അലവി ഹാജി വടിയും കുത്തിപ്പിടിച്ച് മെല്ലെ നടന്ന് ഉമ്മൂമ്മയെയും കൂട്ടി ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് അരികിലേക്ക് വന്നു. എന്നാൽ അവിടെയെങ്ങും അലിയെ കാണാനില്ലായിരുന്നു. അവൾ മേലേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു:
“ഡാ അലീ… ഭക്ഷണം എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്, വേഗം വാ. എല്ലാവരും എത്തി.”
അവൾ വലിയുപ്പയ്ക്കും വലിയുമ്മയ്ക്കും പ്ലേറ്റുകളിൽ ചോറും കറികളും വിളമ്പി നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അലി പടവുകൾ ഇറങ്ങി വന്ന് ആരുടെയും മുഖത്തു നോക്കാതെ കസേരയിൽ വന്നിരുന്നു. റസിയ അവന് ചോറ് വിളമ്പാനായി തവി എടുത്തുകൊണ്ട് അടുത്തേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അവൻ കൈകാട്ടി അവളെ വിലക്കി.
“വേണ്ട… ഞാൻ വിളമ്പിക്കോളാം,” വളരെ തണുത്ത സ്വരത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു.
അവൻ്റെ ആ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നും പെരുമാറ്റത്തിൽ നിന്നും രാവിലെ അടുക്കളയിൽ വെച്ച് പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിപ്പോകേണ്ടി വന്നതിന്റെ ചെറിയൊരു ദേഷ്യം അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ടെന്ന് റസിയയ്ക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി.
ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ മനപ്പൂർവ്വം അവളുടെ നേർക്ക് നോക്കാതിരിക്കാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ്റെ ആ കുട്ടിക്കളി പോലുള്ള പിണക്കം കണ്ടപ്പോൾ റസിയയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ വല്ലാത്ത ചിരിയാണ് വന്നത്. അവൾ ആ ചിരി പുറത്തുകാണിക്കാതെ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു.
ഭക്ഷണത്തിനിടയിൽ ഒരു നിമിഷം അലി അറിയാതെ തൻ്റെ കണ്ണുകൾ മെല്ലെ ഉയർത്തി അവൾക്ക് നേരെ നോക്കി. അവൻ നോക്കുന്നത് കൃത്യമായി കാത്തിരുന്ന റസിയ, വലിയുപ്പയും വലിയുമ്മയും കാണാത്ത രീതിയിൽ അവനെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ കണ്ണുരുട്ടി കോക്രി കാണിച്ചു.
അവളുടെ ആ വികൃതി കണ്ടതും അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ നല്ല ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി. എങ്കിലും മുതിർന്നവരുടെ മുൻപിലായതുകൊണ്ട് പുറത്തു കാണിക്കാൻ കഴിയാതെ അവൻ ദേഷ്യം കടിച്ചിറക്കി വേഗത്തിൽ ചോറ് വാരിത്തിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“ആഹാ… ഇത്രയും വേഗം നീ കഴിച്ചു നിർത്തിയോ? കുറച്ചു ചോറും കൂടി ഇടട്ടെടാ മോനെ?” അവൾ അവനെ കൂടുതൽ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാനെന്നോണം സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“വേണ്ട, മതി. ഇന്ന് കറികൾക്കൊന്നും ഒരു രസവുമില്ല,” വളരെ ഗൗരവത്തിൽ അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൻ കൈകഴുകാനായി അവിടെനിന്നും എഴുന്നേറ്റു പോയി.
അവൻ്റെ ആ പോക്ക് നോക്കി റസിയ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു: ‘ആഹാ… ഇപ്പോൾ നിനക്ക് എന്റെ കറികളൊന്നും പറ്റാതായി അല്ലേടാ ചെക്കാ? നിനക്കുള്ളത് ഞാൻ രാത്രി തരുന്നുണ്ട്, കാണിച്ചുതരാം…’ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞ ഉടനെ എല്ലാവരും അവരവരുടെ മുറികളിലേക്ക് വിശ്രമിക്കാനായി മടങ്ങി. വലിയ വീട് വീണ്ടും ഒരു ഉച്ചമയക്കത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിലേക്ക് വഴിമാറി.
ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള ജോലികളെല്ലാം വേഗത്തിൽ ഒതുക്കിത്തീർത്ത് റസിയ മെല്ലെ മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു. മനസ്സ് നിറയെ താഴത്തെ നിലയിൽ വെച്ച് അലി കാണിച്ച ആ കൊച്ചുപിണക്കത്തിന്റെ ഓർമ്മകളായിരുന്നു.
അവൾ അലിയുടെ മുറിയുടെ അരികിലെത്തി പതിയെ വാതിൽ തുറന്നു. അലി കട്ടിലിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു; അവൾ അകത്തേക്ക് വന്നത് അറിഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കാത്തതുപോലെ അവൻ മറു വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
അവൾ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ അകത്തുകയറി വാതിൽ ഭദ്രമായി ചാരി. എന്നിട്ട് മെല്ലെ നടന്ന് അവൻ്റെ അരികിലായി കട്ടിലിന്റെ ഒരരികിലിരുന്നു.
“അയ്യോ… എന്റെ മോൻ ഇവിടെ പിണങ്ങി കിടക്കുകയാണോ?” അവൾ ഒന്നു കളിയാക്കുന്ന ഭാവത്തിൽ അവനെ നോക്കി ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് ആരോടും ഒരു പിണക്കവുമില്ല,” അവൻ തിരിഞ്ഞുകിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ അല്പം ഗൗരവത്തിൽ മറുപടി നൽകി.
അവൾ മെല്ലെ കൈ നീട്ടി അവനെ തൻ്റെ നേർക്ക് തിരിച്ചു പിടിച്ച് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചിരുത്തി. “നീ എന്താടാ ഇങ്ങനെ? നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പരിസരം മറന്ന് എന്തെങ്കിലും ചെയ്തിട്ട് ആരെങ്കിലും ഒന്നു കണ്ടാൽ എല്ലാം അവിടെ തീർന്നില്ലേ…” ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ അവൾ അവനെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.