുന്ന് അവളെ ഞെരിച്ച് ആലിംഗനം ചെയ്തപ്പോൾ അവളുടെ മൃദുവായ മുലകൾ അവന്റെ നെഞ്ചോട് അമർന്നത് അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ചൂടുള്ള തരംഗങ്ങൾ പടർത്തി.
അന്നയുടെ മനസ്സ് അന്നയുടെ മനസ്സിൽ വേദനയുടെ ഒരു മങ്ങിയ മൂടൽമഞ്ഞു പടർന്നു. സ്വന്തം കുടുംബം സുദേവിനെയും മായയെയും അപമാനിച്ചത് അവളെ ആഴത്തിൽ മുറിപ്പെടുത്തി. “അവർക്ക് എന്റെ സ്നേഹം മനസ്സിലാവുന്നില്ല… അവർക്ക് എന്റെ ഹൃദയം മനസ്സിലാവുന്നില്ല,” എന്ന ചിന്ത അവളെ ഒറ്റപ്പെട്ടവളാക്കി. പക്ഷേ അതേ സമയം അവളുടെ സ്നേഹം കൂടുതൽ ഉറച്ചു.
അവൾ സുദേവിന്റെയും മായയുടെയും ഇടയിൽ ഇരുന്ന് അവരുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു. “ഞാൻ നിങ്ങളോടൊപ്പമാണ്. അവർ എന്ത് പറഞ്ഞാലും ഞാൻ നിങ്ങളെ വിട്ടുപോകില്ല,” എന്ന വാക്കുകൾ അവളുടെ വായിൽ നിന്ന് ദൃഢമായി പുറപ്പെട്ടു. അപമാനം അവളിലെ സ്നേഹത്തെയും പ്രതിബദ്ധതയെയും കൂടുതൽ തീവ്രമാക്കി.
മൂന്നുപേരും പരസ്പരം ചേർന്നിരുന്നു. അപമാനം അവരുടെ ബന്ധത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തിയില്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ ശക്തവും ആഴമുള്ളതുമാക്കി. വേദനയുടെ ചൂട് അവരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെയും കാമത്തിന്റെയും തീയെ കൂടുതൽ ജ്വലിപ്പിച്ചു.