“നമ്മൾ മതി. ലോകം മുഴുവൻ എതിരായാലും നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് നിന്നാൽ മതി,” സുദേവ് മന്ത്രിച്ചു.
അന്നയുടെ കണ്ണീർ മായയുടെ തോളിൽ വീണു. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ദൃഢമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ ഇരുവരെയും ഞെരിച്ച് പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എന്റെ ലോകമാണ്.”
മൂന്നുപേരുടെയും ശരീരങ്ങൾ പരസ്പരം ചേർന്ന്, വേദനയും സ്നേഹവും ഒരുമിച്ച് നിറഞ്ഞ ഒരു ആലിംഗനമായി മാറി.