റസിയ – 2
This story is part of the റസിയ (കമ്പി നോവൽ) series
ഇതൊരു ഇൻസെസ്റ്റ് കഥ ആണ്. നിഷിദ്ധസംഗമ കഥകൾ ഇഷ്ടമുള്ളവർ മാത്രം തുടർന്ന് വായിക്കുക.
ബാൽക്കണിയിലെ ഇരുട്ടിൽ സിഗരറ്റിൻ്റെ ചുവന്ന തുമ്പ് ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിനെപ്പോലെ എരിഞ്ഞുതീരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ പുകച്ചുരുളും പുറത്തേക്ക് വിടുമ്പോൾ മുജീബ് തൻ്റെ ഉള്ളിലെ അസ്വസ്ഥതകളെയും നിരാശയെയും കൂടിയാണ് പുറന്തള്ളാൻ ശ്രമിച്ചത്. ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, അവൻ്റെ മനസ്സും കുറ്റബോധത്തിൻ്റെയും ആഗ്രഹത്തിൻ്റെയും ഇടയിൽ പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. എസിയുടെ തണുപ്പുള്ള മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും ബാൽക്കണിയിലെ രാത്രി കാറ്റിലേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ടും അവൻ്റെ ഉള്ളിലെ ചൂട് അടങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മുറിക്കുള്ളിൽ, റസിയ വിതുമ്പലടക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു. കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ തലയിണയിൽ പടർന്നു പിടിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് ഒരു യുദ്ധക്കളമായിരുന്നു. തൻ്റെ ഉടലിനോട് ചേർന്നുനിന്ന മുജീബിൻ്റെ ഗന്ധം ഇപ്പോഴും അവളുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ പിൻവാങ്ങൽ അവനെ എത്രത്തോളം വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു. വെളുത്ത ഷമ്മീസിനുള്ളിൽ തൻ്റെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ താൻ അവന് നൽകിയ പ്രതീക്ഷകളും, പിന്നീട് നൽകിയ മുറിവും അവളെ വേട്ടയാടി.
നാഴികമണികൾ നിശബ്ദമായി നീങ്ങി. താൻ കാരണം അവൻ ആ ഇരുട്ടിൽ ഏകനായി ഇരിക്കുന്നത് ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ സ്നേഹത്തിൻ്റെ മറ്റൊരു തരംഗമുണർന്നു. അവൾ മെല്ലെ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. പാദസരങ്ങളില്ലാത്ത അവളുടെ പാദങ്ങൾ തറയിൽ സ്പർശിക്കുന്നത് പോലും കേൾപ്പിക്കാതെ അവൾ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു.
ബാൽക്കണിയുടെ വാതിക്കൽ അവൾ നിന്നു. സിഗരറ്റ് പുകയുടെ ഗന്ധം അവളിലേക്ക് പടർന്നു. മുജീബ് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല, പക്ഷേ അവളുടെ സാമീപ്യം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. റസിയ പതിയെ അവൻ്റെ പിന്നിലെത്തി, ആ വീതിയുള്ള തോളുകളിൽ തൻ്റെ കൈകൾ വെച്ചു.
“മുജീബേ…” അവളുടെ സ്വരം ആർദ്രമായിരുന്നു. “നീ എന്നോട് ദേഷ്യത്തിലാണോ?”
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. സിഗരറ്റിൻ്റെ അവസാന ഭാഗം ആഷ്ട്രേയിൽ അമർത്തിക്കെടുത്തി അവൻ ദീർഘമായി ശ്വസിച്ചു.
“എനിക്ക് നിന്നോട് ദേഷ്യമില്ല റസിയാ,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ആ നിമിഷം…അത് നീ തകർത്തു കളഞ്ഞു. എൻ്റെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങൾ നിനക്ക് വെറുമൊരു തോന്നലായിരുന്നോ?”
റസിയ അവൻ്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന് റെയിലിംഗിൽ ചാരിനിന്നു. നിലാവെളിച്ചം അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിലും വെളുത്ത ഷമ്മീസിലും തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“നിന്നോടുള്ള എൻ്റെ ഇഷ്ടം… അത് ഈ ലോകത്തുള്ള ഒന്നിനോടും എനിക്ക് ഉപമിക്കാൻ കഴിയില്ലടാ,” അവൾ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു. “നീ എൻ്റെ അനിയനാണെന്ന് ലോകം പറയുമ്പോഴും, എൻ്റെ ഈ ഏകാന്തമായ ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് വെളിച്ചം തന്നത് നിൻ്റെ സാമീപ്യമാണ്. ഒരുപക്ഷേ, ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ നീ എന്നെ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന ആ സുരക്ഷിതത്വം മറ്റൊരിടത്തും എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടില്ല. പക്ഷേ…”
അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി, അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ നമ്മുടെ ഈ ബന്ധം… അത് തകർക്കാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരു വലിയ വേലിയാണ് മുജീബേ. ഈ സമൂഹത്തിൻ്റെ കണ്ണുകൾ, നമ്മുടെ കുടുംബം…അവരെയൊക്കെ ഓർത്തപ്പോൾ എൻ്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയമാണ് എന്നെ നിന്നിൽ നിന്നും അകറ്റിയത്. എൻ്റെ സ്നേഹം ഒരു പാപമായി മാറുമോ എന്ന ആകുലതയാണ് എന്നെ കരയിപ്പിച്ചത്. നിൻ്റെ മാറ്റങ്ങൾ ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്, നിൻ്റെ ഉള്ളിലെ ആ ദാഹം ഞാൻ തൊട്ടറിയുന്നുണ്ട്. അത് എന്നെയും തളർത്തുന്നുണ്ട് മുജീബേ…”
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ പ്രണയവും, ഭയവും ഇഴചേർന്നു കിടന്നിരുന്നു. ലഹരി ഇനിയും വിട്ടുമാറാത്ത ആ രാത്രിയിൽ, വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റത്തിൽ അവർ വീണ്ടും പരസ്പരം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.